Pages

ေမွာင္ေသာညမ်ား ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ကမၻာသစ္ႀကီးႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္

 
၅ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၆ ေန႔ထုတ္ေစာင့္ၾကည့္ဂ်ာနယ္မွ။ ။

ေမွာင္ေသာညမ်ား ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ကမၻာသစ္ႀကီးႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္

|| မင္းဒင္ ||

(တစ္)

ကၽြႏု္ပ္၏ ေဘာႏွစ္လံုးသည္ ကၽြႏု္ပ္၏ ဘဝျဖစ္၏။ ထုိညက ကၽြႏု္ပ္၏ ေဘာႏွစ္လံုးကုိ သူခုိးလာခုိးသည္ဟု အိပ္မက္မက္သည္။ ကၽြႏု္ပ္သည္ အိပ္ရာထက္မွ ဝုန္းခနဲထကာ ညႀကီးမင္းႀကီး အေမွာင္ထဲမွာပင္ ကၽြႏု္ပ္၏ ေဘာႏွစ္လံုးကုိ ေယာင္ယမ္း၍ လက္ျဖင့္စမ္းၾကည့္မိ၏။

အေမွာင္ထဲမွာ စမ္းရသည္ကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၍ မီးဖြင့္၍ ေသခ်ာကုိင္ၾကည့္ရသည္။ အလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ထုိေဘာႏွစ္လံုးသည္ တင္းမာေျပာင္ဝင္းလ်က္ ရွိေလသည္။ ေတာ္ေပေသးသည္။ ေဘာႏွစ္လံုးကား ေနရာမပ်က္ရွိေန၏။
ဟင္းခနဲ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်ကာ မီးခလုတ္ကုိ ျပန္ပိတ္လ်က္ ကၽြႏု္ပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ေလသည္။

ယင္းအက္ဒီဒတ္ တံဆိပ္ ေဘာလံုးႏွစ္လံုးကား ကၽြႏု္ပ္၏ အနာဂတ္ အိပ္မက္ျဖစ္၏။ သုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အစြဲအလမ္းႀကီးစြာ အိပ္ရာေဘးတြင္ ထားအိပ္ရင္း တေၾကာင့္က်က် ျဖစ္ေနရျခင္းေပတည္း။

အႏွီေဘာလံုး ဤေဘာလံုး ႏွစ္လံုးသည္ ဖူးခက္ၿမိဳ႕ရွိ စက္႐ံုထုတ္ ပစၥည္းမ်ား ေလွ်ာ့ေစ်းျဖင့္ တုိက္႐ုိက္ေရာင္းခ်သည့္ အေရာင္းဆုိင္ (Out Let)တြင္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ဖူးစာဆုံခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

တစ္ခုေသာ အေရာင္းေကာင္တာ ေရွ႕တြင္ စနစ္တက် ခင္းက်င္းထားသည့္ အမ်ဳိးအမည္ စံုလင္လွသည့္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ အားကစား ပစၥည္းမ်ဳိးစံုအနက္မွ အနီအစိမ္းကြက္မ်ားျဖင့္ ေျပာင္လက္ေနေသာ အက္ဒီဒတ္(Adidas) တံဆိပ္ ေဘာလံုးတုိ႔ကုိ ျမင္ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္သည္ အိပ္မက္မွ လန္႔ႏုိးလာသကဲ့သုိ႔ ရွိခဲ့၏။ ကၽြႏု္ပ္ ငါးခူျပဳံးျပံဳးလ်က္ သင္းတုိ႔ကုိ ရႊန္းရႊန္းစားစားၾကီး ၾကည့္လုိက္ကာ ေခါင္းကုိ တဆတ္ဆတ္ ညိတ္လိုက္မိရင္း အခန္႔သင့့္ေလစြ၊ ေနရာျဖင့္က်ေခ်ၿပီဟု ကၽြႏု္ပ္ ႏွလံုးပုိက္ခဲ့၏။

ယင္းတုိ႔တြင္ ကပ္ထားေသာ ေစ်းႏႈန္းမွာ ထုိင္းဘတ္ေငြ ေျခာက္ရာျဖစ္၍ မ်ားလွသည္ဟု မဆုိသာေခ်။ သည္အလံုးတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကာလၾကာျမင့္စြာက ကၽြႏု္ပ္မက္ခဲ့ေသာ အိိပ္မက္အား မဆုိင္းမတြ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပေတာ့အံ့ဟု ကၽြႏု္ပ္ စိတ္ပုိင္းျဖတ္ခဲ့ကာ အဆုိပါေဘာႏွစ္လံုးကုိ ဝယ္ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသတည္း။

(ႏွစ္)

ထုိေဘာလံုးတုိ႔ကို ဝယ္ယူစဥ္ကေသာ္ ကၽြႏု္ပ္၏ စိတ္ပုိင္းျဖတ္မႈကုိ အတူေနတပည့္မ်ားကပင္ ယံုၾကည္ လက္ခံၾကျခင္း မရွိေၾကာင္း သင္းတုိ႔၏ က်ီးမဟုတ္ ၾကက္မဟုတ္ ေအာက္ကလိအာအသံမ်ားက သက္ေသခံလ်က္ ရွိေခ်သည္။

“ေငြေတြ သိပ္ေပါေနသလား ၾဆာ။ ႀကီးေကာင့္ႀကီးမား အရြယ္က်မွ ကန္ႏုိင္လွ တစ္လံုးေပါ့။ အခုေတာ့ ႏွစ္လံုးဝယ္တယ္ဆုိေတာ့ ေပါင္မရွိဘဲ ေဘာကန္မလုိ႔လား ၾဆာရဲ့”

“ဟဲ့၊ ေသခ်င္းဆုိး၊ နင့္ပါးစပ္ပိတ္။ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ေဘာလံုးရဲ့ အခန္းက႑ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါေနသလဲဆုိတာ နင္မသိေလေရာ့သလား ကပၸလီရ”

“ေအာင္မေလး၊ သိသမွသိသိသိနဲ႔ေတာင္ ေနေသးၾဆာ။ အခုမန္ယူေျခက်သြားၿပီ ခင္ဗ်။ ခ်ဲလ္ဆီးလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ၊ ၾဆာ့ဘာသာ မန္ယူကုိ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ ဒီညပြဲမွာေတာ့ မန္ယူဘက္က ေအာက္ေၾကးထုိင္တာ အေကာင္းဆံုးေနာ္”

ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ တစ္ထြာတစ္မုိက္ေသာ အသိဥာဏ္ပုိင္ရွင္မ်ားႏွင့္ စကားေရွ႕ဆက္ရန္ အေၾကာင္းမရွိေလ။ ပစၥကၡတ္ အေျခအေနတြင္ ကမၻာႀကီးႏွင့္ ပံုစံတူလံုးဝိုင္းေလေသာ ေဘာလံုး၏ အတိိမ္အနက္ကို သင္းတုိ႔ မသိၾကေလေယာင္တကား။

ေဘာလံုးသည္ အမ်ဳိးသားေရး ဂုဏ္သိကၡာျဖစ္၏။ အသက္အရြယ္ အေတြ႔အၾကံဳအရ ကၽြႏု္ပ္သည္ ျမန္မာ့ေဘာလံုး ေရႊေခတ္ကုိ ေကာင္းစြာ သိမီလိုက္သူ ျဖစ္ေခ်သည္။ ဘပု၊ ေအးေမာင္ႀကီး၊ ေအးေမာင္ေလး၊ မ်ဳိးဝင္းညြန္႔၊ ဗဟာဒူး၊ စိန္ဝင္းႀကီး၊
စိန္ဝင္းေလး၊ တင္ေအာင္မုိး၊ ဂုိးတင္ေအာင္၊ တင္ေအး၊…စသည့္ ျမန္မာ့ေဘာလံုး အေက်ာ္အေမာ္တုိ႔ကား ကၽြႏု္ပ္၏ အသည္းစြဲမ်ား ျဖစ္ၾကေခ်သည္။
ေဘာလံုးသည္ အမ်ဳိးသားေရး အားမာန္ျဖစ္၏။

သၾကၤန္အေျမာက္တုိ႔ တြင္တြင္ႀကီး ေဖာက္ခဲ့သည့္ ေခတ္ကေသာ္….၊
ျမန္မာအားကစား ကမၻာကုိ လႊမ္းေစရမည္ဟူေသာ အဆံမပါသည့္ အသံတုိ႔သာ ျမည္ဟီးခဲ့သည္ မဟုတ္ေလာ။ သည္အတြက္ ဂုဏ္တက္ရမည့္အစား ရွက္ဖြယ္လိလိသာ ျဖစ္ခဲ့ေခ်သည္တမံု႔။

(သံုး)

ကၽြႏု္ပ္တြင္ အျခားေသာ အၾကံအစည္တစ္ခုလည္း ရွိေခ်ေသး၏။ ေဘာလံုး အားကစားသည္ အမ်ဳိးသားေရး သာမက စီးပြားေရး ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္လည္း အက်ဳံးဝင္ေလေသးသည္။ ကမၻာေဘာလံုး ေစ်းကြက္ကုိ ႐ႈပါေလာ့။

ဂရစ္ဘာလီ (Gareth Bale) သည္ ေတာ့တင္ဟမ္မွ ရီးရဲမက္ဒရစ္သုိ႔
ေပါင္ ၈၆ သန္းနဲ႔ ေျပာင္းခဲ့၏။ ေရာ္နယ္ဒုိသည္ မန္ခ်က္စတာမွ ရီးရဲမက္ဒရစ္ကုိ ေပါင္သန္းရွစ္ဆယ္ႏွင့္ ေျပာင္းခဲ့၏။ ေနမာသည္ ဆန္းတုိ႔စ္အသင္းမွ ဘာစီလုိနာသုိ႔ ၇၁.၅ သန္းျဖင့္ ေျပာင္းခဲ့၏။

ထုိသုိ႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ေဘာလံုး အားကစားကုိ ျမွင့္တင္ျခင္းသည္ အမ်ဳိးဂုဏ္ကုိ ျမွင့္တင္ရာ က်သကဲ့သုိ႔ ႏုိင္ငံျခားေငြ ဘံုးေဘာလေအာ ဝင္မည့္အေရး ျဖစ္ရာသုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ အထက္က ဆုိခဲ့ေသာ ေဘာလံုးႏွစ္လံုးကုိ ဇာတိေရႊပင္ရြာသုိ႔
အလ်င္အျမန္ တင္ပုိ႔လုိျခင္း ေပတည္း။

ကၽြႏု္ပ္၏ စိတ္ကူးသာ အေကာင္အထည္ေပၚခဲ့ေသာ္ ေရႊပင္သားတုိ႔သည္
ျမန္မာ့ဂုဏ္ကုိ ေဆာင္ႏုိင္ၾကေပေတာ့မည္။ အကယ္ တႏၱိေရႊပင္
ေဘာလံုး လက္ေရြးစင္ တစ္ဦးတေလမွ် ကမၻာေက်ာ္ ေဘာလံုးသမား စာရင္းဝင္ခဲ့ေလေသာ္ ေရႊပင္တစ္ရြာလံုး ရွင္အဇၨေဂါဏ မသည့္ကိန္း
ေသခ်ာေပါက္ ၾကံဳေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်ေလာ။ ေခတ္အေျပာင္းတြင္
ေရႊပင္အားကစား ကမၻာကုိ လႊမ္းေစေတာ့အံ့။

ကၽြႏု္ပ္သည္ အဆုိပါ ေဘာလံုးႏွစ္လံုးကုိ ဖူးခက္မွသည္ ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ ရေနာင္းၿမိဳ႕ဆီသုိ႔ ကၽြႏု္ပ္၏ မိတ္ေဆြ ဖိလြယ္မွတစ္ဆင့္ ကားၾကံဳျဖင့္ပုိ႔၏။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ေန တပည့္ေက်ာ္ဇင္မင္းလိႈင္၏ အကူအညီျဖင့္ စာတုိက္မွတစ္ဆင့္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ေန အၿငိိမ္းစား အထက္တန္းျပ ဆရာမႀကီး ေဒၚႏြယ္ႏြယ့္ထံ အေရာက္ပုိ႔ေစ၏။

ဖူးခက္မွသည္ နတ္ေမာက္သုိ႔ ေရာက္သည့္တုိင္ ၾကာေညာင္းသည့္ ရက္ကုိ
တြက္စစ္ပါက ဆယ္ရက္ခန္႔ပင္ တုိင္ခဲ့ေခ်သည္။ သုိ႔ေသာ္.. နတ္ေမာက္ေရႊပင္
ခရီးကား က်န္ေနေပေသးသည္။ ေရႊပင္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးက
ယင္းေဘာလံုးတုိ႔ကို လမ္းၾကံဳ ဝင္ယူမည္ဆုိ၍ ၾကန္႔ၾကာခ်ိန္ကား
ရက္သတၱ ႏွစ္ပတ္ဟူ၏။

ထုိမွလြန္ေသာ္.. ဖူးခက္ၿမိဳ႔မွ ပုိ႔အပ္ေသာ အက္ဒီဒတ္ ေဘာလံုးႏွစ္လံုးသည္
ကၽြႏ္ုပ္၏ ဇာတိေရႊပင္ရြာ မူလတန္းေက်ာင္းသုိ႔ ဒုတ္ဒုတ္ထိ
ေရာက္ေလေတာ့သည္။

ေရႊပင္သုိ႔ ေဘာလံုးတုိ႔ ေရာက္ၿပီဆုိေလေသာ္ ကၽြႏု္ပ္ စိတ္အား အႀကီးအက်ယ္
တက္ရ၏။ ကမၻာ့အေရးကုိ ျမန္မာ့အေရးႏွင့္ သာမက ေရႊပင္အေရးႏွင့္ပါ
ခ်ိတ္ဆက္ စဥ္းစားခဲ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္၏ အိပ္မက္ မၾကာမီ အေကာင္အထည္ ေပၚေပေတာ့မည္။ အဆုိပါအေရး၊ ေဘာအေရးအတြက္ ေရႊပင္မူလတန္း ေက်ာင္းမွ
ေက်ာင္းဆရာကေလး ေမာင္ဘုိၾကည္ထံ ကၽြႏု္ပ္ထက္သန္ေသာ စိတ္ျဖင့္ အုိဗာဆီး ေကာလ္ေခၚကာ ဆက္သြယ္ ရေခ်ေတာ့သည္။

(ေလး)

ဆရာေလး ကုိဘုိၾကည္ကား လူထူးလူဆန္းစာရင္းတြင္ စံတင္ထုိက္သူျဖစ္၏။ ဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းမွ ဆင္း႐ံုမက ဝိဇၨာဘြဲ႔ပါ ရခဲ့လင့္ကစား လုပ္သက္ အႏွစ္သံုးဆယ္တုိင္ မူလတန္းျပ(အလယ္တန္းျပလစာ) အဆင့္တြင္ပင္ ရွိေနသူတည္း။ သူႏွင့္ ေက်ာင္းဆင္းဖက္တုိ႔ကား အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္တုိ႔ပင္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။ ကံတရားကား ထူးဆန္းလွေပစြ။

“ဘုိၾကည္ေရ၊ ေဘာလံုးေတြေရာက္ၿပီဆုိ။ ကေလးေတြ ကန္ေနၾကၿပီလားကြ”

“ေရာက္ၿပီ ဆရာရဲ့။ သုိ႔ေပတည့္ ဆရာပုိ႔လုိက္တဲ့ ေခတ္မီေဘာလံုးမ်ဳိးေတြက နတ္ေမာက္ ၿမိဳ႕ေပၚမွာေတာင္ မျမင္ဖူးၾကေလေလတာ့ ဆရာမႀကီးက အခမ္းအနားရွိမွ ထုတ္သံုးမယ္ဆုိလား”

“ေသဟဲ့နႏၵိယ။ ကန္မွာသာ ကန္ၾကပါေစ ေမာင္ရာ။ လုိသေလာက္ ထပ္ပို႔ေပးမယ္ မပူပါနဲ႔လဟ”

“ခဏေလး ဆရာဒင္၊ ကေလးေတြကုိ အဲဒီေဘာလံုးေတြ ခ်ေပးၿပီး
စမ္းကန္ခုိင္းၾကည့္ေတာ့ သူတုိ႔က…ေမွာ္ဘီေဘာလံုးသာ ျမင္ဖူးၾကတာမုိ႔
လန္႔ၿပီး မကန္ရဲၾကဘူး ဆရာရဲ့။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဆရာရယ္၊ ကေလးေတြက ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ခင္ဗ်။ ေက်ာင္းခ်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ ယာထဲဆင္းၿပီး ကူၾကရတာမို႔ ဆရာ့ေဘာနဲ႔ အေတာ္အလွမ္းေဝးေနတယ္ ဆရာ”

႐ုတ္ျခည္းဆုိေသာ္ ဆရာေလးကုိဘုိၾကည္၏ ဆင္ေျခဆင္လက္သည္ အားပ်က္ဖြယ္ျဖစ္ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္… လူသားတုိ႔၏ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလံု႔လတုိ႔ေၾကာင့္သာ ဝါးထရံတုိ႔ပင္ ေခ်းတုတ္ကေနာင္း ျဖစ္ရေခ်သည္ မဟုတ္ေလာ။ အေလာင္းေတာ္ မဟာဇနကၠ၏ထံုးကုိ ႏွလံုးမူေပအံ့။

“ဒီမယ္ ေမာင္ဘုိၾကည္ရဲ့ အားကစားကုိ ျမွင့္တင္ျခင္းဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ
ျမွင့္တင္ျခင္း မည္သတဲ့။ ဒီေတာ့… က်ဳပ္ပုိ႔လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးကုိ ေရႊပင္ရြာ မူလတန္းကေလးေတြ မကန္ႏုိင္ၾကဘူးဆုိရင္ျဖင့္ ကန္တတ္တဲ့သူေတြသာ ကန္ၾကပါ ေစေတာ့။ ကမၻာကုိ ရင္ေပါင္တန္းဖုိ႕ဆုိတာ အားကစားက မူလပထမကြဲ႔”

“ဟုတ္၊ ဟုတ္၊ ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာဒင္။ ကန္တတ္တဲ့ သူေတြေတာ့ ရွိပါရဲ့”

ဤဆရာကား အႏွစ္သံုးဆယ္ ရာထူးမတုိးသည္မွာ သဘာဝက်လွေပ၏။ က႐ုဏာေဒါေသာျဖင့္ လိုအပ္သည္ တုိ႔ကို ကၽြႏု္ပ္ လမ္းညႊန္ရျပန္သည္။

(ငါး)

“ေအးေလ။ အဲဒီကန္တတ္တဲ့ သူေတြကုိ အျမန္ကန္ခို္င္းရမယ္လဟ။ ေရႊပင္မွာ ေဘာလံုးအားကစား အလ်င္အျမန္
ထြန္းကားရမယ္။ ဒါမွသာ ေရႊပင္ကေန ကမၻာေက်ာ္ ေဘာသမားေတြ ေပၚထြက္ၿပီး ကမၻာ့အလယ္မွာ မ်က္ႏွာပြင့့္စြာနဲ႔ ေရႊပင္ဂုဏ္ကုိလည္း ေဆာင္ ၊ ျမန္မာဂုဏ္ကိုလည္း ေဆာင္၊ ရလာတဲ့ အားကစားေၾကးေတြနဲ႔
ေရႊပင္ရြာကုိ ေရႊခ်…ခ်..”

“ေနပါဦးၾဆာဒင္ရာ..။ က်ဳပ္ေျပာသလို ကန္တတ္တယ္ဆုိတဲ့ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ လူငယ္ေျခတက္ ေရႊပင္သားေတြက တစ္ဝမ္းတစ္ခါးအတြက္ ယုိးဒယားနဲ႔ မေလးရွားေတြမွာ ေရာက္ကုန္ၾကၿပီ ခင္ဗ်”

လူသာမန္အဖုိ႔မူ စိတ္အပ်က္ႀကီး ပ်က္ကာ လက္မိႈင္ခ်ဖြယ္ျဖစ္ပါ၏။ ကၽြႏု္ပ္ကဲ့သုိ႔ အာဇာနည္မ်ဳိးကား အဘယ္သုိ႔လွ်င္ လက္ေလွ်ာ့ႏုိင္ပါ အံ့နည္း။

“ေဟ…၊ ဒါဆုိေရႊပင္က ဘယ္သူေတြ ကန္ႏုိင္ေသးတုံးဟ”

“အင္း…၊ ငါးဆယ္တန္းေတြေတာ့ ကန္ႏုိင္ေလာက္ပါေသးတယ္ ၾဆာ”

“ဒါဆုိရင္၊ ေရႊပင္က အသက္ငါးဆယ္တန္းေတြကုိ အဲဒီေဘာလံုးေတြ ခ်ေပးၿပီး အကန္ခို္င္းေပေတာ့ ေမာင္ဘုိၾကည္။ ေအး၊ ငါးဆယ္တန္းေတြနဲ႔မွ တစ္သင္းစာ မျပည့္ရင္ ေျခာက္ဆယ္တန္းေတြကုိ ျဖည့္လဟဲ့။ ၿပီးေတာ့ မူလတန္းကေလးေတြ
ေဘာလံုုး လိႈင္လိႈင္ႀကီး ကန္ႏုိင္ဖုိ႔ အက္ဒီဒတ္ေတြခ်ည္း ေနာက္ထပ္
သံုးဒါဇင္ပုိ႔လုိ္က္မကြဲ႔။ ငတုိ႔ေရႊပင္က ကမၻာေက်ာ္ ေဘာသမားေတြ
ထြက္ေပၚလာဖုိ႔သာ လုိရင္းမဟုတ္လား”

ကၽြႏု္ပ္၏ တုိက္တြန္းခ်က္အေပၚ ေရႊပင္မွ ဆရာေလးဘုိၾကည္ တစ္ေယာက္ ခြန္းတုံ႔မျပန္ႏုိင္ဘဲ ႏႈတ္ဆြံ႔သြားခဲ့ပါေခ်၏။ ဘဇာအေရးသည္ ေခတ္သစ္ႀကီးဆီသုိ႔ ခ်ီရာလမ္းကို ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ တားဆီးေႏွာင့္ယွက္ ႏုိင္ပါအံ့နည္း။

မၾကာမတင္ေသာ အခ်ိန္ကာလ သမယတြင္ ေဒၚလာသန္းရာခ်ီတန္သည့္ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ကမၻာေက်ာ္ ေဘာသမားမ်ား ေရႊပင္ရြာမွ
ေပၚထြက္မလာႏိုင္ဟု..အဘယ္သူ ျငင္းဆုိႏုိင္ပါအံ့နည္း။

ေမွာင္ေသာညမ်ား လြန္ေသာ္… ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ကမၻာသစ္ႀကီးကို ျမင္ေတြ႔ရမည္မွာ ဓမၼတာပင္ မဟုတ္တံုေလာ။ ေရႊပင္အားကစား ကမၻာကုိ လႊမ္းရမည္မွာ မလႊဲပါေခ်တကား။

မင္းဒင္

ဖူးခက္ျမိဳ႕ေရာက္အမတ္မင္းမ်ားႏွင့္၊ အနာကင္း၍အဆင္းလွေစခ်င္ေသာကၽြႏု္ပ္


၂၉ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၆ ေန႔ထုတ္ေစာင့္ၾကည့္ဂ်ာနယ္မွ။  ။

ဖူးခက္ျမိဳ႕ေရာက္အမတ္မင္းမ်ားႏွင့္၊
အနာကင္း၍အဆင္းလွေစခ်င္ေသာကၽြႏု္ပ္

(မင္းဒင္)

(တစ္)
ရာသီဥတုသာယာေသာနံနက္ခင္းတခုဟုဆုိႏိုင္၏။ေနထန္းတစ္ဖ်ားခန္႔
ရွိေလျပီ။ဖူးခက္ႏုိင္ငံတကာေလဆိပ္ေကာင္းကင္ယံမွ(Air Bus A-380)ေလယာဥ္ၾကီးတစ္စီး၊ေလယာဥ္ေျပးလမ္းအတုိင္းေဝါကနဲ
ထုိးဆင္းလာေလရာ၊ ကၽြႏု္ပ္သည္၊ေလယာဥ္ႏွင့့္အနီးဆုံးေနရာသုိ႔ ၊ေလကဲ့သုိ႔ေသာအဟုန္ျဖင့္၊ဝွစ္ကနဲလ်င္ျမန္စြာအေျပးေရာက္ရွိသြားေလ၏။

ဖူးခက္ျမိဳ႕ေတာ္ဝန္အပါအဝင္ထုိင္းလူမ်ဳိးမ်က္ႏွာၾကီးလူဂုဏ္ထံမ်ားႏွင့္
သတင္းေထာက္လူအုပ္ၾကီးမွာကၽြႏု္ပ္ေနာက္မွဒေရာေသာပါးေျပးလုိက္လာၾကရာ၊
ယင္းလူအုပ္ၾကီးတြင္ကၽြႏု္ပ္၏တပည့္ေက်ာ္္မ်ားလည္းပါဝင္ေလသည္။

“ဟာ၊တုိ႔ၾဆာ၊ျမန္ပံုသြက္ပံုကေတာ့ ဂ်ိန္းစ္ဘြန္းမင္းသားဒန္နီယယ္ခရစ္ေတာင္၊သူ႔ကုိလုိက္မမီႏိုင္ဘူးေဟ့”

“ေအးေလ၊အဆီပုိဆုိလို႔တစ္က်ပ္သားမွမရွိေအာင္ေလ့က်င့္ထားေတာ့၊
တုိ႔လိုလူပ်ဳိေပါက္ေတြက၊လွ်ာထြက္ေအာင္ေနာက္ကလုိက္ေနရျပီေလ”

တပည့္တုိ႔၏ခ်ီးမြမ္းသံတုိ႔ကုိကၽြႏု္ပ္ေကာင္းစြာၾကားေနေသာ္ျငား၊
ကၽြႏု္ပ္အေလးဂရုမျပဳအားေလ။ေလယာဥ္ၾကီးေပၚမွဆင္းလာေနသည့္
ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားကုိတစ္ဦးခ်င္းျပံဳးရႊင္စြာလက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ေနရ၏။

ဧည့္သည္ေတာ္တုိ႔ကား၊ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တုိင္၊ဂုဏ္ျပဳဖိတ္ၾကားအပ္သည့္၊
အမိႏိုင္ငံ၏အႏုိင္ရပါတီၾကီးမ်ားမွအမတ္မင္းမ်ားျဖစ္ၾကကုန္၏။
ပင္နီအက်ႌကိုယ္စီႏွင့္ပဏာရၾကပါေပသည္။သုိ႔ေသာ္….၊

အမ်ားစုမွာအသက္အရြယ္အားျဖင့္ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္မတိမ္းမယိမ္းျဖစ္ၾကေသာ္ျငား၊
အုိစနာက်လွ၏။ေခါင္းေဆာင္အမတ္မင္းကိုရွဳပါေလ။ဗုိက္ပူလြန္းရံုမက
ရႊဲသည္ဟုပါဆုိႏုိင္၏။မ်က္ႏွာမွာခပ္အစ္အစ္ျဖစ္၍ေသြးတုိးေဝဒနာရွင္မွန္း
၊ရုိက္မစစ္ပဲသိႏိုင္ေလသည္။အခ်ဳိ႕ကားအသားအရည္မစုိေျပ၊
မြဲေျခာက္ေျခာက္ႏွင့္ျဖစ္၍ဗီတာမင္ခ်ဳိ႕တဲ့ေနသည့္လူမမာရုပ္ေပါက္
ေနၾက၏။

မပိန္မဝခႏၶာကိုယ္အေနေတာ္အရြယ္အစားရွိသူတုိ႔မွာလည္းေလးကန္
ထုိင္းမွဳိင္းသည့္ပံုစံႏွင့္ခ်ည္းျဖစ္၏။အမ်ဳိးသမီးအမတ္တုိ႔သည္လည္း
ဤနည္းႏွင္ႏွင္၊ပူေသာဗုိက္ကိုယ္စီႏွင့္ရွိ၏။

ကၽြႏု္ပ္သက္ျပင္းကိုဟင္းကနဲခ်ရင္း၊ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအား
ေလဆိပ္အဝင္ဝရွိအေကာင္းစားဧည့္ၾကိဳကားမ်ား ေပၚသုိ႔ပုိ႔ေဆာင္ရင္း၊
တပည့္ေက်ာ္ကပၸလီအားလုိအပ္သည္မ်ားကုိမွာၾကားေနရသည္။

(ႏွစ္)
“ေဟ့၊ေမာင္ကပၸလီ။ဒီဧည့္သည္ေတာ္ေတြကုိ(Amanpuri Hotel)ကုိပုိ႔ပါကြဲ႔။လုိေလေသးမရွိပါေစနဲ႔ကြယ္”

ကၽြႏု္ပ္၏စကားအဆံုးတြင္တပည့္ေက်ာ္ကပၸလီငယ္မွာအံ့အားသင့္လြန္း
လွသျဖင့္၊ပါးစပ္ေပါက္သည္ပင္တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔
အေဟာင္းသားပြင့္သြားသည္ဟုထင္ရသည္။

“ဗ်ာ။ၾဆာ။အဲဒီဟုိတယ္ကတကယ့္ထိပ္တန္းဧရာမဟုိတယ္ၾကီးေနာ္။
တစ္ညတည္းရင္ေဒၚလာေသာင္းခ်ီက်တာ။ၾဆာဖိတ္ထားတဲ့
ဧည့္သည္ေတြကေလးရာနီးပါးဆုိေတာ့……”

“ကဲပါေမာင္ကပၸလီရယ္။အဲဒီဟုိတယ္ဟာဦးေတဇလုိလူမ်ဳိးမွတည္းႏုိင္တယ္
ဆုိတာၾဆာသိျပီးသားပါ။ေရာ့၊ဒီမွာ..၊ၾဆာ့ခရက္ဒစ္ကပ္။ေမာင္ရင္သာၾကည့္ျပီး
အဆင္ေျပေအာင္လုပ္လုိက္ေပေတာ့။(Luxury)အခန္းေတြမွာခ်ည္း
ေနရာခ်ေပးေနာ္။ပုိင္ရွင္သူေဌးေမးရင္မင္းတုိ႔ၾဆာက်ဳပ္နာမည္ကုိ
ေျပာလုိက္လကြဲ႔”
“ခနေလးပါၾဆာ။ဒီေလယာဥ္ၾကီးကုိစင္းလံုးငွားျပီးဖူးခက္ကုိအလည္လာဖုိ႔
ဘယ္လုိမီလ်ံနာကမ်ားစပြန္ဆာေပးလုိက္ပါလိိမ့္၊တည္းမဲ့ဟုိတယ္ကလည္း
တကဲ့ဒိတ္ဆုိတဲ့အစားထဲက…..”

“ေၾသာ္၊စပြန္ဆာကဘယ္သူရွိရမလဲေမာင္ရဲ့။မင္းတုိ႔ၾဆာေပါ့။
တုိင္းျပည္အတြက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ခဲ့တဲ့ သူေတြပဲကြယ္။ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္ကခ်ီးေျမွာက္ရမယ္ေလ။ေလယာဥ္စင္းလံုးငွား
တာကလည္းတယ္မခက္လွပါဘူးေလ။အခုစင္းလံုးငွားေလယာဥ္ဟာ
ယူရုိပီယံကုမၸဏီကထုတ္တဲ့(Air Bus A-380)ႏွစ္ထပ္ေလယာဥ္ကြဲ႔။ အခုေလာေလာဆယ္တကမၻာလံုးမွာ(၁၇၃)စီးပဲထုတ္ရေသးတာ။
ခရီးသည္(၈၀၀)ေက်ာ္အထိဆန္႔တယ္ေလ”

“ဗ်ာ”

“ေမာင့္မလဲ..တဗ်ာဗ်ာနဲ႔တယ္အာရံုမ်ားသကုိး။ေလာကၾကီးမွာေငြဟာ
တယ္ျပီးအဓိကမက်လွဘူးကြဲ႔။အင္း…၊စကၤာပူျမိဳ႕ျပေလေၾကာင္းအာဏာပုိင္
ဥကၠ႒ဟာၾဆာ့မိတ္ေဆြရင္းဆုိေတာ့၊ငွားရျပဳရတာပုိလြယ္သေပါ့။
ကဲ၊ကဲ၊သြားေပေတာ့။ဟုိမွာကားေတြရပ္ေစာင့္ေနတာအားနာစရာ”

(သံုး)
တပည့္ေက်ာ္ကပၸလီတစ္ေယာက္ကၽြႏု္ပ္၏အပါးမွထြက္ခြာသြားခ်ိန္တြင
ဧည့္သည္ေတာ္တုိ႔အတြက္လိုအပ္သည္တုိ႔ကုိ၊ေဖၾကည္ငယ္အား
အေသးစိတ္မွာၾကားရျပန္သည္။

“ေမာင္ေဖၾကည္ေရ။ဖူးခက္ကမ္းေျခမွာရပ္ထားတဲ့(Royal Caribbean)ဇိမ္ခံသေဘၤာၾကီးကုိၾကိဳျပီးဘြတ္ကင္သြား ခ်ိတ္ထား
ပါ ကြယ္။ဧည့္သည္ေတြေန႔လယ္စာအတြက္ အဘက္ဘက္ကေဒါင့္ေစ့ေအာင္စီမံလိုက္ေပေတာ့”

“အမေလး။ၾဆာဧည့္ခံမဲ့ေနရာကလည္း၊အဆင့္ျမင့္လွခ်ည့္လားၾဆာ။
ဧကႏၱတုိ႔ၾဆာလည္းဝန္ၾကီးတစ္ေနရာရာမ်ား မွန္းေနေလေရာ့သလား”

“ေၾသာ္..။ေမာင္ေဖၾကည္ရယ္။ငတုိ႔တုိင္းျပည္ရဲ့အနာဂတ္ေကာင္းကုိ
ထုဆစ္မဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြမုိ႔၊ဒိထက္ေတာင္ခန္းနားတဲ့ေနရာမွာျပဳစုခ်င္
ပါေသးတယ္ေမာင္ရယ္။ေလာကမွာရာထူးဂုဏ္သိမ္ထက္
အေရးၾကီးတာေတြရွိေသးတယ္ကြဲ႔ ေမာင္ရဲ့”

ေဖၾကည္အားစကားစျဖတ္လ်က္၊ေလမင္းသားႏွင့္အတူ၊ဖူးခက္ျမိဳ႕တြင္း
ဆီသုိ႔၊ကၽြႏု္ပ္ကုိယ္တုိင္ကားေမာင္းရင္ျပန္ခဲ့ေလရာ၊ေလဆိပ္မွအျပန္
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္၌ “အႏိုင္ရပါတီအမတ္မ်ားအား၊ဖူးခက္ျမိဳ႕မွ
လွဳိက္လွဲစြာ ၾကိဳဆုိ ပါ၏”ဟူေသာစာတန္းတုိ႔မွာ၊ ကၽြႏု္ပ္၏ကားေနာက္တြင္တရိပ္ရိပ္က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏။

ကၽြနု္ပ္အိမ္သုိ႔ေရာက္လတ္ေသာ္၊ေဖာက္သည္မ်ားမွာၾကားအပ္ေသာ
စံုစီနဖာေရာင္းကုန္ကားတစ္စီးတုိက္စာကုိတပည့္ေက်ာ္
 ေလမင္းသားႏွင့္အတူထုတ္ပုိးျပင္ဆင္လ်က္ဖူးခက္ျမိဳ႕အႏွံ႔
ပုိ႔ေဆာင္ေနခ်ိန္တြင္၊ေဖၾကည္ငယ္ထံမွ ဖုန္းဝင္လာခဲ့၏။

“ဟယ္လုိ၊ေဖၾကည္ပါၾဆာ။ၾဆာ့တပည့္ဧည့္သည္ေတြနဲ႔အတူၾဆာဘြတ္ကင္
လုပ္ထားတဲ့(Royal Caribbean) ဇိမ္ခံသေဘၤာၾကီး
 ေပၚကုိ  ေရာက္ေနျပီၾဆာ။အမေလးၾဆာရယ္။
သေဘၤာၾကီးကၾကီးက်ယ္ခန္းနားလွပါဘိသနဲ႔။အနည္းဆံုးတစ္ေယာက္
အတြက္ညစာဆုိေဒၚလာေထာင္ခ်ီက်မွာပဲေနာ္။ၾကံဳတုန္းၾကံဳခိုက္
တပည့္ပါဝင္ျပီးကုန္းဆင္းလုိက္ မယ္ေနာ္ၾဆာ”

(ေလး)
“ဟအေကာင္၊နင့္သေဘာရွိသာျမိဳဆုိ႔ေပေတာ့။ဒါနဲ႔အားလံုး
အဆင္ေျပေခ်ာေမာရဲ့လားတပည့္။ညစာကုိလည္းအဲဒီသေဘာၤေပၚမွာပဲ
ဧည့္ခံလိုက္။ညစာစားျပီးရင္ႏုိင္ငံတကာဧည့္သည္ေတြဘယ္လုိဘယ္ပံု
အပန္းေျဖၾကတယ္ဆုိတာဗဟုသုတရေလေအာင္၊ႏုိက္ကလပ္၊
လက္ေဝွ႔ပြဲ၊ေလာင္းကစားဝုိင္းေတြရွိတဲ့ဆြိဳင္ဘန္ဂလာလမ္းကုိလည္း ပုိ႔ျဖစ္ေအာင္ပုိ႔ပါတပည့္ရာ”

“ေျပေတာ့ေျပတယ္ၾဆာ။ဒါေပမဲ့ဧည့္သည္တစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ကေတာ့
ခရီးပန္းလုိ႔ဆုိလား။ေရေျပာင္းေျမေျပာင္းမုိ႔ဆုိလား။ဟုိတယ္မွာပဲ
က်န္ခဲ့ၾကေလရဲ့။ေနာက္ျပီးေတာ့ဟုိ…၊ဟုိ..၊ဆြိဳင္ဘန္ဂလာလမ္းကိုလည္း
သူတုိ႔လုိက္ႏုိင္ေတာ့မယ္မထင္ဘူးၾဆာ။သူတုိ႔ၾကည့္ရတာအားလံုး
လုိလုိေပ်ာ့တိေပ်ာ့ဖတ္နဲ႔…..”

ကၽြႏု္ပ္ေခါင္းကုိသာတဗ်င္းဗ်င္းကုတ္မိေတာ့၏။သုိ႔ေသာ္အားမေလွ်ာ့ေလ။
ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္လင္းအားၾကီးေစာေစာတြင္၊ဖူးခက္ကမ္းလြန္တဝိုက္မွ၊
ဂ်ိန္းစဘြန္း၊ဖီဖီစသည့္နာမည္ေက်ာ္ကၽြန္းမ်ားဆီသုိ႔၊ေနာက္ဆံုးေပၚေခတ္မီ
သေဘၤာၾကီးမ်ားျဖင့္၊အပန္းေျဖေလ့လာေရးအတြက္၊တပည့္ေက်ာ္
ေလမင္းသားကုိေစလႊတ္ရျပန္သည္။

နာရီဝက္ခန္႔အတြင္း၊ဖူးခက္ဆိပ္ကမ္းတစ္ေနရာမွျပန္လည္းဆက္သြယ္လာေသာ
ေလမင္းသား၏အသံသည္လည္း အားရစရာမရွိလွ။

“ၾဆာေရ။ကုိယ္ေတြလက္ေတြကုိက္လုိ႔ဆုိလား။ညကအိပ္ေရးပ်က္လို႔ဆုိလား။
အစားမွားလုိ႔ဆုိလား။အခုဖီဖီကၽြန္းကုိသြားမဲ့သေဘၤာေပၚမွာၾဆာ့ဧည့္သည္
တဝက္ေတာင္မရွိဘူးခင္ဗ်။ပုိေနတဲ့သေဘၤာေတြျပန္လႊတ္လုိက္ျပီၾဆာ”

“ေအး၊ေကာင္းကြာ။ဟုတ္ျပီ။ဟုတ္ျပီ”

ေအး၊ေကာင္းကြာဆုိသည္ကြာဆုိသည္ကားသတိလက္လြတ္ရုတ္ျခည္း
ထြက္သြားေသာအာေမဋိတ္ျဖစ္၏။ဟုတ္ ျပီ၊ဟုတ္ဟူသည္ကား၊
ကၽြႏု္ပ္၏အသိဥာဏ္တြင္က်ည္ဆံဖင္ကုိေမာင္းရုိက္တံ၊ခ်ပ္ကနဲထိရာမွ
ဒုိင္းဟူေသာအသံထြက္ေပၚလာဘိသကဲ့သုိ႔အၾကံေကာင္းတစ္ခု
ဝင္လာ၍ျဖစ္ေလသည္တမံု႔။

(ငါး)
ကၽြႏု္ပ္၏အၾကံေကာင္းကုိခ်က္ခ်င္းပင္ဖမ္းဆုပ္ကာအေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္ရ၏။

“ေဟ့၊ေမာင္ကပၸလီ။စကၤာပူေလေၾကာင္းကိုဖုန္းဆက္ပါကြယ္။တုိ႔ဧည့္သည္ေတာ္
ေတြကုိျပန္ပုိ႔မဲ့၊ဖူးခက္-ရန္ကုန္ခ ရီးစဥ္ကုိဖ်က္ခိုင္းလုိက္ပါေတာ့”

“ဟာ။ၾဆာကလည္းအျပန္ခရီးစဥ္ကုိဖ်က္ျပီး၊ဒီလူအုပ္ၾကီးကုိဖူးခက္မွာ တစ္သက္လံုးတင္ေကၽြးထားေတာ့မလုိ႔ လား”

“လွ်ာရွည္ခ်က္ကြာ။တလက္စတည္းဧည့္သည္ေတာ္ေတြရဲ့အျပန္ခရီးကို
ဖူးခက္-ရေနာင္း ရန္ကုန္အထိ၊ေျခလ်င္ ေလွ်ာက္ျပန္ႏုိုင္ေအာင္ အေသးစိတ္စီစဥ္ၾကေပေတာ့ကြာ”

“ဘယ္လုိၾကီးပါလိမ့္ၾဆာရယ္။ၾဆာလုပ္လုိက္မွျဖင့္အဆန္းခ်ည္းပါကလား”

“မဆန္းပါဘူးေမာင္၊ဧည့္သည္ေတြၾကည့္ရတာ၊တကုိယ္ရည္ၾကံ့ခိုင္မွဳ
အေတာ္နည္းပံုရသကြ။က်န္းမာေရးလုိက္စားဖုိ႔စိတ္ဝင္စားပံုမရဘူး။
ဒါေၾကာင့္သူတုိ႔ကုိၾကံ့ခိုင္ေရးစြမ္းရည္ျမွင့့္တင္တဲ့အေနနဲ႔၊လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းတာ
အေကာင္းဆံုးပဲေလ”

“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးတတ္ပါေပ့ၾဆာရယ္”

“ဘယ့္ႏွယ့္ေပါက္ေပါက္ရွာရွာရမတုန္းေမာင္ရယ္။ျပည္သူ႔ပါတီၾကီးကေန
၊ႏုိင္ငံတကာကုိလႊတ္လုိက္သမွ်အမတ္မင္းေတြကုိၾကည့္လုိက္ရင္၊
ဗုိက္ရႊဲတာ၊ငါးက်ည္းေျခာက္က်ပ္တင္ထားတဲ့ပံုေတြနဲ႔ေတာ့
ဟန္မက်ေသးဘူးေလ။အဘက္ဘက္ကခၽြတ္ျခံဳက်ေနတဲ့
တုိင္းျပည္ကုိ၊ဆယ္မကယ္တင္မဲ့သူမ်ားဟာ၊ေဒါင္ေဒါင္ျမည္
က်န္းမာေရးေကာင္းေနရမယ္မဟုတ္လား။အသက္ၾကီးတာ
အေၾကာင္းမျပေလနဲ႔။ၾကီးငယ္မဟူ၊အျမဲတက္ၾကြဖ်တ္လတ္ေနမွျဖစ္မွ
ေမာင္ရဲ့။ပညာတတ္ရံုအမတ္အေရြးခံရရံုတုိင္းျပည္အေပၚေစတနာထားရံုနဲ႔
မျပီးဘူးလဟ။ထုိင္းအမတ္ေတြကုိၾကည့္မလား။ႏုိင္ငံတကာအမတ္ေတြ
ကုိၾကည့္မလား။အမ်ားစုဟာၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ယံုၾကည္ကိုးစား
ေလာက္တဲ့ၾကံ့ခိုင္ဖ်တ္လတ္မွဳရွိေနၾကတာေလ။အေမရိကန္သမၼတၾကီးဆုိ
တစ္ေန႔ႏွစ္နာရီဆုိလား၊ အေျပးေလ့က်င့္ရသတဲ့။”

“ၾဆာေျပာေတာ့လည္းဟုတ္သလုိလုိပါပဲ။ဒါနဲ႔ဖူးခက္ကေနရေနာင္း၊
ရေနာင္းကေနရန္ကုန္ကုိလမ္းေလွ်ာက္ၾက ေတာ့လမ္းမွာ
အစားအေသာက္ကိစၥဘယ္လုိစီစဥ္ၾကမတုန္းၾဆာ”

(ေျခာက္)
တပည့္ေက်ာ္ကပၸလီပူပန္သည့္ကိစၥအတြက္၊ကၽြႏု္ပ္တြင္အေျဖ
အဆင္သင့့္ရွိႏွင့္ေန၏။

“ဟ။အစားလည္းေဆး၊ေဆးလည္းအစာတဲ့။အမ်ားအက်ဳိးသယ္ပုိးမဲ့
အမတ္ျဖစ္ေနျပီဆုိမွေတာ့ကိုယ္သြားမဲ့အရပ္၊၊ကုိယ္နဲ႔သင့္ေတာ္
လုိက္ဖက္မဲ့အစားအစာကုိ ကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ျပီးသပၸါယမွ်ေအာင္၊ စားတတ္ရမယ္ေလ။လမ္း တစ္ေလွ်ာက္ေတြ႔တဲ့ဆုိင္ေတြမွာ
သူတုိ႔ဖာသာေရြးေပ့ေစေတာ့”

“ေၾသာ္..၊ဒါနဲ႔၊အရင္အစုိးရအမတ္မင္းေတြကုိေတာ့ၾဆာဘာတခြန္းမွ
 မဟခဲ့ဘူးေနာ္”

“တစ္ေနကုန္ထုိင္ၾကည့္လုိ႔ႏွစ္ျပားမတန္တဲ့လူ႔ေပါက္ပန္းေတြကုိ၊
အရာသြင္းစရာလားဟဲ့။အခုအမတ္ေတြက ျပည္သူလူထုရဲ့မ်က္ရွဳမ်က္ဆန္နဲ႔
တူတဲ့လူ႔အဖုိးတန္ေတြေလ”

“အင္း…၊ၾဆာ့လုပ္ပံုက..၊ထိပ္တန္းၾကိဳဆုိဧည့္ခံေရးေတြစီစဥ္ထားျပီး
ကာမွၾဆာရယ္။ဒီမုိကေရစီမိခင္ၾကီးမ်ားဒီအေၾကာင္းကုိျပန္ၾကားလုိ႔
အမ်က္ေတာ္ရွရင္ျဖင့္ၾဆာမေခ်ာင္ဘူးေနာ္”

“အမေလးဟဲ့။အခုငါဧည့္ခံတဲ့အေနအထားကဘာဟုတ္ေသးတုန္းဟ။
။ေနာင္ဆုိဒီထက္အဆရာေထာင္ခန္းနားတဲ့ ႏုိင္ငံတကာဖိတ္ၾကားမွဳေတြ၊
ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ခရီးစဥ္ေတြၾကံဳရဦးမွာေလ။ဆုိက္နဲ႔ဂုိက္နဲ႔စမတ္က်ေန
မွျဖစ္မွာေပါ့ဟ။ဒီမုိကေရစီမိခင္ၾကီးကိုယ္တုိင္အသက္ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္
ေနတာေတာင္အျမဲလုိလုိလန္းဆန္းတက္ၾကြေနတဲ့ဘဝေနနည္းကုိ
သတိျပဳစမ္းပါဟ။ဒီမိုကေရစီမိခင္ၾကီးကအမ်က္ေတာ္မရွတဲ့အျပင္၊
သေဘာက်လြန္းလုိ႔၊အလကၤာေက်ာ္စြာဘြဲ႔ေပးျပီး၊ဝန္ၾကီးတစ္ေနရာ
ခန္႔မွာေတာင္၊ျမင္ျမင္ေယာင္ေသးကြာ”

ကၽြႏု္ပ္စကားစကုိအျမန္ျဖတ္လိုက္ရ၏။နိစၥဓူဝျပဳျမဲက်န္းမာေရး
ေလ့က်င့္ခန္းအတြက္အိမ္အနီးရွိထုိင္းဘုရင့္ပန္းျခံသုိ႔သြားရန္
အခ်ိန္က်ေလျပီ။

မအုိေသးေသာကၽြနု္ပ္သည္လူပ်ဳိကေလးကဲ့သုိ႔ေပါ့ပါးသြက္လက္ေသာ
ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ေလကဲ့သုိ႔ေသာအဟုန္ျဖင့္ေျပးထြက္ခဲ့ေလသည္။

ကၽြႏု္ပ္အားအားက်ေငးေမာေနေလ့ရွိသည့္၊ပန္းျခံတြင္ဆံုေနက်
ထုိင္းပ်ဳိျဖဴတုိ႔၊ကၽြႏု္ပ္ကုိလည္တရွည္ရွည္ျဖင့္ေမွ်ာ္ေနေပေတာ့မည္။

အာေရာဂ်ံပရမံလာဘံ။က်န္းမာျခင္းကားလာဘ္ၾကီးတစ္ပါးမည္၏။
ကၽြႏု္ပ္ကုိအားက်လ်က္၊အမတ္မင္းအသစ္စက္စက္တုိ႔၊သုခီ အတၱာနံ
ပရိဟရႏၲဳ = မိမိကိုယ္ကို ခ်မ္းသာစြာ ေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။  ။