Pages

ဒရီးဖတ္ေက်ာက္တံုး၊ျမင္းခြာပံုကမ္းပါးႏွင့္၊လွဳိင္းလံုးအမွတ္(၇)

 
၂၄ ဇူလိုင္လ ၂၀၁၆ေန႔ထုတ္ သည္ဗြိဳက္ေဒးလီးစ္ေန႔စဥ္သတင္းစာမွ။ ။

ဒရီးဖတ္ေက်ာက္တံုး၊ျမင္းခြာပံုကမ္းပါးႏွင့္၊လွဳိင္းလံုးအမွတ္(၇)

(မင္းဒင္)

(တစ္)
ညအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိေသာကၽြန္ေတာ္သည္လြန္ခဲ့သည့္
ညကလည္း၊ထံုးစံအတုိင္းအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ျပန္ေခ်။ျပဳျမဲအတုိင္း၊ အေပၚထပ္ဝရန္တာဆီသုိ႔ထြက္ကာ၊ေတာင္ေငးေျမာက္ေငးလုပ္ေနမိျပန္သည္။

ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုးအိပ္ေမာက်ေနၾကခ်ိန္၊တိတ္ဆိတ္လြန္းလွသည္ျဖစ္၍၊
အိိမ္ေရွ႕လမ္းတဖက္ျခမ္းရွိ၊ေဘာစကုိင္းပင္ေတာအုပ္သည္၊မီးေရာင္
ပ်ပ်ေအာက္တြင္ကၽြန္ေတာ့္ကုိေျခာက္လွန္႔ေနသေယာင္ရွိေလ၏။
သည္ျခံဝင္းက်ယ္ၾကီးထဲက၊သည္အိမ္အုိၾကီးမွာ၊ကၽြန္ေတာ္တကိုယ္တည္း
အထီးက်န္ေနလာခဲ့သည္မွာတဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္တုိင္ခဲ့ေလျပီ။ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရမည့္ဘဝခရီးအတြက္လမ္းေပ်ာက္ေနသလုိခံစားရသည့္စိတၱဇေဝဒနာသည္၊
အိပ္ပ်က္ညမ်ားကုိဖန္ဆင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပလိိမ့္မည္။

ေနရာအႏွံ႔မွထြက္ေပၚလာေနေသာပုဇင္းရင္ကြဲသံတုိ႔ႏွင့္ေကာင္းကင္မွ
မဲေမွာင္ေနေသာတိမ္လိပ္တုိ႔ေၾကာင့္၊ကၽြန္ေတာ္အနည္းငယ္ေျခာက္ျခား
သလုိျဖစ္လာ၏။မလွမ္းမကမ္းရွိ၊ဆာခရီေဒ့ရွ္လမ္းမၾကီးဆီမွ၊ကားသံတုိ႔ကုိ
ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းၾကားေနရသည္။ဝရန္တာလက္ရန္းကုိကုိင္ရင္း
၊ေျခစံုရပ္ေနမိေသာကၽြန္ေတာ္သည္၊စိတ္ပ်က္အားငယ္စရာဘဝေပးအေျခအေနကုိအတန္ၾကာေအာင္ေတြးေနမိရင္းက၊တစံုတရာကုိသတိရမိျပန္ရာ၊
စိတ္ထဲကေနက်ိတ္၍ရယ္ခ်င္သလုိလုိျဖစ္လာျပန္သည္။

အြန္လုိင္းမီဒီယာတြင္ခင္မင္ရင္းႏွီးေနေသာလူငယ္တခ်ဳိ႕က၊ကၽြန္ေတာ္အား
မၾကာခဏဆုိသလုိေမးေလ့ရွိေသာ၊ေမးခြန္းတခု၊ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲသုိ႔၊
ရုတ္ျခည္းအမွတ္မထင္ဝင္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

“အန္ကယ္ခင္ဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာဘယ္လုိမွေရွ႕ကိုခရီးဆက္လို႔မရေအာင္
အခက္ၾကံဳေနပါျပီ။ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝကုိဘယ္လုိ
ခရီးဆက္သင့္ပါသလဲခင္ဗ်ာ”ဟူေသာအေမးျဖစ္၏။စကားလံုးသာကြာျခားမည္။
လုိရင္းအဓိပၸါယ္ကား၊တထပ္တည္းတူညီ၏။ထုိအေမးႏွင့္ပတ္သက္၍
ကၽြန္ေတာ္လြယ္လင့္တကူအေျဖမေပးႏုိင္ခဲ့ေသာ္ျငား၊အလ်ဥ္းသင့္လွ်င္ျဖင့္
၊ျပည့္စံုေကာင္းမြန္ေသာအေျဖတခုေပးႏုိင္တန္ေကာင္း၏ဟုစိတ္ညြတ္ခဲ့
သည္ကားအမွန္။

ယခုမူလူစြမ္းေကာင္းၾကီးဟုအထင္ခံရေသာကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္စိတ္ပ်က္
အားေလ်ာ့ဖြယ္အေျခအေနႏွင့္ပက္ပင္းတုိးလ်က္ရွိ၏။ကၽြန္ေတာ္သည္
အတတ္ႏုိင္ဆံုးစိတ္ကုိတည္ျငိမ္ေအာင္ထားရင္းကိုယ့္ကုိယ္ကုိေျဖသိမ့္ရန္
လည္းေကာင္း၊လူငယ္တခ်ဳိ႕၏အေမးကုိသဘာဝက်စြာတုံ႔ျပန္ေျဖၾကားႏိုင္ရန္
လည္းေကာင္း၊ညၾကီးသန္းေကာင္၊လူေျခတိတ္ခ်ိန္တြင္၊ဝရန္တာတြင္ရပ္လ်က္
အထပ္ထပ္အဖန္ဖန္ဆင္ျခင္ေတြးေတာေနမိ၏။

(ႏွစ္)
စင္စစ္အားျဖင့္ဤသုိ႔စိတ္ပ်က္အားငယ္ေတြေဝမိသည္မွာ၊သည္တၾကိမ္တည္း
မဟုတ္။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတသက္တာတြင္ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာၾကံဳခဲ့ဖူးေလျပီ။
ထုိသုိ႔ၾကံဳေလတုိင္း၊ကၽြန္ေတာ္အျမဲမျပတ္ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္မိေလ့ရွိေသာ
ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ရွိ၏။ထုိဇာတ္လမ္းမွာ၊ပါပီလြန္အမည္ရွိကမၻာေက်ာ္
ဝတၳဳရွည္ၾကီးမွထုတ္ႏွဳတ္ခ်က္ျဖစ္သည္။

ပါပီလြန္ဝတၳဳသည္စစ္ျပီးေခတ္တြင္ေပၚထြက္ခဲ့သမွ်အတၳဳပၸတၱိစြန္႔စားခန္းစာအုပ္မ်ားတြင္၊အေနာက္တုိင္း၌အေအာင္ျမင္ဆံုးျဖစ္သက့ဲသုိ႔၊ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္မ်ားႏွင့္လည္း၊ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ျပီးျဖစ္သည္။ဤေနရာ၌၊ေဖာ္ျပရန္လုိအပ္သည္ျဖစ္၍၊ပါပီလြန္၏ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကုိအက်ဥ္းမွ်ေရးသားလုိသည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္မတုိင္မီက၊ျပင္သစ္အက်ဥ္းေထာင္တစ္ကၽြန္းစနစ္သည္
ကမၻာေပၚတြင္အရက္စက္ဆံုးစနစ္ျဖစ္၍၊ပါပီလြန္သည္၊တသက္တကၽြန္း
အက်ဥ္းစခန္းမ်ားတြင္၊တဆယ့္သံုးႏွစ္ေက်ာ္ၾကံ့ၾကံ့ခံရပ္တည္ေနထိုင္ခဲ့၏။
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံသားပါပီလြန္သည္၊သူ႔အသက္ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္အရြယ္၊
(၁၉၃၁)ခုႏွစ္တြင္၊ျပည့္တန္ဆာေခါင္း(ဖာေခါင္း)တေယာက္ကုိသတ္မွဳျဖင့္
၊ေထာင္ဒဏ္တသက္တကၽြန္းက်ခံရသည္။

အမွန္စင္စစ္ပါပီလြန္သည္မည့္သည့္လူသတ္မွဳကိုမွ်က်ဴးလြန္ခဲ့သူမဟုတ္ပဲ၊
ျပင္သစ္ျပည္တရားဥပေဒ၏ခၽြတ္ေခ်ာ္လြဲမွားမွဳေၾကာင့္သာ၊ထုိျပစ္ဒဏ္
ခ်မွတ္ခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ပါပီလြန္သည္ေထာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးမွထြက္ေျပး
လြတ္ေျမာက္ရန္စုစုေပါင္းကုိးၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့၏။အၾကိမ္တုိင္းလုိလုိ
အသက္ကုိရင္းခဲ့ရသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။တၾကိမ္တြင္မူအလင္းေရာင္ကုိေျခာက္လ
တုိင္တုိင္မျမင္ရ၊ရိကၡာတဝက္ျဖတ္၊မဝေရစာႏွင့္တုိက္ပိတ္ခံရသျဖင့္၊
အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္ေရးအတြက္၊ပုိးဟတ္ႏွင့္က်ဳိင္းေကာင္တုိ႔ကုိပင္
ဖမ္းယူစားေသာက္ခဲ့ရသည္။သူကိုယ္သူရူးသြားျပီဟုပင္ထင္မွတ္ခဲ့၏။

ရွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ၾကိဳးပမ္းမွဳမေအာင္ျမင္ခဲ့သည့္ေနာက္၊ပါပီလြန္သည္၊
ျပင္သစ္ပိုင္ကုိလုိနီျဖစ္ေသာ၊ဆာလုကၽြန္းစုရွိ၊အေသးငယ္ဆံုးကၽြန္းျဖစ္ေသာ
သရဲကၽြန္းသုိ႔ေျပာင္းေရြ႕ခံရသည္။သရဲကၽြန္းမွာႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား
အတြက္အထူးသီးသန္႔ျပဳလုပ္ထားေသာကၽြန္းျဖစ္၏။ျမင့္မားမတ္ေစာက္
လွသည့္ေက်ာက္ကမ္းပါးယံၾကီးမ်ားဝန္းရံထားသည့္အျပင္၊
အဆုိပါေက်ာက္ကမ္းပါးမ်ားအား၊အခ်ိန္တုိင္းလုိလုိျပင္းထန္စြာ
ရုိက္ခတ္ေနသည့္ပင္လယ္ေရလွဳိင္းလံုးၾကီးမ်ားေၾကာင့္၊ ထုိသရဲကၽြန္းမွ၊အသက္ရွင္လ်က္ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ရန္မွာ၊
အိပ္မက္ပင္မက္ဝံ့စရာမရွိေခ်။

(သံုး)
ထုိသုိ႔ျပန္လမ္းမရွိသည့္ကၽြန္းသုိ႔ပါပီလြန္သည္ဆုိးေပ့မုိက္ေပ့ဆုိသည့္
နာမည္ေက်ာ္ရာဇဝတ္သားေျခာက္ေယာက္ႏွင့္အတူတေဆာင္တည္းေနခဲ့ရသည္။သူရဲကၽြန္းတြင္ေထာင္ပုိင္မရွိ။ေထာင္မွဴးမရွိ။ဝါဒါတပ္ၾကပ္ၾကီးသည္
ရာထူးအၾကီးဆံုးျဖစ္၏။သူရဲကၽြန္းသုိ႔ပါပီလြန္အပုိ႔ခံရခ်ိန္တြင္
သူ႔အသက္မွာသံုးဆယ့္ငါးႏွစ္ရွိျပီျဖစ္၍ေထာင္သက္ဆယ့္တႏွစ္ရွိေလျပီ။

ထုိသရဲကၽြန္းတြင္ဒရီးဖတ္ထုိင္ခံုဟုအမည္တြင္ေသာ၊ေက်ာက္တံုးထုိင္ခံုတခုရွိ၏။
ဒရီးဖတ္အမည္ရွိျပင္သစ္ေတြးေခၚပညာရွင္ၾကီး၊သရဲကၽြန္းတြင္အက်ဥ္းခ်ခံခဲ့ရစဥ္က၊အျမဲလုိလုိထုိင္ေလ့ရွိသျဖင့္ထုိအမည္တြင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ဒရီးဖတ္ထုိင္ခဲ့ေသာေက်ာက္တံုးမွာသရဲကၽြန္း၏ေျမာက္ဖက္အစြန္ဆံုးကၽြန္းဖ်ားတြင္တည္ရွိ၏။ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္တြင္ရွိ၏။ထုိကမ္းပါးမွာပင္လယ္ေရျပင္မွေပငါးရာခန္႔ျမင့္၏။

ဒရီးဖတ္သည္အဆုိပါထုိင္ခံုတြင္ထုိင္ခဲ့ရင္း၊မတရားေသာ၊မညီမွ်ေသာ
အျဖစ္မ်ားၾကံဳေတြ႔ရင္ဆုိင္ရေလ့ရွိသည့္၊လူ႔ဘဝ၊လူ႔ေလာကၾကီး၏ျခင္းရာ
သေဘာတုိ႔ကုိနက္နဲစြာစဥ္းစားဆင္ျခင္သြားခဲ့သည္။
သူ႔ဘဝကုိၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ရန္ၾကိဳးပမ္းသြားခဲ့သည္။

ပါပီလြန္သည္ဒရီးဖတ္ေက်ာက္တံုးတြင္ေန႔စဥ္လုိလုိထုိင္လ်က္လြတ္ေျမာက္ေရး
လမ္းစကိုၾကံဆခဲ့၏။တေန႔ေသာ္ ထုိထုိင္ခံုတြင္ပါပီလြန္ထုိင္မိစဥ္၊ ပင္လယ္ဖက္မွေျပးလာေသာလွဳိင္းလံုးမ်ားကုိၾကည့္ရင္း၊အၾကံတခုရခဲ့သည္။

ပါပီလြန္ထုိင္ေနေသာဒရီးဖတ္ထုိင္ခံု၏ေအာက္ေျခကမ္းပါးမွာျမင္းခြာပံု
ကမ္းပါးျဖစ္၏။ထုိပတ္ဝန္းက်င္မွလွဳိင္းလံုးမ်ား သည္ပင္လယ္ျပင္မွေျပး လာျပီး၊ထုိျမင္းခြာပံုအတြင္းလာစု၏။ေနာက္..၊ထုိျမင္းခြာမွျပန္လိမ့္ဆင္းသြားေသာလွဳိင္းေရမ်ားမွာ၊ကၽြန္းမွအလြန္ေဝးကြာေသာခရီးအထိျပန္လိမ့္ဆင္းသြား၏။

လိမ့္ဆင္းသြားေသာလွဳိင္းလံုးတုိင္းကမ္းပါးသုိ႔လံုးဝျပန္မလာေတာ့ေခ်။
ကၽြန္းမွေဝးရာကုန္းတြင္းပုိင္းရွိရာသုိ႔စီးသြားၾက၏။
အကယ္၍သာအုန္းခြံေဖာင္တစ္ခုကုိတည္ေဆာက္လ်က္၊ထုိျမင္းခြာပံုကမ္းပါးမွ
ပင္လယ္တြင္းသုိ႔လိမ့္ဆင္းသြားေသာလွဳိင္းႏွင့္လုိက္ပါသြားလွ်င္၊
သရဲကၽြန္းမွေဝးရာသုိ႔တစ္ၾကိမ္တည္းျဖင့္ေရာက္သြားေပေတာ့မည္ ဟု ပါပီလြန္အၾကံေပၚ ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အုန္းေဖာင္လုပ္ရန္မွာအခက္အခဲမရွိလွေခ်။

သရဲကၽြန္းတြင္ဝက္စာမွာအုန္းသီးဆံျဖစ္၍ဝက္ျခံပတ္ဝန္းက်င္၌အုန္းခြံ
ေျခာက္ေျမာက္မ်ားစြာရွိေနသည္မဟုတ္ေလာ။

(ေလး)
အဆုိပါလွဳိင္းတုိ႔သည္လျပည့္ရက္မ်ား၌အျပင္းထန္ဆံုးႏွင့္အၾကီးဆံုး
ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ပါပီလြန္သည္၊ထုိရက္မ်ဳိးကုိေရြး၍ကၽြန္းမွေျပးရန္ၾကံသည္။
လက္ေတြ႔ထြက္မေျပးမီေသခ်ာေအာင္စမ္းသပ္မွဳျပဳလုပ္ခဲ့၏။

ဆယ့္တစ္စတံုရွိေသာသူ႔ခႏၶာကုိယ္ကုိခံႏုိင္မည့္၊အုန္းခြံေျခာက္ေဖာင္တခုကုိ
သူေဆာက္ခဲ့၏။ထုိေနာက္ယင္းေဖာင္ကိုဒရီးဖတ္ထုိင္ခံုရွိရာကမ္းပါးယံသုိ႔
သယ္လာကာ၊ဆယ့္တစ္စတံုခန္႔ရွိမည့္ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးကုိရွာျပီး
ေဖာင္ေပၚသုိ႔တင္လ်က္၊ၾကိဳးတခုျဖင့္တြဲခ်ည္လုိက္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ဒီေရက်ခ်ိန္ကုိေစာင့္ျပီးဒရီးဖတ္ထုိင္ခံုအေရွ႕ရွိျမင္းခြာပံုကမ္းပါးမွ၊
ပင္လယ္တြင္းသုိ႔အရွိန္ျပင္းစြာဆင္းသြားေသာလွဳိင္းလံုးၾကီးတခုျဖင့္ေမွ်ာခ်ေပး
လုိက္သည္။သူေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိပင္၊အုန္းခြံေဖာင္သည္၊တမိနစ္မွ်ေသာ
အခ်ိန္တုိအတြင္း၊ကမ္းစပ္မွေပသံုးရာခန္႔အကြာအေဝးအထိေမ်ာပါသြား၏။

ဝမ္းသာလံုးဆုိ႔သြားေသာပါပီလြန္သည္..၊လြတ္ျပီ။ကၽြတ္ျပီေဟ့ဟုပင္၊
အသံကုန္ေအာင္ဟစ္မိ၏။သုိ႔ေသာ္..၊ပါပီလြန္ေမွ်ာလုိက္ေသာေဖာင္မွာ
၊ေနာက္ထပ္တမိနစ္မွ်ေသာအခ်ိန္ပိုင္းအတြင္းမွာပင္၊လွဳိင္းလံုးသစ္တခုကုိ
စီးလ်က္၊ကၽြန္းရွိရာသုိ႔အရွိန္ျပင္းစြာျပန္လာေန၏။ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ၊
ကမ္းပါးအနီးမွေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္တံုးမ်ားႏွင့္ဝင္ေဆာင့္ျပီး
အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျပဳိကြဲ သြားခဲ့ေလသည္။

ပါပီလြန္တေယာက္စိတ္ဓာတ္အၾကီးအက်ယ္က်သြားခဲ့၏။သုိ႔ေသာ္..၊
သူ၏လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ေတြးေတာၾကံဆျခင္းမွာမူမရပ္တန္႔ခဲ့ေခ်။
ကမ္းစပ္တြင္ဖင္ထုိင္ခ်ရင္း၊လွဳိင္းလံုးမ်ားကုိၾကည့္၍ကၽြန္းသုိ႔ေဖာင္ျပန္မေရာက္
ေအာင္မည္သုိ႔လုပ္ေဆာင္ရမည္ကုိအမ်ဳိးမ်ဳိးၾကံဆၾကည့္ေနခဲ့၏။

တနာရီခန္႔ထုိင္မိေသာ္၊ပါပီလြန္သည္လွဳိင္းတုိ႔၏ထူးျခားေသာသေဘာ
တခုကုိေကာင္းစြာေလ့လာမိခဲ့ေလ၏။

(ငါး)
ကမ္းသုိ႔ေျပးလာေနေသာလွဳိင္းမ်ားလံုးမ်ားအနက္မွ၊ခုနစ္ခုေျမာက္ျဖစ္ေသာ
လွဳိင္းလံုးတုိ႔သည္တျခားလွဳိင္းမ်ားႏွင့္မတူပဲ၊ႏွစ္ဆသံုးဆခန္႔မွ်ပုိၾကီး၏။

ပါပီလြန္သည္ကမ္းစပ္မွသစ္တံုးတတံုးကုိထုိလွဳိင္းႏွင့္ေမွ်ာခ်ၾကည့္လုိက္
ေသာအခါ၊သစ္တံုးမွာအစအနပင္မျမင္ရေလာက္ေအာင္၊ကၽြန္းမွေဝးရာ
သုိ႔ေမ်ာပါသြားသည္ကုိေတြ႔ရ၏။ကမ္းစပ္သုိ႔ျပန္မလာေတာ့ျပီ။

ပါပီလြန္သည္အလားတူစမ္းသပ္မွဳမ်ဳိးကုိအၾကိမ္ၾကိမ္ဆက္လက္ျပဳလုပ္ခဲ့၏။
ျပႆနာတစံုတရာမေပၚပဲလံုးဝေအာင္ျမင္သည္ကုိေတြ႔ရွိရသည္တြင္၊
ယခင္တၾကိိမ္ကကဲ့သုိ႔အေလးခ်ိန္တဆယ့္တကီလုိခံႏိုင္ေသာ
အုန္းခြံေျခာက္ေဖာင္တခုကုိထပ္မံတည္ေဆာက္၍
စမ္းသပ္ေမွ်ာၾကည့္ျပန္သည္။ေအာင္ျမင္၏။

ထုိသုိ႔လွ်င္ပါပီလြန္သည္လူတကာမၾကံစည္ဝံ့သည့္သရဲကၽြန္းမွ
လြတ္ေျမာက္ေရးလမ္းစကုိရွာေဖြေတြ႔ခဲ့ေလျပီတကား။

အကယ္စင္စစ္ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ရန္မျဖစ္ႏုိ္င္ဟုယူဆထားသည့္
သရဲကၽြန္းသည္ကုန္းမၾကီးသုိ႔ေရာက္ရန္ႏွစ္ဆယ့္ငါးမုိင္မွ်သာေဝး၏။
အုန္းခြံေဖာင္၏သြားရာလမ္းသည္တည့္မတ္စြာ မသြားႏုိင္ပဲ၊ေကြ႔ေကာက္ေဝ့ဝုိက္၍သြားသည့္တုိင္၊ကုန္းေျမသုိ႔ေရာက္ရန္
အၾကာဆံုးအခ်ိန္မွာေလးဆယ့္ရွစ္နာထက္မပိုဟုသူတြက္ဆႏုိင္ခဲ့သည္။

ထုိနည္းျဖင့္ပင္ေနာက္ဆံုးတြင္မူ၊ပါပီလြန္သည္၊ေလာကငရဲႏွင့္တူသည့္
သရဲကၽြန္းမွထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ခဲ့ေလ၏။
ဤတြင္လည္းဇာတ္လမ္းကားမဆံုးေသးေခ်။

သရဲကၽြန္းမွလြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည့္တုိင္၊တကၽြန္းစံဘဝမေရာက္မီက
အေျခအေနမ်ဳိး၊လူခ်င္းတူသူခ်င္းမွ်သည့္ဘဝသုိ႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိျပီး၊
သိကၡာရွိရွိတရားဝင္ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္၊ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိးျဖင့္ေနာက္ထပ္
ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ခန္႔ၾကိဳးစားရုန္းကန္ခဲ့ရေသးသည္ျဖစ္ရာ၊သူ၏လြတ္ေျမာက္ေရး
ကိဳးပမ္းမွဳအားအစမွအဆံုးတုိင္ေရတြက္လွ်င္ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ၾကာျမင့္ခဲ့ေလ
သည္။ေနာက္ဆံုး၌သူသည္ေခါင္းကုိေမာ့ရင္ကုိေကာ့ကာ၊ေအာင္ႏုိင္သူအျဖစ္၊
သူ႔မူလဘဝကုိျပန္လည္ရရွိခဲ့သည္။

ပါရီျမိဳ႕တရားရံုးမွပါပီလြန္၏အမွဳကိုျပန္လည္ၾကားနာစစ္ေဆးခဲ့ျပီး၊ပါပီလြန္၌
အျပစ္မရွိေၾကာင္း၊မူလဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ၊မွားယြင္းစြာဆံုးျဖတ္ခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း၊စီရင္ခ်က္အသစ္ထုတ္ျပန္ေပးခဲ့ရသည္။ပါပီလြန္၏မိတ္ေဆြမ်ားက
ပါပီလြန္အေပၚေနာက္ဆံုးခ်ခဲ့သည္ေကာက္ခ်က္စကားမွာ…၊

“ပါပီ၊ဒီရုန္းကန္မွဳမွာေနာက္ဆံုးအႏုိင္ရသူဟာမင္းပါပဲ။မင္းကုိမတရား
တကၽြန္းပုိ႔ခဲ့လူေတြဟာအႏုိင္ရသူေတြမဟုတ္ပါဘ့ူး။ဒီေန႔ဘဝကုိစုိးပုိင္ႏုိင္သူဟာ
မင္းပါ။အေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုးလူဟာလည္းမင္းပါပဲ၊ပါပီ”ဟူ၏။

(ေျခာက္)
ကၽြန္ေတာ္၏ေတြးေတာဆင္ျခင္းဤေနရာသုိ႔အေရာက္တြင္၊
စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေနမိေသာကၽြန္ေတာ္သည္၊အားအင္သစ္တုိ႔တဖန္ျပန္ျပည့္
လာသည္ဟုခံစားရသည္။ေစာေစာကနားၾကားျပင္းကပ္စရာဟုထင္ျမင္ခဲ့ေသာ
ပုဇင္းရင္ကြဲတုိ႔ေအာ္ျမည္သံသည္၊ေမာ္ဒန္ဂီတေတးသြားတခုကုိတီးခတ္ေနသည္အလား၊နားဝင္ခ်ဳိဖြယ္ျဖစ္လာသည္။

စိတ္ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ဟုထင္မွတ္ခဲ့ေသာေကာင္းကင္ျပင္မွတိမ္မဲညိဳတုိ႔သည္
လည္း၊စိတ္ကုိညြတ္ႏူးေစသည့္ကဗ်ာတပုဒ္ပမာျဖစ္လာ၏။ကၽြန္ေတာ္
ရပ္ေနခဲ့ေသာဝရန္တာသည္ဒရီးဖတ္ထုိင္ခံုေပတကားဟုေတြးမိလာသည္။

လြတ္ေျမာက္လုိစိတ္သာရွိပါမူ၊တကၽြန္းစံႏွွင့္တူလွသည့့္ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္
၊ျမင္းခြာပံုကမ္းပါးႏွင့္လွဳိင္းလံုးနံပတ္ခုနစ္ကို တခ်ိန္မဟုတ္ တခ်ိန္ေသခ်ာေပါက္ရွာေဖြေတြ႔ရွိေပလိမ့္မည္။

ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္ေသာစိတ္၊ေပါ့ပါးသြက္လက္သည့္ေျခလွမ္းတုိ႔ျဖင့္၊
အိပ္ခန္းရွိရာသုိ႔ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့၏။ခ်က္ျခင္းအိပ္ယာထဲသုိ႔တန္းမဝင္ေသးပဲ၊ဤစာစုကုိေရးသည္။ယခုေဆာင္းပါးအစတြင္ေဖာ္ျပထားေသာ၊ကၽြန္ေတာ့္အားအေမးပုစၦာထုတ္ခဲ့ၾကသည့္လူငယ္တခ်ဳိ႕၊ဤစာကုိဖတ္ရျငားအံ့။

အလံုးစံုျပည့္စံုမွန္ကန္သည့္အေျဖတခုမဟုတ္သည့္တုိင္ေအာင္၊ေက်နပ္မွဳ
တစံုတရာကုိမူ၊ေပးစြမ္းႏိုင္လိိမ့္မည္ဟုကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ေနမိ၏။
ထုိစဥ္မွာပင္၊အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္ဆီသုိ႔၊အမွတ္မထင္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ၊
မွဳန္ပ်ပ်အလင္းေရာင္တန္းတုိ႔တုိးဝင္လာသည္ကုိျမင္ေနရသည္။
အျပင္မွာေရာင္နီပ်ဳိ႕ေနေလျပီ။

ကၽြန္ေတာ္ဘာအတြက္ေၾကာင့္စိတ္ပ်က္အားငယ္ရပါမည္နည္း။ေလာကဓံတရားဟူသည္ဒရီးဖတ္ကဲ့သုိ႔ေသာေတြးေခၚပညာရွင္ၾကီးကုိပင္၊တကၽြန္းသုိ႔ပုိ႔တတ္
သည့္၊တရားကုိယ္သေဘာရွိ၏။

မတည္ျမဲျခင္းသေဘာ၊ေဖာက္ျပန္ျခင္းသေဘာရွိ၏။ပုဂၢိဳလ္ၾကီးငယ္၊
ရာထူးဂုဏ္သိမ္အနိမ့္အျမင့္၊အခ်ိန္ကာလမခြဲျခားပဲ၊ႏွိပ္စက္ထုေထာင္းတတ္ေသာသေဘာရွိ၏။ထုိ႔အျပင္၊ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိၾကံဳေတြ႔ခံစားေနရသည့္အခက္အခဲ
သည္၊ပါပီလြန္ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ဘဝခရီးၾကမ္းႏွင့္၊ႏွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္၊
ရယ္ပြဲဖြဲ႔စရာအဆင့္ေလာက္တြင္သာ၊ရွိသည္မွာအလြန္တရာေသခ်ာ
လွေခ်သည္။ ။


ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးသည္သက္ရိွထင္ရွားသမုိင္းဆရာမ်ားျဖစ္ၾက၏။

 
၂၀ ဇူလုိင္ ၂၀၁၆ ေန႔သည္ဗြိဳက္ေဒးလီးစ္ေန႔စဥ္သတင္းစာမွ။ ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးသည္သက္ရိွထင္ရွားသမုိင္းဆရာမ်ားျဖစ္ၾက၏။

(မင္းဒင္)

(၁)
ပုဂံျပည္နရသီဟပေတ့မင္းၾကီး၏အမတ္ပညာရွိၾကီးရာဇသၾကၤန္တြင္၊
ပုဂံအုတ္လွၾကီး၊ေညာင္ဦးအုတ္လွ ငယ္ဟူ၍သားႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။
အဖအနိစၥေရာက္ေသာအခါ၊အဖ၏အမည္ကုိလုၾကရာ၊မင္းၾကီးက၊
”အမည္သည္လုိရင္းမဟုတ္။သတၱိအရည္အခ်င္းသာလိုရင္းျဖစ္သည္၊
အမည္မလုၾကႏွင့္”ဟုဆုိ၍၊အၾကီးကုိ “အနႏၱပစၥည္း”အငယ္ကုိ “ရႏၱပစၥည္း”ဘြဲ႔အမည္ေပးေတာ္မူ၏။

ဤတြင္အုတ္လွငယ္အေၾကာင္းကား…၊တခါေသာ္ရခိုင္ျပည္ဘက္
မစၦဂီရိအရပ္၌၊ပုန္ကန္သည္ကုိႏွိမ္ႏွင္းရာ၊ရာဇသၾကၤန္ပါစစ္သူၾကီးေလးေယာက္ကုိမွဴး၍ေစလႊတ္လိုက္သည္။မစၦဂီရိစားလည္းမခံႏုိင္၍အညံ့ခံ ျပီးလွ်င္၊
အသက္ကုိလႊတ္ပါဟုအခြင့္ေတာင္းလာ၏။ထုိအေၾကာင္းကုိရာဇသၾကၤန္
သားအဆုိပါအုတ္လွ ငယ္ကိုသံေတာ္ဦးတင္ေစလႊတ္၍၊ အုတ္လွငယ္သည္ စလင္းသုိ႔ေရာက္လွ်င္ေန႔ညမေရြး၊ေလွျဖင့္ဆန္ေလ၏။

မင္းၾကီးလည္း “စစ္ကဆက္စာတမန္မေရာက္၊ၾကာေလသည္” ဟုေလသာျပတင္းကၾကည့္ေမွ်ာ္ေသာ္၊ အေဝးမွရြက္တုိက္လာ သည့္ေလွကုိ၊ျမင္ေတာ္မူလွ်င္၊စစ္ကလႊတ္လိုက္ေသာသံေလွျဖစ္တန္ရာသည္
ဟု စစ္အေၾကာင္းကိုသိလုိေဇာႏွင့္ေမးေစ၏။ အုတ္လွကား စစ္အေၾကာင္းကုိ မေလွ်ာက္၊ကၽြန္ေတာ္အုတ္လွ လာသည္ဟူ၍သာ၊ေလွ်ာက္လုိက္၏။

မင္းၾကီးက“ငါေၾကာင့္က်ေတာ္မူ၍အလ်င္အျမန္ေမးေစသည္ကုိ၊
ဤသုိ႔ေလွ်ာက္ရသေလာ။ငအုတ္လွကုိသတ္ေလ”ဟု၊သူသတ္ကုိေစေတာ္မူ၏။
သူသတ္တုိ႔ဓားတေဖြးေဖြးႏွင့္ေလွသုိ႔တက္လာမွ၊အေၾကာင္းကုိသိရေသာ္၊ “စစ္ေရးသာေၾကာင္းကုိ ေလွ်ာက္ပါရေစဦး”ဟုဆုိ၏။သူသတ္တုိ႔လည္းမင္းၾကီးအားေလွ်ာက္ေသာ္၊ “အုတ္လွငယ္လာေစဦး”ဟု မိန္႔ေတာ္မူျပန္ သည္။ေရွ႕သုိ႔ေရာက္ေသာ္၊မိမိ၏ဦးေခါင္း၌ေပါင္းထားေသာ အဝတ္ကုိခၽြတ္ဖြင့္ေလ၏။ဆံပင္မ်ားအေထြးေထြးကၽြတ္က်ေလသည္။
က်ေသာဆံပင္မွာလည္းသန္းႏွင့္က်ိက်ိရွိသည္ကုိမင္းၾကီးျမင္ေစျပီးမွ၊

“အရွင့္အမွဳေတာ္ကုိဦးေဆြးဆံေျမ့ထမ္းပါသည္၊ အရွင္ျမင္ေတာ္မမူပါ။အလြယ္တကူမေလွ်ာက္သာေသာေၾကာင့္
ကၽြန္ေတာ္မေလွ်ာက္လုိက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။”ဟုေလွ်ာက္ေလ၏။

(၂)
ထုိအခါမွမင္းၾကီးကဟုတ္မွန္လွေပသည္ဟုဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ
ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူ၍ေရမုိးခ်ဳိး၊နံ႔သာလိမ္း၊အဝတ္ေကာင္းဝတ္၊အစားေကာင္း
စားေစျပီးမွစစ္အေၾကာင္းကုိေလွ်ာက္ေစ၏။စစ္အေၾကာင္းကိုၾကားရ ေသာ္
“မစၱဂီရိစားမွစ၍တစ္ျမိဳ႕လံုးကုိသစၥာေပးျပီးလွ်င္သားႏွင့္ညီတုိ႔ကုိပုဂံသုိ႔ယူခဲ့ေစ”
ဟုအမိန္႔ေတာ္ခ်လုိ က္ေလသတည္း။
(ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္ရာဇဝင္ဖတ္စာ၊အမ်ဳိးသားပညာဝန္ဦးဖုိးက်ား)

အထက္ေဖာ္ျပပါ၊ပုဂံရာဇဝင္ထဲက၊သူရဲေကာင္းအုတ္လွငယ္ေသေဘးမွ
သီသီေလးလြတ္ခဲ့သည့္သမုိင္းမွတ္တမ္းကုိ၊ကၽြန္ေတာ္မူလတန္းေက်ာင္းသား
ဘဝကပင္၊အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာဖတ္ရွဳခဲ့ဖူးသည္။ဖတ္ျပီးေလတုိင္း၊
မင္းကရာဇ္တုိ႔၏အမ်က္မာန္ေစာင္ၾကီးပံုကုိထိတ္လန္႔ရျပီး၊အုတ္လွငယ္ခမ်ာ
ကံၾကီး၍မေသေလျခင္းဟုသက္ျပင္းခ်မိသည္ခ်ည္းပင္ျဖစ္၏။ထုိမွတဆက္တည္းတြင္၊ယင္းျဖစ္ရပ္တြင္၌ပါဝင္သူအားလံုး၏လုပ္ရပ္ႏွင့္အျပဳအမူတုိ႔ကို၊
အဖန္ဖန္တလဲလဲဆန္းစစ္ေနမိခဲ့သည္။

နရသီဟပေတ့(မင္းေခြးေခ်း)ကားသကၠရာဇ္(၆၁၇)ခုႏွစ္တြင္၊အမတ္ၾကီး
ရာဇသၾကၤန္၏အေစာင္အမျဖင့္ပုဂံထီးနန္းကိုရခဲ့သူျဖစ္၏။အျငဴအစူအမ်က္
မာန္ေစာင္းျပင္း၏။အစားအေသာက္ၾကဴး၏။မိဖုရားေစာလံုကုိသံက်ပ္စင္တင္၍
သတ္ခဲ့သူျဖစ္၏။အမတ္ၾကီးရာဇသၾကၤန္္ကုိအမ်က္ေတာ္ရွိ၍ဒလဟူေသာ
အရပ္သုိ႔နယ္ႏွင္ခဲ့သူဟုမွန္နန္းရာဇဝင္တြင္ေဖာ္ျပသည္။

မင္းကရာဇ္တဦးအေနႏွင့္စစ္သတင္းကုိအလ်င္စလိုသိလိုစိတ္အား၊လူ႔သဘာဝ
ဟုနားလည္ေပးႏိုင္ေသာ္ျငား၊သူ၏ထီးနန္းစည္းစိမ္ကိုကာကြယ္ရန္အသက္ကုိ
ပဓာနမထားပဲ၊တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့သည့္မင္းမွဳထမ္းေကာင္းအား၊အေသအခ်ာစိစစ္ျခင္း
မရွိပဲ၊သူသတ္လႊတ္၍သတ္ေစျခင္းကား၊အလြန္အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္သည္ဟုသာဆုိရေပမည္။အကယ္၍သာအုတ္လွငယ္ကုိသူသတ္တုိ႔သတ္ျပီးကာမွ၊
နရသီဟပေတ့အေန ျဖင့္၊ျဖစ္ရပ္မွန္ကုိသိပါမူ၊ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္၊
အျဖစ္ဆုိးမွတ္တမ္းတခုထပ္တုိးခဲ့ေပလိမ့္မည္။

ယင္းျဖစ္ရပ္တြင္အုတ္လွငယ္ဖက္မွတဖန္ျပန္လည္စဥ္းစားၾကည့္မိသည့္အခါ၊
မင္းဧရာဇ္ေစ၍ေမးလာသူအား၊ “ႏိုင္တယ္လုိ႔ေလွ်ာက္လုိက္ပါကြာ” ဟူေသာလုိရင္းအေျဖစကားတခြန္းကုိအဘယ္ေၾကာင့္မေျဖခဲ့ေ လသနည္းဟူေသာအခ်က္သည္စဥ္းစားထုိက္၏။

(၃)
အုတ္လွငယ္သည္စစ္သတင္းကုိ၊ဧကရာဇ္ထံတင္ျပရန္၊ေန႔ညမေရြး၊ေလွျဖင့္
အျပင္းဆန္ခဲ့သူျဖစ္သည္။အျဖစ္မွန္အရႏုိင္သည္ဟူေသာသတင္းစကားတခု
တည္းျဖင့္မလံုေလာက္၊မစၦဂီရိကုိေအာင္ႏိုင္ပံု၊မစၦဂီရိစား၏အသနားခံခ်က္တုိ႔ကုိ၊အုတ္လွငယ္ကုိယ္တုိင္အေလးအနက္ေလွ်ာက္တင္မွသာ၊ျပည့္စံုမည္ျဖစ္သည္။
ဆက္၍စဥ္းစားရန္ရွိေသး၏။မင္းေစလုိက္ေသာမင္းခ်င္းသည္အုတ္လွငယ္
၏ေလွအားကမ္းစပ္သုိ႔ဦးစြာ ကပ္ေစလ်က္၊အုတ္လွငယ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္စကားဆုိခဲ့ရဟန္မတူေခ်။ဘုရင့္ထံ၊အေရးၾကီးသတင္းတရပ္
အလ်င္အျမန္သံေတာ္ဦးတင္မည့္ေလွကုိမင္းခ်င္းက၊ကမ္းကပ္ပါဦးဟု
၊ေခၚဝံ့မည္လည္းမဟုတ္သျဖင့္ျမစ္ကမ္းနဖူးတြင္ရပ္ကာ၊ျမစ္တြင္းကေလွဆီသုိ႔
ေအာ္ဟစ္ေမးျမန္းခဲ့ျခင္းသာျဖစ္တန္ရာသည္။ထုိအေ ျခအေနတြင္
အုတ္လွငယ္အေနျဖင့္မင္းခ်င္းကုိဇာတ္စံုခင္းရန္၊မည္သုိ႔မွ်အခြင့္မသာေခ်။

ဤေနရာ၌မင္းခ်င္း၏အျပဳအမူကုိဆက္လက္ဆန္းစစ္လုိသည္။မင္းခ်င္းသည္
အုတ္လွငယ္အား၊မေက်နပ္စိတ္အခံ၊နဂုိမူလကပင္ရွိေနသေလာ။တိက်ေသာ
အေျဖစကားကုိသူမွတဆင့္မပါးေလသျဖင့္၊အုတ္လွငယ္ကုိျငိဳျငင္ေလသေလာ။
စဥ္းစားေတြးေတာထုိက္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္ျမင္ယူဆသည္။

အသြားတမန္အျပန္ေရွ႕ေနဟူေသာျမန္မာစကားပံုတရပ္ရိွသည္။ႏွစ္ဖက္ၾကား
တြင္ဝင္ရပ္ရေသာသူသည္၊ႏွစ္ဖက္အေျခအေနမွတဆင့္ဆုိးက်ဳိးတစံုတရာ
မျဖစ္ေပၚလာေစရန္၊လိမ္မာပါးနပ္ရမည့္ဝတၱရားအေျခခံရွိသည္။မင္းခ်င္းသည္
မင္း၏အနီးေနကၽြန္ယံုျဖစ္၍၊ထုိမင္း၏စရုိက္ကုိသိနားလည္ျပီးသူျဖစ္သည့္
အေလ်ာက္၊မိမိမည္သည့္စကားသံုးလွ်င္၊မည္သုိ႔ေသာဆုိးက်ဳိးေနာက္ဆက္တြဲ
ရွိမည္ကိုေသခ်ာေပါက္ေတြးဆထားရမည္။

“အုတ္လွငယ္က၊ကုိယ္တုိင္သံေတာ္ဦးတင္လုိေၾကာင္းပါဘုရား”ဟူ၍
ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႔ေလွ်ာက္ထားသင့္ပါလ်က္၊ “သူေရာက္မွေျပာမယ္တဲ့” ဟူေသာတင္ေလွ်ာက္ပံုေၾကာင့္၊ငယ္သည့္အမွဳၾကီးကာ၊ၾကီးသည့္ အမွဳကံသီ၍ကိုယ္က်ဳိးမနည္းခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

(၄)
ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆအရ၊ဤေနရာတြင္အထူးေက်းဇူးတင္ထုိက္သူမွာ
သူသတ္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သည္။သူသည္သမုိင္းျဖစ္ရပ္ဆုိးတခုကုိ၊ရဲဝံ့ျပတ္သား
စြာၾကိဳတင္တားဆီးႏုိင္ခဲ့သူျဖစ္၏။မင္းမိန္႔အရသတ္ေစဟုမိန္႔လာသျဖင့္
၊ေနာက္လုိက္တုိ႔ႏွင့္အတူအုတ္လွငယ္၏ေလွေပၚသုိ႔ဓားေဖြးေဖြးႏွင့္တက္သည္။
ခ်က္ခ်င္းမသတ္ေသး၊အေၾကာင္းစံုကိုေမးျမန္းေစ့ငုဟန္ရွိသည္။
အမ်က္မာန္ေစာင္းျပင္းေသာ၊မင္း၏စရုိက္ကုိေကာင္းစြာနားလည္သူျဖစ္သည့္
အျပင္၊မင္း၏ေဒါသေၾကာင့္၊မေသသင့္ပဲ၊သူ႔ဓားသြားေအာက္တြင္
အသက္ေပ်ာက္ခဲ့ရသူတုိ႔၏အျဖစ္ကိုလည္းေကာင္းစြာဆင္ျခင္ႏိုင္ပံုရသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္..၊“စစ္ေရးသာေၾကာင္းေလွ်ာက္ပါရေစ”ဟူေသာအုတ္လွငယ္
၏ေတာင္းပန္ခ်က္ကုိလက္ ခံကာ၊မင္းဧရာဇ္အား၊ရဲဝံ့စြာျပန္လည္ေလွ်ာက္တင္ သည္ကုိေထာက္ခ်င့္ျခင္းျဖင့္သူ႔ဥာဏ္ရည္ကုိျမင္သာ သည္။

သူ႔ေၾကာင့္ပင္၊အမ်က္မာန္ေစာင္းၾကီးသူမင္း၏အမွားကုိအခ်ိန္မီတားဆီးႏိုင္ခဲ့
သည္။အမွဳထမ္းေကာင္းတေယာက္၏အသက္ကုိလြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္
သာမက၊အမွန္တကယ္ရထုိက္ေသာဆုလာဘ္အေဆာင္အေယာင္တုိ႔ကုိ
ရေစခဲ့သည္။ထုိမွ်မက၊တုိင္းျပည္၏အက်ဳိးစီးပြားအတြက္အရွည္ကုိေမွ်ာ္ေတြးေသာအမိန္႔ျဖစ္သည္မစၦဂီရိစားႏွင့္သူ႔ေဆြမ်ဳိးတုိ႔၏အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ကိုလည္း၊
တျပိဳင္နက္တည္းကာကြယ္ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့သည္။

အကယ္၍သာအဆုိပါသမုိင္းျဖစ္ရပ္တြင္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္စာဖတ္သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္၊
၎ဇာတ္ေကာင္တဦးဦး၏ေနရာတြင္ပါဝင္ခဲ့သည္ဆုိျငားအံ့။နရပသီဟပေတ့
မင္းကဲ့သုိ႔၊အုတ္လွငယ္ကုိသူသတ္လက္သုိ႔စိတ္လို က္မာန္ပါအပ္၍ သတ္ေစမည္ေလာ။ေရွ႕ေနာက္မဆင္ျခင္ေသာမင္းခ်င္းကဲ့သုိ႔၊ဆုိးက်ဳိး
ဆက္တုိက္ျဖစ္ ေပၚလာႏိုင္သည့္သတင္းစကားေလွ်ာက္တင္ပံုအတုိင္း
၊ျပဳမူမည္ေလာ။သူသတ္ေခါင္းေဆာင္ကဲ့သုိ႔၊ တည္ျငိမ္စြာေတြးေခၚေျမွာ္ျမင္ လ်က္၊လုပ္သင့္သည္အလုပ္ကိုရဲဝံ့စြာလုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ေလာ။သုိ႔တည္း မဟုတ္အုတ္လွငယ္ကဲ့သုိ႔ပင္၊ဂုတ္ေပၚဓားဝဲလ်က္အသတ္ခံရလု
ဆဲဆဲၾကံဳေလမည္ေလာ။အေတြးမ်ားစြာပြားဖြယ္ရာျဖစ္ပါသည္။

(၅)
သက္ဦးဆံပုိင္ဘုရင္စနစ္တုိ႔ကုန္လြန္ခဲ့ျဖစ္၍လက္ရွိက်င့္သံုးေနေသာ
ဒီမုိကေရစီစနစ္တြင္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာသည္ျပည္သူမွဆင္းသက္သျဖင့္၊
တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္မဟုတ္သည့္တုိင္၊ျပည္သူတုိ႔အေနျဖင့္္အထုိက္အေလ်ာက္
လြတ္လပ္ခြင့္ကားရခဲ့ၾကျပီ။အထူးသျဖင့္၊လူမွဳကြန္ယက္မီဒီယာေခတ္ၾကီးတြင္၊
သတင္းစကားတုိ႔ကုိ၊သတင္းစာ၊ဂ်ာနယ္မ်ားမွတဆင့္သာသိခြင့္ရသည့္ ခတ္ကုိေက်ာ္လြန္ခဲ့ျပီျဖစ္၏။၊

လူတုိင္းလူတုိင္းသတင္းသမားျဖစ္ၾကလ်က္မိမိ၏ခံယူခ်က္ယံုၾကည္ခ်က္တုိ႔ကုိ ၊ေဖ့စ္ဘြတ္ဟူသည့္လူမွဳကြန္ယက္မီဒီယာမွ၊လြတ္လပ္စြာေရးသားတင္ျပခြင့္၊
ဆန္းစစ္ခြင့္၊ဖလွယ္မွ်ေဝခြင့္၊ဆံုးျဖတ္ခြင့္ရွိေနၾကေခ်ျပီ။

ယင္းသုိ႔ဖလွယ္မွ်ေဝ၊ဆံုးျဖတ္ဆန္းစစ္ၾကရာ၌၊ရာဇဝင္ထဲက၊အုတ္လွငယ္
၏ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးႏွင့္ပက္ပင္းတုိးသည့္အခါရပ္တည္ခ်က္မွန္ဖုိ႔လုိသည္။ စိတ္ခံစားမွဳအေျခခံျဖင့္ေဒါသေနာက္သုိ႔မလုိက္မိဖုိ႔လုိသည္။

မီဒီယာေခတ္ၾကီး၏သေဘာသဘာဝအရ၊ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးသည္ပင္
နရသီဟပေတ့ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။မင္းခ်င္း၏ေနရာတြင္ရွိေနႏုိင္သည္။
အုတ္လွငယ္၏ဘဝမ်ဳိးလည္းၾကံဳႏုိင္သည္။သူသတ္ေခါင္းေဆာင္ေနရာသုိ႔
လည္းေရာက္ရွိေနႏုိင္သည္။

ထုိေၾကာင့္၊ဦးေဆြးဆံေျမ့အမွဳထမ္းခဲ့သည့္အုတ္လွငယ္ကဲ့သုိ႔ေသာအမွဳထမ္း
ေကာင္းကုိအလ်င္စလုိျပစ္တင္ရွဳံ႕ခ်ျခင္းျဖင့္သူသတ္လက္သုိ႔မအပ္မိရန္လုိသည္။

အမ်က္ၾကီးေသာမင္းကရာဇ္၏အမွားမ်ဳိးကုိမက်ဴးလြန္မိရန္သတိခ်ပ္သင့္သည္။
အရည္အခ်င္းမျပည့္မီေသာတမန္မင္းခ်င္း၏အမူအက်င့္ႏွင့္တူသည့္စရုိက္ကုိ
လည္းမက်င့္ၾကံမိေအာင္ေရွာင္ရွားသင့္သည္။သူသတ္သမားကဲ့သုိ႔ရဲဝံ့ကၽြမ္းက်င္လိမ္မာေသာစိတ္ဓာတ္ႏွင့္လုပ္ရပ္ကုိအတုယူသင့္သည္။

ၾကက္ဥအေရာင္တိိမ္ေတာင္သဖြယ္မင္းေရးက်ယ္၊ျပည္ထဲအေရးေပါက္ႏွင့္ေက်း
ဟူသည့္အေျခခံသေဘာမွ်ကုိမူ၊လူတုိင္းနားလည္သင့္သည္။ေခတ္သမုိင္းကို
ျပည္သူလူထုကုိယ္တုိင္ေရးထုိးေနခ်ိန္ျဖစ္သည္ကုိလည္းၾကီးစြာ
သတိခ်ပ္ရေပမည္။

ထုိသုိ႔သမုိင္းသခၤန္းစာမယူႏုိင္ခဲ့ပါမူ၊ဤစာ၏အစတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာပုဂံရာဇဝင္မွတ္တမ္းအရ၊မင္းဧရာဇ္ကုိယ္တုိင္တရုတ္ေျပးမင္းအမည္တြင္ခဲ့လ်က္၊ပုဂံထီးနန္းပင္၊တရုတ္တရက္တုိ႔လက္ေအာက္သုိ႔က်ေရာက္ခဲ့ရသည့္ျဖစ္ရပ္မ်ား၊ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ဆက္လက္ေပၚေပါက္ေနဦးမည္သာျဖစ္ေပသည္။ ။


သရုပ္ေဖာ္။ ။ေဖသစ္တည္