၈၀။ စခန္းေျမ၊ ဟုိတခိုမွာလ ။
စခန္းတာဝန္ခံ ေထာင္မွဴး ဦးေအးႏုိင္တေယာက္ ေမ်ာက္မီးခဲကိုင္မိသလို ဂဏွာမျငိိမ္ ေယာက္ ယက္ခတ္လ်က္ရွိေလသည္။ အေၾကာင္းကား မႏၱေလးလူဝင္မွဳႀကီးၾကပ္ေရးမွာ တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ေနေသာ သူ႕ဇနီး ၊ခြင့္ရက္ရွည္ယူကာ စခန္းခြဲသုိ႕ လာေရာက္မည္ဆုိ ေသာ ဖုန္းသတင္းေၾကာင့္ပင္တည္း။ေမာင္တရြာ မယ္တျမိဳ႕ အလုပ္တာဝန္အရ ခြဲခြာေနၾက ရ သူတုိ႕ ၏ ဘဝကို ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္လွ်င္ကား ဦးေအးႏုိင္ပ်ာယာခတ္ေနျခင္းကုိ အဆုိးဆုိ သာ မည္ မဟုတ္ပါ။ ဇနီးသည္ႏွင့္ခြဲခြာေနရသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ရွိျပီ ဟု ရဲဘက္ဘီဘီစီမွ ဆုိပါ သည္။ သူ႕ဇနီး လတ္လတ္ေထြး မီးဖြားစဥ္ကပင္ သူအနားမွာ မရိွခဲ့ဟု သိရသည္။ တီတီ တာတာ ေျပာေနတတ္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ သမီးငယ္ကုိ ေတြ႕လုိစိတ္ ေစာေနျခင္းလည္း ျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ ပါသည္။
ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးသုိ႕ သြားေရာက္ႀကိဳရာတြင္ လုိက္ပါမည့္ ရဲဘက္ေတြ ကုိ ဇကာတင္ ေရြးထုတ္ေနရာ စခန္းခြဲတခုလံုး လွဳပ္လွဳပ္ရြရြ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကိုသက္ခုိင္ ရဲဘက္စခန္း အျပင္ထြက္သည္မွာ မဆန္းလွ ေသာ္လည္း အျခား အက်ဥ္းက်ရဲဘက္မ်ားအဖို႕ကား ၾကံဳ ေတာင့္ ၾကံဳခဲ အခြင့္အေရး တည္း။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေထာင္မွဴးႏွင့္ အတူလုိက္ပါလုိေသာ ရဲဘက္ အေရအတြက္မ်ားလွသည္ျဖစ္ရာ ေထာင္မွဴးႏွင့္အတူ အျပင္ထြက္ခြင့္ရေရးအတြက္ တုိးတုိး တမ်ဳိး က်ယ္က်ယ္တဖံု လိုင္းဝင္ ေနၾကသည္ ။ ေထာင္မွဴး လက္စြဲေတာ္ ကုလားေခၚ မ်ဳိးေဇာ္ ဦးတို႕ မ်က္ႏွာပန္း ပြင့္ခ်ိန္ပင္ ။
တစခန္းလံုး လွဳပ္လွဳပ္ရြရြ ျဖစ္ေနၾကခ်ိန္ ျငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းေနေသာ ကိုသက္ခုိင္ကုိ ၊အေဆာင္ေပၚမွာ မေတြ႕ရသျဖင့္ သူ႕တဲဖက္ဆီ က်ေနာ္ ကူးသြားလိုက္သည္။ ကုိသက္ခိုင္ တေယာက္ သူ႕တဲေပၚမွာ ေဘာပင္တေခ်ာင္းကုိ လက္ကကုိင္ကာ စာရြက္ေတြေပၚမွာ ေလး ေထာင့္ကြက္ေတြ အဝိုင္းေတြ ေလွ်ာက္ျခစ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရသျဖင့္ က်ေနာ္စပ္စုလိုက္သည္။
“ ဘာေတြလဲဗ်။ “အင္း “ ကြက္ေတြ ခ်ေနတာလား“
“ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဗ်ာ၊ ပြဲစဥ္ဇယား ဆြဲေနတာဗ် “
“ ဟ၊ ဘာပြဲစဥ္တုန္းဗ်ာ “
“ ေအာ္ ၊ ဒီေန႕ဘုိးေတာ္ အျပင္သြားတာနဲ႕ ပုိက္ေက်ာ္ျခင္း ျပိဳင္ပြဲ စမယ္ေလ ၊ရဲဘက္ေတြ စိတ္ ေျပလက္ေပ်ာက္ေပါ့ “
“ ေအာ္၊ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာလို႕“
“ ကိုမင္းဒင္ ၊ခင္ဗ်ား အက်ဥ္းသားေတြကို ကိုယ္ခ်င္းမစာလုိ႕ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာတယ္ ထင္တာပါ ၊ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ ၊အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ သူသူကိုယ္ကုိယ္ အျပင္ထြက္ခ်င္ ၾကတဲ့ သူခ်ည္းပဲဗ်။ ဒီစခန္းထဲက အက်ဥ္းက်ရဲဘက္ျခင္း အတူတူ အျပင္ထြက္ခြင့္ရတဲ့ ရဲဘက္ကို ၾကည္ျ့ပီး စခန္းမွာေငါင္ေတာင္ေတာင္က်န္ခဲ့တဲ့ ရဲဘက္ေတြ စိတ္ထဲ ၊ဘယ္လုိေနမလဲ။ထြက္ခြင့္ ရဘို႕ကလည္း မလြယ္၊ ထြက္ခြင့္ရ ျပန္ ေတာ့လည္း ေငြကုန္ေၾကးက် ဒီေလာက္မ်ားတာ တတ္ႏိုင္ဦးမွ၊ ဒီေတာ့ မထြက္ႏိုင္တဲ့ ရဲဘက္ ေတြ အာရံုအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့ေပါ့ဗ်ာ “
ကိုသက္ခိုင္ေျပာမွ က်ေနာ္စဥ္းစားမိသည္။ က်ေနာ့္ဇနီးသည္ ဧည့္ေတြ႕လာသြားသည္မွာ မၾကာေသးေသာ္လည္း က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ အျခားသူမ်ား စခန္းအျပင္ထြက္ခြင့္ရသည္ကုိ ေငးရင္း အျပင္ထြက္ခ်င္စိတ္ေပၚမိသည္ကား အမွန္။
ကိုသက္ခိုင္က က်ေနာ္ ငိုင္သြားသည္ကုိ သတိျပဳမိဟန္ တူသည္။
“ ဘာလဲဗ်၊ ခင္ဗ်ားေကာ အျပင္ထြက္ခ်င္လို႕လား၊ဘုိးေတာ္ကုိ ေျပာေပးမယ္ေလ“
“ ေနပါေစဗ်ာ၊ ဒီေလာက္မ်ားတ့ဲ လုိင္းေၾကး က်ေနာ္မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ထြက္ေတာ့ ထြက္ခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ“
“ ေအးဗ်။ ၊ဒီတေခါက္ေပါက္ေစ်းက တေသာင္းတဲ့၊ခင္ဗ်ား ထြက္ခ်င္လည္း ဒီေလာက္ လူအမ်ားႀကီးနဲ႕ လုိက္မသြားနဲ႕ဗ်ာ။ က်ေနာ္ထြက္တဲ့ေန႕မွာ ခင္ဗ်ားကို တုိင္ကယ္ခ်ိတ္ျပီး ေခၚသြားေပးပါ့မယ္၊ ခုတေခါက္ က လိုက္သြားတဲ့ေမာင္ေတြလည္း သြားခ်င္ရာ သြားႏုိင္ မွာမဟုတ္ဘူး။ ျပန္လာရင္လည္း ေထာင္မွဴးမိန္းမ ထဘီ(ထမိန္)ေသတၱာထမ္းျပန္လာရမွာ “
ကိုသက္ခိုင့္ စကားေၾကာင့္ က်ေနာ့္ အျပင္ထြက္ခ်င္စိတ္သည္ ရုတ္ျခည္း ငုတ္လွ်ဳိး ေပ်ာက္ ကြယ္ သြားခဲ့ျပန္ပါသည္။
………………………………
ကိုသက္ခိုင္ ေရာက္စကေသာ္ တရက္ စခန္းအျပင္ထြက္ေၾကးသည္ ဒီဇယ္ေပပါ တလံုး (ကာလ ေပါက္ေစ်း ေျခာက္ေသာင္းက်ပ္ခန္႕)အထိ ျမင့္တက္ သြားဘူးရာ စခန္းခြဲ(၁)တြင္ အျမင့္ဆံုး ေစ်းျဖစ္၍ ကိုသက္ခုိင္ မွတပါး အျခားသူတုိ႕ မတတ္ႏိုင္ေသာေၾကးပင္။ ေနာက္ပုိင္း စခန္း တာဝန္ခံႏွင့္ မည္သုိ႕ အေပးအယူတည့္သည္မသိ။ ကိုသက္ခိုင္ စခန္းအျပင္ထြက္ေသာ အၾကိမ္ေျမာက္ မ်ားစြာ ရွိခဲ့ ေသာ္လည္း ဒီဇယ္ေပပါတုိ႕ကိုမူ စခန္းခြဲတြင္မေတြ႕ရေခ် ။
စခန္းအျပင္ထြက္သည့္ ေစ်းႏွဳန္းကား ပုံမွန္အားျဖင့္ ၾကမ္းခင္းေစ်း တရက္လွ်င္ က်ပ္တေသာင္း ခန္႕ျဖစ္သည္။ ထြက္ခြင့္ ေပးသည့္ အေၾကာင္းကား စခန္းခြဲအတြက္လုိအပ္သည့္ မ်ဳိးေစ့ ၊ဓာတ္ ေျမၾသဇာ၊ ေပါက္တူး၊ေဂၚျပား၊ တူးရြင္း၊ ငန္းျပား စသည့္ စခန္းအသံုးအေဆာင္ ဝယ္စရာျခမ္း စရာ တုိ႕ကို သြားေရာက္ဝယ္ယူျခင္းဟူ၍ ေခါင္း စဥ္တပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ထုိ႕ျပင္ေထာင္ပုိင္ေထာင္မွဴး ပါးစပ္ထဲက ေတြ႕သမွ် ၊ေရွာက္မွာသည့္ ပစၥည္းပစၥယ မ်ားကို လည္း အျပန္တြင္ဝယ္ယူလာၾကရသည္။ မွာသမွ်မပါပဲ၊ ေမ့ေလ်ာ့ လြဲေခ်ာ္ခဲ့လွ်င္ကား ေနာက္ တႀကိမ္ အျပင္ထြက္ခြင့္ အျပီးကုန္္ဆံုးမည့္အျပင္ အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာ၍ ေျခက်င္းႏွင့္ပင္ ျပန္ညားသြားႏိုင္သည္။
စခန္းက ထြက္ခ်ိန္တြင္ အက်ဥ္းဦးစီးဝန္ထမ္းႏွင့္ အတူထြက္ၾကျခင္းျဖစ္ျပီး စခန္းႏွင့္ အတန္ ငယ္ေဝးေသာ ျမိဳ႕ငယ္ေလးကုိ ေရာက္မွ လူခ်င္းခြဲကာ ျပန္ဆံုမည့္အခ်ိန္ကုိ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ကာ အက်ဥ္းသားက သူသြားလုိရာသြား ၊ေထာင္ဝန္ထမ္းက သူ႕လမ္းသူသြားၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
ထိုသုိ႕ထြက္ခြင့္ရျခင္းသည္ တရားဝင္ဟူ၍ေတာ့ မထင္မွတ္ပါေလႏွင့္ ။ ျပင္ပတြင္ ျပႆနာ တစံုတရာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ္ ထိုအက်ဥ္းသားသည္ ရဲဘက္စခန္းမွ ထြက္ေျပးကာ ျပစ္မွဳက်ဴး ျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေစရန္ အဆိုပါ အက်ဥ္း သားကို ရဲဘက္ေျပး စာရင္းသြင္းရန္ ၊ အက်ဥ္းဦးစီးဝန္ထမ္းဖက္မွ ကိုယ္လြတ္ရုန္းႏုိင္ရန္ အစစ ၾကိဳတင္စီစဥ္ျပီး ျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ့္ ကုိ ကိုသက္ခုိင္ေျပာျပဘူးသည္။ တခါတရံ အလြန္ဇယားႏုိင္လွေသာ ရဲဘက္အက်ဥ္းသားတို႕ ၏ ေျပာင္ေျမာက္လွေသာ လွည့္ကြက္မ်ားေၾကာင့္ မလည္မဝယ္ေထာင္ဝန္ထမ္းမ်ားပါ အလုပ္ ျပဳတ္ ကိန္း ၾကံဳသြားတတ္သည္လည္း ရွိသည္ ဆုိပါ၏။ထုိ႕ေၾကာင့္ စခန္းအျပင္ထြက္ခြင့္ အတြက္ အက်ဥ္းသား ေရြးရသည္ မွာ အခ်က္အလက္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ စိစစ္ၾကရသည္။ ရာဇဝင္လူဆုိးက စခန္းအျပင္ထြက္ကာ ရာဇဝတ္မွဳ ထပ္မံက်ဴးလြန္ျပီး ရဲဘက္ စခန္းအတြင္း ဟန္မပ်က္ျပန္ေနပါက ၊သူက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ျပစ္မွဳကုိ မည္သို႕မွ် ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ရန္ အေၾကာင္း မရွိေခ်။ထုိ႕ေၾကာင့္စခန္းအျပင္ထြက္ခြင့္ကား အမွန္ေတာ့ ထြက္ခြင့္ရသူ၊ ရဲဘက္ေရာ ဝန္ထမ္း အတြက္ ပါ အလြန္ အႏၱရာယ္ႀကီး လွေခ် သည္။
……………………………………..
က်ေနာ္တုိ႕စခန္းခြဲ (၁)တည္ရွိရာေနရာကား ေရနက္ကြင္းႀကီးကုိ တူးေျမာင္းမ်ားျဖင့္ ေရထြက္ ေပါက္မ်ား ေဖာက္ကာ ကုန္းေျမျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္သည္။ စခန္းခြဲႏွင့္ ကပ္လ်က္ ကား တူးေျမာင္းအမွတ္ (၁၆) ျဖစ္၏ ။အဆုိပါတူးေျမာင္းမွ အေရွ႕စူးစူးသုိ႕ တမုိင္ ေက်ာ္ခန္႕ အကြာ တြင္ တူးေျမာင္း အမွတ္ (၂)ႏွင့္ ေပါင္းဆံုသြားသည္။တူးေျမာင္း အမွတ္(၂) အတုိင္း ႏွစ္မုိင္ခန္႕ ခရီးႏွင္ေသာ္ ပင္မစခန္းသုိ႕ ေရာက္သည္။ ပင္မစခန္းသည္ အေဝးေျပး လမ္းမႀကီး ႏွင့္ ကပ္လ်က္တည္ရွိသည္ ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အျပင္ထြက္မည့္ ေထာင္ ဝန္ထမ္း၊ ဧည့္ေတြ႕လာ သူမ်ားႏွင့္ည အက်ဥ္းသားပါ ပင္မစခန္းကုိ မျဖစ္မေနျဖတ္ေက်ာ္ရ သည္။ျခြင္းခ်က္အားျဖင့္ ကား ေႏြရာသီ တြင္ ေရနက္ကြင္း တခုလံုး ေျခာက္ေသြ႕ေနသည္ ျဖစ္ရာ စခန္းခြဲ(၁)မွ ေတာင္ ဖက္စူးစူးအေဝး ေျပးလမ္းမႀကီး ေပၚသို႕ ကုန္းလမ္းေပါက္သည္။
က်ေနာ္သည္ ကိုသက္ခိုင္တဲေပၚမွေန၍ မလွမ္းမကမ္းရွိ တူးေျမာင္း အမွတ္ (၁၆)ဖက္ဆီသုိ႕ ေငးေနရင္း ဦးေအးႏုိင္ခရီးစဥ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ မရွင္းေသာ ကိစၥတခုကို ေမးခြန္း ထုတ္မိျပန္သည္။
“ ေနပါဦးဗ်။ ပင္မစခန္းမွာ အက်ဥ္းဦးစီး ရုံးခ်ဳပ္က ညႊန္မွဴး ေရာက္ေနတယ္ဆို ၊ ဦးေအးႏုိင္က ဘယ္လုိလုပ္ျပီး ရန္ကုန္ကုိ သြားမလဲဗ်ာ“
“ ဒီတေခါက္ေတာ့ ဦးေအးႏိုင္လည္း ရဲဘက္ေတြနဲ႕ ဘဝတူပဲဗ်။ သူလည္း သူ႕မိန္းမကို ႀကိဳရမွာမုိ႕ ခိုးထြက္ရမွာ၊ပင္မစခန္းကို မျဖတ္ရဲဘူး၊ ေလေၾကာင္းအရန္ ငါးေမြးကန္နားက တူးေျမာင္းကေန ေလွနဲ႕လမ္းမႀကီးေပၚတက္မွာေလ“
“ ဟ၊ ေလေၾကာင္းအရန္ငါးကန္နားက တူးေျမာင္းထဲမွာ ဘယ္က ေလွ ရွိလုိ႕ လမ္းမႀကီးေပၚ ေရာက္မလဲဗ်“
“ က်ေနာ္တုိ႕စခန္းက ေလွကုိ အဲဒီတူးေျမာင္းထဲ ေရာက္ေအာင္ ပုိ႕မယ္ေလ “
“ ဗ်ာ ၊ က်ေနာ္နားမရွင္းဘူးဗ်။ ဒီကေန ေလေၾကာင္းအရန္ တူးေျမာင္းကုိ ေရာက္ဘို႕ ဗြက္ ေတာကို တမုိင္ေလာက္ျဖတ္ရမွာ မဟုတ္လား“
“ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ အီဂ်စ္မွာ ပိရမစ္ႀကီးေတြ ဘယ္လုိတည္ေဆာက္ခဲ့သလဲ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ ရက္ရက္စက္စက္ အာဏာျပျပီး ေဆာက္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား၊အခုလည္း စခန္းကေလွကုိ အဲဒီတူးေျမာင္းထဲေရာက္ေအာင္ အလုပ္ၾကမ္းဘုတ္ထဲက ရဲဘက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ မနက္ ငါးနာရီေလာက္ထျပီး ဗြက္ေတာကို ျဖတ္ထမ္းရမွာဗ်ဳိ႕ ၊ ေလွက ဦးေအးႏုိင္ ျပန္လာတဲ့အထိ အဲဒီတူးေျမာင္းထဲမွာ ေစာင့္ေနမယ္၊ အျပန္က်ေတာ့ ေလွကို မနက္ကပုိ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ကပဲ စခန္းအထိ ျပန္ထမ္းလာရမယ္။ ရွင္းျပီလား “
“ ေအာ္ “
က်ေနာ့္ႏွဳတ္မွ ေအာ္တလံုးသာထြက္ႏိုင္ပါေတာ့သည္။ရဲဘက္ အက်ဥ္းစခန္း၏ လက္ရွိ အေျခ အေန ကား အေမက ငါ့ကိုႏိုင္ ၊ငါက ၾကက္မႀကီး ႏိုင္ ဟူေသာ စကားအတုိင္း ႀကီးႏုိင္ငယ္ညွင္း ႏိုင္ရာစားရပ္ဝွန္း ေဒသေပတည္း။
……………………………….
အက်ဥ္းဦးစီးဌာန ရဲဘက္စခန္းမွေထာင္မွဴးတပြင့္ဟူေသာ ရာထူးမွာ စစ္တပ္မွ တပ္ၾကပ္ႀကီး အဆင့္၊အသြင္ေျပာင္း လာလွ်င္ ရႏိုင္ေသာ ရာထူးမွ်သာျဖစ္သည္။တပ္မွ ဗုိလ္ႀကီးေျပာင္းလာလွ်င္ကား ေထာင္ပုိင္ အဆင့္။ ေထာင္မွဴးတပြင့္သည္ ေထာင္ပုိင္ကုိ ပေထြးထက္ပင္ ေၾကာက္ရသည္။ ထို႕အတူ အက်ဥ္း ဦးစီးအျခားအဆင့္ဝန္ထမ္းသည္ တပြင့္ႏွင့္ေထာင္မွဴးကို ေသမေလာက္ေၾကာက္ရသည္။ ထုိနည္းႏွင္ ႏွင္ပင္ အက်ဥ္းသားရဲဘက္သည္ ေထာင္ဝန္ထမ္းကုိ အသက္ရဲရဲ မရွဴဝံ့ေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ရျပန္ေလသည္။
အမွန္ေတာ့ ရဲဘက္စခန္း အက်ဥ္းဦးစီး ေအာက္ေျခဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ အက်ဥ္းသားမ်ား၏ ဘဝမွာ ေထြေထြထူးထူးကြာျခား လွသည္ေတာ့မဟုတ္။ စခန္းတာဝန္ခံ ဦးေအးႏိုင္ပင္လွ်င္ အက်ဥ္းသားမ်ားအိပ္ေဆာင္ႏွင့္ အရည္အေသြးမကြာလွေသာ ဝန္ထမ္း အိမ္ရာမွာ ေနၾကရ သည္။ မသဒၶါေရစာေၾကာင့္ေပေလာ မဆုိႏုိင္၊ အက်ဥ္းဦးစီးဌာနမွ ဝန္ထမ္းအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူေမႊးလူေတာင္ ေျပာင္လွသည္ေတာ့မဟုတ္ေခ်။ အျခားဝန္ထမ္းမ်ားကဲ့သုိ႕ လူေတာသူေတာ ေကာင္းေကာင္းမတုိးႏုိင္သည္မွာ ထင္ရွားလွသည္။ ေသခ်ာလွေသာ အခ်က္မွာ မည့္သည့္ေထာင္ဝန္ ထမ္းမွ် အရပ္ထဲသို႕ ဌာန ယူနီေဖာင္းျဖင့္ မသြားရဲျခင္းပင္။
အက်ဥ္းသားမ်ား ဧည့္ေတြေထာင္ဝင္စာလာေတြ႕ရာတြင္ ေပးခဲ့ေသာ ေကာ္ဖီမစ္၊ ငါးပိေၾကာ္၊ စသည့္စားေသာက္ ဖြယ္ရာ မ်ားမွာ ေထာင္ဝန္ထမ္း မ်ားအတြက္ အဓိကအားထားရာ ရိကၡာ ျဖစ္သည္။ ဆႏၵရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ သေဘာတူသည္ျဖစ္ေစ၊ မတူသည္ျဖစ္ေစ ရဲဘက္တေယာက္အေနျဖင့္ ဧည့္ေတြ႕ အျပန္မွာထားခဲ့သည့္ အစားအစာ တခ်ဳိ႕ကုိ သက္ဆိုင္ ရာ ေထာင္ဝန္ ထမ္းတို႕ကို ခြဲေဝေပးရျခင္းကား ေထာင္ယဥ္ေက်းမွဳ ျဖစ္ေနေခ်ျပီ။
ေထာင္ဝန္ ထမ္း မ်ားအတြက္ အဓိကအပုိဝင္ေငြကား အက်ဥ္း သားတုိ႕၏ သက္သာခြင့္ ကို နားလည္မွဳျဖင့္ လုိက္ ေလ်ာရာက ရေသာေငြတည္း။
အက်ဥ္းသားတုိ႕ေနထုိင္မေကာင္း၍ အလုပ္မဆင္းႏိုင္လွ်င္ လာဘ္ထုိးရသည္။ အလုပ္သက္ သာ လုိလွ်င္ ေငြေပးရသည္။ဧည့္ေတြ႕ခ်ိန္ၾကာၾကာေတြ႕လုိလွ်င္ ေငြကုန္ရသည္။ေနရာေကာင္း ေကာင္းမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ အိပ္လိုလွ်င္ ေငြကုန္ရသည္။ အတိုခ်ဳပ္ရလွ်င္ ေနရာတကာ ေငြကုန္ေပါက္ခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ေငြကုန္ေပါက္သည္ ေထာင္ဝန္ထမ္း မ်ား အတြက္သာ မ ဟုတ္ ။အက်ဥ္းသားအခ်င္းခ်င္း လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိေသာ ႏွစ္ႀကီးအက်ဥ္းသားကလည္းေငြရ ေပါက္ ဖန္တီးသည္လည္း ရွိေသးသည္။
…………………………………
ဦးေအးႏုိင္ စခန္းမွထြက္ခြာသြားခ်ိန္တြင္ ကိုသက္ခုိင္တေယာက္ သူ႕တဲႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွ ရုိးျပတ္ကြင္းမွာ ပုိက္ေက်ာ္ျခင္းဝိုင္းျဖင့္ အလုပ္ရွဳပ္ေနသည္။ ရဲဘက္မ်ားကုိ ေလးေယာက္ပါ ေသာ အသင္းရွစ္သင္းခြဲကာ ၊ ရွဳံးထြက္ပြဲမ်ားဆက္တုိက္လုပ္ေပးသည့္အျပင္ သူကိုယ္တုိင္ပါ စစ္ေျပးသန္းေအာင္တို႕ႏွင့္တြဲကာ လူငယ္ရဲဘက္ေတြၾကားမွာ ဝင္ခတ္ေနသည္။ ဆုေၾကးကား ပထမ စူပါေကာ္ဖီမစ္ သံုးထုတ္၊ ဒုတိယ ႏွစ္ထုတ္၊တတိယ တထုတ္ ျဖစ္သည္။ကုိသက္ခုိင္၏ တာဝန္ေပးမွဳေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း ပုိက္ေက်ာ္ျခင္း ဒုိင္ျဖစ္ေနရသည္။ က်န္ ရဲဘက္မ်ားကား ကြင္းေလးဖက္ေလး တန္မွ ပရိသတ္မ်ားအျဖစ္ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ တက္ေရာက္အားေပးလ်က္ ရွိ ၾကေလသည္။
ကိုသက္ခိုင္ကား အလုပ္တခုကို လုပ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လွ်င္ အင္တုိက္အားတုိက္ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္လုိေသာ အက်င့္စရိုက္ရွိသူတည္း။ အမွန္ေတာ့သူပါဝင္ေသာ အသင္းမွာ ေျခရည္သိပ္ရွိလွ သည္မဟုတ္လွေသာ္လည္း ကိုသက္ခုိင္၏ တက္ႀကြေသာ လွဳပ္ရွားဟန္၊ အားပါေသာ အမိန္႕ ေပးသံတို႕ေၾကာင့္ေလာ မဆိုႏိုင္ ။ ႏုိင္ပြဲဆက္ေနသည္။
“ ေဟ့ေကာင္၊ စိတ္ကို ျငိမ္ျငိမ္ထား၊ ႏုိင္ကို ႏုိင္ရမယ္“
“ ဆယ္၊ ဆယ္၊ ရေအာင္ဆယ္“
“အသာေလး ေျမာက္ေအာင္ ခတ္တင္ထား “
“ ဟုတ္ျပီ၊ ရုိက္ခ်လုိက္“
“ ေကာင္းလုိက္တဲ့ ကန္ခ်က္ကြာ၊ ေနာက္တခ်က္ေလာက္ လုပ္လုိက္ပါအံုး“
“ တမွတ္ပဲလုိေတာ့တယ္ေနာ္၊ မလွန္ႏုိင္ဘူးလို႕ ထင္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြကုိ ပညာေပးလုိက္ ပါအံုးကြာ“
ရုိးျပတ္ကြင္း ၊ဟင္းလင္းျပင္အားကစားရံုႀကီးမွ ပုိက္ေက်ာ္ျခင္းဝိုင္းမွာ ကိုသက္ခုိင္ သူ႕လူေတြ ကို အားေပးသံျဖင့္သာ ဖံုးလႊမ္းေနသည္။ က်ေနာ္ကား လူငယ္တေယာက္လို ဖ်တ္လတ္သြက္ လက္ေနဆဲ ျဖစ္သည့္ ကိုသက္ခိုင္ကုိ ၾကည့္ကာ သံေဝဂပြားေနမိေလသည္။ ကိုသက္ခိုင္ကား သူ႕ဘဝအတိတ္ကုိ ေမ့ေနေယာင္ တကား။တခ်ိန္ကေသာ္ သူကၽြမ္းက်င္ရာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း မ်ားတြင္ ဤဟန္ပန္ႏွင့္ပင္ အားတက္သေရာ လုပ္ကုိင္ေနခဲ့ေပလိမ့္ မည္ ။ ယခုေသာ္ ကား ဘဝငရဲခန္းက အက်ဥ္းသား ရဲဘက္မ်ား အၾကားတြင္ ေလာကဓံ၏ ရုိက္ပုတ္မွဳကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပင္ ရင္ဆိုင္ ျဖတ္ေက်ာ္ေနပံုရေလသည္ ။
…………………………
မြန္းတည့္ခ်ိန္ ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းဝိုင္း ဗုိလ္လုပြဲ စခါနီးတြင္ ပင္မစခန္းမွ ဝန္ထမ္းတဦး ေရာက္ လာကာ ကိုသက္ခိုင္ကုိ ေထာင္ပုိင္ႀကီး အေခၚလႊတ္သည္ ဆိုသျဖင့္ ေခၽြးတလံုးျဖစ္ေနေသာ ကိုသက္ ခိုင္ အေပၚအက်ီ တထည္ ေကာက္စြပ္ကာ ခ်က္ခ်င္းလိုက္ပါသြားသည္။ တုိက္တိုက္ ဆိုင္ဆုိင္ပင္ ကိုသက္ခိုင္ထြက္သြားျပီး တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႕တြင္ ေလွစီးဧည့္သည္ တဦး စခန္းခြဲသုိ႕ ေရာက္လာျပန္သည္။ အဆိုပါဧည့္သည္ကား အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ခန္႕ ရွိျပီး မြန္ရည္ေသာ ရုပ္ရည္ရွိသည့္ လူငယ္တဦးျဖစ္သည္။အရပ္အေမာင္းေကာင္း၍ အနည္း ငယ္ ပိန္သြယ္သည္။ ကိုသက္ခိုင္ကုိ ေတြ႕လုိေသာ ဧည့္သည္ဟုဆုိသည္။
စခန္းခြဲဲယာယီတာဝန္ခံအျဖစ္က်န္ခဲ့ေသာ ေဘးၾကယ္ႀကီးလမ္းညႊန္မွဳျဖင့္ ထိုလူငယ္သည္ က်ေနာ္ ရွိရာသုိ႕ ေရာက္လာေလရာ က်ေနာ္က ကုိသက္ခိုင့္ တဲေပၚသုိ႕ ေခၚသြားလိုက္ရ သည္။သူက က်ေနာ္ ႏွဳတ္ဆက္သည္ကိုပင္ မေစာင့္ပဲ ၊ အေမာတေကာ ဆုိသည္။
“ ကိုသက္ခိုင္ နဲ႕ေတြ႕ခ်င္လုိ႕ဗ်ာ “
“ ဟာ၊ ကိုသက္ခိုင္ ေထာင္ပုိင္ႀကီးေခၚလုိ႕ ပင္မစခန္းကို ထြက္သြားတယ္ေလ၊ ပင္မစခန္းမွာ မေတြ႕ခဲ့ဘူးလားဗ်ာ“
သူက စိတ္ရွဳပ္ေထြးသြားေသာ အမူအရာျဖင့္ ….
“ အင္း ၊ က်ေနာ့္အကိုကေတာ့ ရဲဘက္ေရာက္တာေတာင္ အလုပ္က ရွဳပ္ေနတုန္းပါပဲလားဗ်ာ“
“ ေအာ္၊ ခင္ဗ်ားက ကိုသက္ခိုင္ ညီလားဗ်“
“ ဟုတ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ သက္ျမိဳင္ ပါ၊ သူ႕ညီအလတ္ပါ “
ကိုသက္ခိုင့္ညီဟုေျပာကာမွ က်ေနာ္သူ႕ကို အကဲခတ္ၾကည့္ရာ မ်က္ခံုးမ်က္လံုး မ်က္ႏွာက် ကိုသက္ခုိင္ ႏွင့္ အေတာ္ဆင္သည္ကုိ သတိျပဳမိသျဖင့္ စကားကုိ အလုိက္သင့္ ေရာခ်လုိက္ရ သည္ ။
“ ေအာ္၊ ကိုသက္ခိုင္ကေတာ့ သူ႕တို႕ညီအကုိ ေျခာက္ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္ လို႕ေတာ့ ေျပာဘူးသားဗ်ာ “
“ ဒါနဲ႕ ကိုသက္ခုိင္ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္လာမလဲ သိသလားဗ်ာ၊ ေစာေစာက အရာခံႀကီးေျပာေတာ့ အကိုက ဦးမင္းဒင္နဲ႕အတြဲမ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ဦးမင္းဒင္ကိုမ်ား တခုခု မွာခဲ့သလားလို႕ပါ “
“ က်ေနာ္ေတာ့ ေစာေစာျပန္ေရာက္မယ္ မထင္ဘူး ကိုသက္ျမိဳင္၊ ေထာင္ပုိင္ႀကီး အေခၚခိုင္း တာက ကုိသက္ခိုင့္ဧည့္သည္ေတြ ကားသံုးေလးစီးလာျပီးနဲ႕ ကိုသက္ခိုင္ကုိ အျပင္ခဏ ေခၚ သြားခ်င္ တယ္ ဆိုလို႕ လာေခၚတာတဲ့ဗ် ၊ သူ ရန္ကုန္ကုိ လုိက္သြားမယ္ထင္တယ္“
လူငယ္သည္ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးဖက္သုိ႕ ခပ္ေငးေငးၾကည့္ရင္း ၊
“ ေအးဗ်ာ၊ ဦးမင္းဒင္ က်ေနာ့္ကို စာရြက္ေလးတရြက္ေလာက္ေပးပါလား၊ က်ေနာ္စာေရးထား ခဲ့ခ်င္လို႕ပါ“
က်ေနာ္က ကိုသက္ခိုင့္တဲအတြင္းမွ ဗလာစာအုပ္တအုပ္ကုိ သူ႕ေရွ႕သုိ႕ထိုးေပးလုိက္ရာ သူေရး ေနေသာ စာမ်ားကို က်ေနာ္လွမ္းျမင္ေနရသည္ ။
…………………………………..
……………………………………
အကိုသက္ခိုင္၊
က်ေနာ္ စခန္းခြဲကို လုိက္လာခဲ့ပါတယ္။
ကိုသက္ခိုင္ အျပင္သြားတယ္ဆိုလုိ႕ မေစာင့္ေတာ့ပဲ ျပန္သြားပါတယ္။
မနက္ျဖန္ က်ေနာ္တာဝန္က်ရာ နယ္ကုိ ျပန္ရမွာမို႕ ႏွဳတ္ဆက္ ကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဘဝေရာက္ေရာက္ က်ေနာ္ဟာ ကုိသက္ခိုင့္ညီ ျဖစ္ရျခင္း အေပၚ ဘယ္ေသာအခါမွ သိမ္ငယ္စိတ္ မျဖစ္ေပၚခဲ့ပါဘူး။
သက္ျမိဳင္
(၂၉ /၇ /၂၀၀၄ )
………………………
………………………………………………….
ထိုေန႕က အိပ္ေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္ မုိးႀကီးစံုးစုံးခ်ဳပ္မွ ကုိသက္ခုိင္ ျပန္ေရာက္သျဖင့္ ေနာက္တေန႕ မနက္ သူ႕ညီေရးခဲ့ေသာ စာပါသည့္ ဗလာစာအုပ္ေလးကုိ ကိုသက္ခိုင့္ လက္ထဲထည့္လုိက္ ရသည္။ကိုသက္ခိုင္ သည္ စာကိုဖတ္ရင္း ခပ္ငူငူ ခပ္ငုိင္ငိုင္ ျဖစ္သြားေလသည္။ ႏွဳတ္မွလည္း တီးတိုးေရရြတ္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။
“ ေအးဗ်ာ၊ က်ေနာ့္ညီ သက္ျမိဳင္လာမယ္မွန္းသိရင္ က်ေနာ္လိုက္သြားျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ့္ညီကို က်ေနာ္ မေတြ႕ရတာ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ ရွိေရာ့မယ္ “
“ အင္း ၊ ခင္ဗ်ားညီၾကည့္ရတာလူရည္သန္႕ပဲ၊ အစိုးရဝန္ထမ္း ထင္ပါရဲ႕“
“ ဟုတ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႕မိသားစုထဲက တေယာက္တည္းေသာ အစုိးရ ဝန္ထမ္းေပါ့၊ က်ေနာ္တုိ႕ ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အထားဆံုး ညီေပါ့၊တျခား ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြက အေဖဆံုးျပီးတဲ့ေနာက္ ပညာေရးကို သိပ္စိတ္မဝင္စားၾကေတာ့ဘူး၊ အကိုအႀကီးဆံုးဆုိ နတ္ေမာက္ကို ျပန္ျပီး အေမ့အေမြ ယာေတြေခ်ာင္းေတြ ျပန္လုပ္ေနတယ္၊ က်န္တဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြကလည္း အိမ္ေထာင္ေတြက်ျပီး ပညာေရး တဝက္တပ်က္နဲ႕ စီးပြားေရးဖက္ ေျခဦးလွည့္ကုန္ၾကတယ္ “
“ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားညီက ဘယ္ဌာနကလဲဗ်ာ“
“ အင္း၊ ….. က ျမိဳ႕နယ္ဦးစီးမွဴးေလ “
“ခင္ဗ်ားညီ စာထဲမွာ “ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဘဝေရာက္ေရာက္ က်ေနာ္ဟာ ကုိသက္ခိုင့္ညီ ျဖစ္ရျခင္း အေပၚ ဘယ္ေသာအခါမွ သိမ္ငယ္စိတ္ မျဖစ္ေပၚခဲ့ပါဘူး“ ဆုိတာ ဘာသေဘာလဲဗ်၊ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းေနသလိုပဲ“
“ ေအးဗ်ာ၊ က်ေနာ္လည္း ဒီစာေၾကာင္းကို ဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္၊ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ညီနဲ႕အတူ က်ေနာ္ယံုၾကည္ရာေတြကို လက္တြဲျပီး လုပ္ဘို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ ဘူးပါတယ္၊က်ေနာ့္ညီကုိ က်ေနာ္နဲ႕ ပံုတူနီးပါးျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့ ဘူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ ထင္တုိင္းမျဖစ္တဲ ့ေလာကႀကီးမွာ က်ေနာ့္ညီဟာ က်ေနာ့္ လုပ္ပံု ကိုင္ပံုေတြကို စိတ္အပ်က္ႀကီး ပ်က္တယ္ထင္ပါရဲ႕ ၊ က်ေနာ့္ကို လံုးဝေက်ာခုိင္းျပီး သူယံုၾကည္ ရာလမ္းကို ေရြးသြားခဲ့တာပါပဲ“
“ ခင္ဗ်ားက ဘယ္လုိမ်ား ပ်ဳိးေထာင္ခ့ဲတာလဲဗ် “
“ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ညီဟာ ခုႏွစ္တန္းေလာက္အထိ ပညာေရးမွာ အားရစရာ မရွိလွဘူးဗ်၊ တေန႕က်ေနာ္က သူ႕ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို ေလွ်ာက္လွန္ၾကည့္ရာက လက္ေရးေတြက ပဲပင္ေပါက္လုိ ျဖစ္ေနတာေတြ႕တာနဲ႕ လက္ေရးလွစာအုပ္ဝယ္ျပီး လက္ေရးျပန္က်င့္ခိုင္းရာက က်ေနာ္ဟာ သူ႕ကို က်ေနာ့္စိတ္တုိင္းက် ျဖစ္လာေအာင္ ပံုစံ စသြင္းမိေတာ့တာပါပဲ၊ အေကာင္း ဆံုး က်ဴရွင္ဆရာေတြနဲ႕ အပ္တယ္၊ ကုိယ္ခံပညာမ်ဳိးစံုသင္ခိုင္းတယ္၊ ဗဟုသုတ အလို႕ငွာ စာမ်ဳိးစုံကုိ ဖတ္ခိုင္းတယ္၊အုိဗ်ာ၊ မိန္းမကိစၥက လြဲလို႕ ေယာက်ာၤးတုိ႕တတ္အပ္တယ္လို႕ က်ေနာ္ယူဆတဲ့ ပညာမ်ဳိးစုံကုိ သင္ယူလုိက္စားဘုိ႕ က်ေနာ္စံနစ္တက် ၾကပ္မတ္ျပီး ပံုသြင္းခဲ့ ပါတယ္ “
“ ခင္ဗ်ားညီကေကာ ခင္ဗ်ား ပုံသြင္းသလို လုိက္ႏုိင္ရဲ႕လား ဗ်ာ “
“ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းဗ်ာ၊ ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ သက္ျမိဳင္ဟာ က်ေနာ့္ လမ္းညႊန္ခ်က္ ေတြကုိ လုိက္နာႏုိင္ခ့ဲတယ္လို႕ ထင္မွတ္စရာပါပဲ၊ သာမာန္ဥာဏ္ရည္နဲ႕ ခပ္ေအးေအး ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနတတ္တဲ့ သက္ျမိဳင္ဟာ ဂ်ဴဒုိမွာ ခါးပတ္အညိဳအဆင့္ ရွိခဲ့တယ္၊ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးႏွစ္ခုပါခဲ့တယ္၊အဲဒီေခတ္က ျမန္မာစာ ထူးခၽြန္သူေတြကုိ ေပးေလ့ ရွိတဲ့ ျမန္မာစာ က်ဴရွင္ဆရာ ဆရာဒုိးရဲ႕ ေရႊတံဆိပ္ရခဲ့တယ္၊ အဂၤလိပ္စာမွာ ယူေမးနီးယား သမၼတေဟာင္းေခ်ာင္ရွက္စကူးရဲ႕ အထၱဳပတၱိ ကုိ ဘာသာ စမ္းျပန္ခဲ့ဘူးတယ္၊ စစ္တုရင္မွာ ရုရွ စစ္တုရင္ အေက်ာ္အေမာ္ အနာတုိလီကား ေပါ့ နဲ႕ ေတာင္ ထုိးခဲ့ဘူးေလရဲ႕ဗ်ာ “
“ ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားညီက အနာတိုလီကားေပါ့နဲ႕ တကယ္ထိုးဘူးသလား”
“ေအာ္၊ ခက္ပါလား၊ေဘာ္ဘီဖစ္ရွာနဲ႕ စပတ္စကီတို႕လို က်ေနာ့္ညီက အနာတုိလီနဲ႕ တေယာက္ခ်င္းထိုးဘူးတာေတာ့ ဘယ္ ဟုတ္မလဲဗ်ာ၊ သူ ျမန္မာျပည္လာလည္တုန္း စစ္တုရင္ ဝါသနာရွင္ အေယာက္ငါးဆယ္ ကိုေရြး ျပီး တျပိဳင္နက္ထိုးခဲ့ဘူး တာကုိ ေျပာတာပါ “
“ ဟာ၊ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားညီက အလာႀကီးပါလား“
“ ေဝဖန္တာ မေစာနဲ႕အံုးဗ်ာ၊ ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ့္ ပ်ဳိးေထာင္မွဳဟာ ေအာင္ျမင္ သေယာင္ ထင္ရေပမဲ့ သူ႕အတြင္းစိတ္မွာ ႀကီးစြာေသာ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွဳ ျဖစ္ေနတာကုိ က်ေနာ္ မျမင္ ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊သူ ဒုတိယႏွစ္လည္း ေရာက္ေရာ ၊က်ေနာ့္ကုိ လံုးဝမၾကည့္ခ်င္တဲ့ ေဝဒနာတမ်ဳိး စိတ္ေရာဂါ ဆန္ဆန္ စြဲကပ္လာပါေတာ့တယ္၊ ေရာဂါသည္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိက်ေနာ့္ အသံၾကားတာနဲ႕ က်ေနာ္မ်က္ႏွာကုိ ျမင္တာနဲ႕ စိတၱဇေဝဒနာ ေဝဒနာရွင္တေယာက္လို ေအာ္ဟစ္ဆန္႕က်င္ေတာ့တာပါပဲဗ်ာ၊ အဲဒီႏွစ္မွာ သူ စာေမးပြဲ မဝင္ႏုိင္ခဲ့ဘူး၊က်ေနာ့္မွာ စိတ္ မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာျဖစ္လြန္းလုိ႕ မ်က္ရည္က်ရတဲ့ အထိပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ သက္ျမိဳင္ဟာ က်ေနာ္ အခ်စ္ဆံုး ညီပါ၊
တလေက်ာ္ေလာက္ ေဆးဝါးကုသမွဳ ခံယူလုိ႕ အေကာင္းပကတိျပန္ျဖစ္သြားေပမဲ့ က်ေနာ့္ အေပၚ နာၾကည္းတဲ့ စိတ္ကေတာ့ လံုးဝေပ်ာက္မသြားေတာ့ပါဘူး၊ ဓာတုေဗဒ ဂုဏ္ထူးတန္း ေက်ာင္းျပီးတဲ့ေနာက္ က်ေနာ္ မယူပါနဲ႕တားခဲ့တဲ့ မိန္းမကုိလက္ထပ္တယ္၊ က်ေနာ္ ဝင္ျပီး မလုပ္ေစခ်င္တဲ့ အစုိးရအလုပ္မွာ ဝင္လုပ္တယ္၊ အုိး၊ ဘာဆုိဘာမွ က်ေနာ့္စကားကုိ နားမဝင္ ေတာ့တဲ့ အထိပါပဲ၊ အလုပ္ကိစၥေတြ အေရးႀကီးလို႕ က်ေနာ္လုပ္ေနတဲ့ စီမံကိန္း တခ်ဳိ႕မွာ ဝင္ျပီး လုပ္ေပးဘုိ႕ နားခ်ၾကည့္ေပမဲ့ ခဏပါပဲ။ သူ႕ရဲ႕ မသိစိတ္မွာ သူ႕ဘဝကို အတင္းပံုသြင္း ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ အေတာ္နားၾကည္းသြားပံုပါပဲ၊ ေဟာ၊ အခု ဘာစိတ္ကူးေပါက္ျပီး ေရာက္လာ ေလသလဲေတာ့ မဆုိႏိုင္ဘူး၊ သူေရးသြားတာကုိ ဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ။ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဗ်ာ၊ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ အစုိးရအရာရွိ ဘဝမွာ သူေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ ဆုိရင္ က်ေနာ္ ေျဖသာပါတယ္ ေလ “
“ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ား ဧည့္သည္ေတြနဲ႕ ရန္ကုန္လုိက္သြားတယ္ ဆုိ“
ကိုသက္ခိုင္ ေျပာေနပုံမွာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ႀကီးစြာ ခံစားေနရပံုေပၚသျဖင့္ က်ေနာ္က သူစိတ္ေျပလုိေျပျငား စကား လမ္းေၾကာင္းလႊဲလိုက္ရသည္ ။
“ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ အျပင္မွာ ရွိတုန္းက ကာလေပါက္ေစ်း သိန္းေပါင္း ေသာင္းခ်ီတန္တဲ့ အေမြဆုိင္ျခံႀကီးတခုကို အမွဳမျပီးျပတ္ေသးပဲ ဝယ္ထားလုိက္တာ စာခ်ဳပ္မွာ ပုိင္ရွင္သံုးဦး စာရင္းထဲမွာ က်ေနာ့္နာမည္က ပထမပုိင္ရွင္ နံမည္ေပါက္ေနတဲ့ ကိစၥေပါ့ဗ်ာ၊ လက္ေျပာင္းျပီး ဝယ္ခ်င္တဲ့ အုပ္စုက က်ေနာ့္ဆီ က ကိုယ္စားလွယ္လႊဲစာ ေပးႏုိင္မလား ေခၚေမးတာပါ “
“ ဟ၊ သိန္းေပါင္းေသာင္းခ်ီျပီး တကယ္တန္သလားဗ်“
“ မဟာစည္ သာသနာ့ရိပ္သာလမ္းလို ေနရာမ်ဳိးမွာ သံုးဧကေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတဲ့ ျခံႀကီးပဲ ဗ်ာ၊ တန္တာေပါ့“
“ လက္စသတ္ေတာ့ ကိုသက္ခုိ္င္က သူေဌးပဲ“
“ လြဲျပန္ျပီဗ်ာ ၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ျခံႀကီးကုိ ဝယ္တဲ့ ေငြထဲမွာ က်ေနာ့္ေငြ တျပားမွ မပါပါဘူး ဗ်ာ ၊ ဒါေပမဲ့ ဒီျခံႀကီး ကုိ လက္ဝယ္ရွိတဲ့ အစုိးရဌာနက ဝယ္သူလက္ထဲကို လႊဲေျပာင္းေပးဘုိ႕ ကိစၥမွာေတာ့ က်ေနာ့္ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးနဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္က မရွိမျဖစ္ ဆုိပါေတာ့ ၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျခံႀကီးရဲ႕ အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္မွာ က်ေနာ္က အဓိက ေနရာက ပါေနတာပါ “
“ အေမြမွဳ ဆုိတာေတာ္ေတာ္ရွဳပ္တယ္လို႕ေတာ့ ၾကားဘူးတယ္ဗ်“
“ ရွဳပ္သလားေတာ့မေမးနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ၊ ျမန္မာျပည္မွာ အၾကာဆံုးတရားမမွဳပါပဲ၊ အမွဳျဖစ္စဥ္ မွတ္တမ္းကို ၾကည့္ရင္ ဒီအမွဳဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္က စျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဒီအမွဳမွာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္( ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတေဟာင္း)၊ ဂ်ပန္ေခတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ အဓိပတိ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ရဲ႕ အကိုအရင္း ဝတ္လုံေတာ္ရေဒါက္တာ ဘဟန္လို ပုဂၢိဳလ္ မ်ဳိးေတြ အထိ ပါဝင္ပတ္သက္ခဲ့ပါတယ္“
“ ဟာ၊ တယ္လဲ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အမွဳပါလားဗ်ာ၊ျဖစ္ပံုပ်က္ပံုကို ၾကားခ်င္စမ္းပါဘိဗ်ာ “
“အမွဳတြဲနံမည္က … ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႕ ေဒၚၾကည္ၾကည္ … တဲ့ ။ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ေတြ အတြက္ မယားငယ္ဟူ၍ မရွိေစရ၊ မယားျပိဳင္သာ ရွိေစရမည္ ဆိုတဲ့ စီရင္ထံုး ထြက္လာ ခဲ့တဲ့ အမွဳေပါ့ဗ်ာ၊ အဲဒီ စီရင္ခ်က္ကိုလည္း ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က ခ်မွတ္လိုက္ေရာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း ရဲ႕ ဇနီးေဒၚခင္ေမသန္းကေတာင္ “ ကုိေမာင္ေမာင္ ၊ ရွင္ ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ တုန္း ဆုိျပီး ဖုန္းဆက္ အၾကိမ္းခံရဘူးသတဲ့ ၊ေဒၚခင္ေမသန္း ဘယ္လို သိသလဲဆုိေတာ့ အဲဒီေခတ္က သတင္းစာေတြမွာ ဧရာမ စာလံုးမဲႀကီးေတြနဲ႕ ပါခဲ့လို႕ပါပဲဗ်ာ“
“ ဒါဆုိလဲ ခင္ဗ်ား ဝင္ပါတဲ့ အဲဒီအမွဳအေၾကာင္းေလး လုပ္စမ္းပါဦးဗ် “
“ ေအာ္ ၊ခက္ပါလား၊ ဒီအမွဳတခုတည္း အေၾကာင္း ကြက္ျပီး ေျပာလို႕ေတာ့ မျဖစ္ဘူးဗ်၊ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာေနရင္း သူ႕ေနရာနဲ႕ သူေရာက္လာပါ လိမ့္မယ္ ဗ်ာ “
“ဒါဆိုလည္း ေျပာသာေျပာဗ်ာ၊ ဒီေန႕ ဦးေအးႏုိင္လည္း သူ႕မိန္းမေရာက္ေနျပီ ဆုိေတာ့ ….. “
“ဘာလဲဗ်၊ ခင္ဗ်ား စကားက …..“
“ ေအာ္ ၊ သူ႕မိန္းမေရာက္ေနလို႕ ေထာင္မွဴး စိတ္ေကာင္းဝင္ေနခ်ိန္ဆုိေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဇာတ္လမ္းရွည္ႀကီးကုိ ေအးေအးေဆးေဆး နားေထာင္ခ်ိန္ ရတာေပါ့ဗ်ာ “
က်ေနာ္က ရယ္က်ဲက်ဲ ႏွင့္ ေျပာလုိက္ရာ ကိုသက္ခိုင္သည္ တဲဖက္ကပ္လ်က္က တူးေျမာင္းႀကီး ၏ အဆံုး၌ ရွိေနေသာ စိမ္းညွဳိ႕ေနေသာငွက္ေပ်ာေတာအုပ္ ရွိရာသုိ႕ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္ရင္း သူ႕ ဇာတ္လမ္းကုိ ဆက္ပါသည္။
“ တကယ္ေတာ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ အန္တီဆယ္ နဲ႕အတူ ထုိင္းႏိုင္ငံကုိ ထြက္လာခဲ့တဲ့ ကာလေတြ ဟာ က်ေနာ့္ဘဝရဲ႕ အေအာင္ျမင္ဆံုးကာလေတြ ကာလေတြျဖစ္သလို အခုၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ ကံဆုိးမိုးေမွာင္က်ရျခင္း ရဲ႕ အစအဦး ေျခလွမ္းေတြ ဆိုပါေတာ့ ……. “
ဆက္လက္ ေရးသားပါဦးမည္။
ရုပ္ပံု။ ။ ဂူဂဲလ္
.svg.png)
