ခင္နက္က်ားရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္

ခင္နက္က်ားရဲ႕ ခ်စ္ပုံျပင္

(မင္းဒင္ ေရးသည္)

နက္က်ားကား အပ်ဳိျဖန္းေလး ျဖစ္လာျပီ။ နက္က်ားမွာ က်ေနာ့္ အိမ္က ေၾကာင္မကေလး ျဖစ္ သည္ကုိ မွတ္မိၾကမည္ထင္ပါသည္။ သူအပ်ဳိျဖစ္လာေၾကာင္း သူ၏ ေမြးစာရင္း၊ ဇာတာ ရက္ခ်ုုဳပ္အရ ေသာ္လည္း ေကာင္း ၊ေၾကာင္မပ်ဳိတုိ႕၏ ဓမၼတာ သေဘာ ကုိ စစ္ေၾကာမိ၍ေသာ္လည္း ေကာင္း ၊သိရသည္ေတာ့ မဟုတ္ ပါ ။ အေၾကာင္း ကား သူ႕ေမြးေန႕ ေမြးလႏွင့္ ေန႕နံကို က်ေနာ္အမွတ္အသား မျပဳခဲ့မိသည့္အျပင္ နက္က်ား ၏ မီးယပ္ဓမၼတာကိစၥမွာ က်ေနာ့္အေရးအရာ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္ ။ ထုိ႕အတူ ေၾကာင္ အပ်ဳိေဘာ္ဝင္သည့္ ႏွစ္အပုိင္းအျခားႏွင့္ အသက္ အရြယ္ ကိုလည္း သတၱေဗဒ ပညာရွင္ မဟုတ္သျဖင့္ က်ေနာ္ မေျပာႏုိင္ျပန္ပါ။ မည္သို႕ပင္ ဆုိေစကာမူ နက္က်ား၏ ကုိယ္လံုး ကိုယ္ဖန္ႏွင့္ သူ၏ ရွဳပ္ေထြးလွေသာ အခ်စ္ေရးေၾကာင့္ သူအပ်ဳိ ၾကီးဖားဖား ျဖစ္ျပီဆုိသည္ ကုိ မူ က်ေနာ္ တထစ္ခ် ေသခ်ာေပါက္ ေျပာႏိုင္ပါသည္ ။

...............
နက္က်ား ေၾကာင္ေပါက္စအရြယ္ ငယ္စဥ္ကေသာ္ နက္က်ား၏ ဘဝသည္ အထီးက်န္ ျဖစ္၍ က်ေနာ့္အိမ္မွ လြဲ၍ ခုိကုိးရာ မရွိခဲ့ပါေပ။ အနီးနားအိမ္အသီးသီးမွ ေၾကာင္ေခြးတုိ႕၏ ေဘးရန္ေၾကာင့္ နက္က်ား သည္ ျခံထဲက ျခံျပင္လည္းမထြက္ရဲခဲ့ေခ်။ နက္က်ားအိမ္တြင္း ပုန္း ေနသည့္တုိင္ ရံခါ နယ္ေက်ာ္ ျခံေက်ာ္ ေရာက္လာတတ္ေသာ ေၾကာင္အၾကီးစားမ်ား ရန္ ေၾကာင့္ နက္က်ားခမ်ာ ေရွာင္ရတိမ္းရ ေျပးရလႊားရသည့္အၾကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းခဲ့။
တခါတရံ ဒါဏ္ရာပင္ရတတ္၍ က်ေနာ္တတ္သမွ် ွဆႏြင္းသိပ္ ကုသေပးရသည္လည္း ရွိခဲ့ပါ၏။
………………………
တႏွစ္ေက်ာ္တည္းဟူေသာအခ်ိန္သည္ နက္က်ားကိုဘဝေျပာင္းေစခဲ့ေလျပီ ။ ေၾကာင္ အပ်ဳိျဖန္းကေလးျဖစ္လာေလ၍ မ်က္ႏွာပန္း ပြင့္ ခဲ့ေလျပီတည္း ။ဟုိစဥ္က ျခံတြင္းသုိ႕ နက္က်ားကုိ ရန္မူရန္ လာတတ္ေလ့ရွိေသာ ေၾကာင္ဝါ ၾကီးပင္ နက္က်ားကုိ မ်က္ႏွာေပး တမ်ဳိး ေျပာင္းကာ ရစ္သီရစ္သီျဖင့္ ျမဴတခါေခ်ာ့တလွည့္ ကိုေနာက္ပုိးဇာတ္ ခင္း တတ္ေန ေလျပီ ။
မၾကာပါေခ်။နက္က်ားသည္ ေၾကာင္ဝါၾကီးနွင့္ ေၾကာင္တို႕ဘာဝေမတၱာမွ်ၾကေလသတည္း။နက္က်ားႏွင့္ေၾကာင္ဝါၾကီးတို႕ ကား က်ေနာ့္ ေရွ႕တြင္ပင္ ရွက္ရေကာင္းမွန္းမသိေခ်။ နက္ က်ားက ေနေရာင္ေအာက္က အုတ္ခံုေပၚတြင္ ေနပူစာလွဳံသေယာင္ ဟန္ေရးျပခ်ိန္၌္ ေၾကာင္ဝါၾကီးကလည္း နက္က်ား၏ လက္တကမ္းတြင္ ရစ္ကာ ဝဲကာ ခ်စ္ရည္ရႊြန္းလဲ့ေသာ မ်က္လံုးအစံုတုိ႕ျဖင့္ ကလူတုန္႕တင္ ခ်စ္ျခင္း၏ အနက္ကုိ ဖြင့္ခဲ့ၾကဘူးသည္မွာ က်ေနာ့္ မ်က္ျမင္ ျဖစ္ေလသည္။
………………………………
အႏွီေၾကာင္ဝါၾကီးႏွင့္ နက္က်ား၏ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကား က်ေနာ့္မ်က္ေစာင္းထုိးအိမ္မွ ေၾကာင္နက္ၾကီး ဝင္မလာစဥ္ကေသာ္ သာယာ ေျဖာင့္ျဖဴးဟန္ရွိခ့ဲပါ၏။ ျပည္ပန္းညိဳခ်ဳိပါ လ်က္ ဟူ၍ပင္ ဆုိရေလမည္ေလာမသိ။ အဆိုပါ ေၾကာင္နက္ၾကီးသည္ နက္က်ားႏွင့္ ေၾကာင္ဝါ ၾကီးတုိ႕၏ အခ်စ္ေရးကုိ မင္းဒႆနည္းထံုး ႏွလုံး မူလ်က္ ၾကားဝင္ဖ်က္ ေလေတာ့ သည္ ။ ခ်ဳပ္၍ဆုိရေသာ္ ေၾကာင္ဝါၾကီးႏွင့္ ေၾကာင္နက္ၾကီးတုိ႕ အခ်စ္စစ္ပြဲ ျပင္းထန္စြာ စတင္ျဖစ္ပြားေလေတာ့၏။ တခုေသာ ေန႕လည္တြင္ နက္က်ား ႏွင့္ ေၾကာင္ဝါ ၾကီးတုိ႕ ပလူးေနခ်ိန္၌ ေၾကာင္နက္ၾကီး ရုတ္ျခည္း ဝင္လာကာ အခ်စ္အတြက္ စိန္ေခၚအား စမ္းခဲ့ၾက ေလသည္။

ေၾကာင္ဝါၾကီးကား ခင္နက္က်ားအတြက္ အသက္ပင္ေသေသဟူေသာ ခ်စ္ေဇာဟုန္ျဖင့္ ေၾကာင္နက္ၾကီးကို ရင္ဆုိင္၏။ ေၾကာင္နက္ၾကီး ကား ေမနက္က်ားမရွိရင္ အသက္မရွင္ခ်င္ ေတာ့ ဟူေသာ ခ်စ္စိတ္မႊန္လ်က္ ေၾကာင္ဝါၾကီးကုိ အေသဖဲ့ေလ၏။တုိက္ပြဲကား သူေသ ကိုယ္ေသ ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ ျပင္းထန္လွေလသည္။ စိန္ေခၚပြဲ၏ ရလာဒ္ ကား ေၾကာင္ဝါ ၾကီး ဘယ္ေျခတြင္ သည္းစြာေသာ ဒါဏ္ရာ ရျခင္းေပတည္း။ဤသည္မွသည္ နက္က်ားတေကာင္ အႏိုင္ရေၾကာင္နက္ၾကီးဖက္သုိ႕ ေလယူရာတိမ္းကာ ယိမ္းခဲ့ေတာ့၏။ နက္က်ား ၏ ႏွလုံးသားတြင္းသုိ႕ ေၾကာင္နက္ၾကီးဝင္လာခ်ိန္မွ အစျပဳ၍ နက္က်ားႏွင့့္ ေၾကာင္ဝါၾကီး တုိ႕ ေညာင္ညိဳပင္ လမ္းခြဲစေလသတည္း ။
…………………………………………

နက္က်ားကား သစၥာမဲ့သူတည္း။မ်က္ႏွာမ်ားသူတည္း၊ အားၾကီးသူကုိ ကိုးကြယ္သူတည္း။ ေၾကာင္ ဝါၾကီးကုိ မသိမသာတမ်ဳိး ေျပာင္ေျပာင္တသြယ္ ေရွာင္ဖယ္ေရွာင္ဖယ္ လုပ္လ်က္ ေၾကာင္ နက္ၾကီးကုိသာ စိတ္ညႊတ္ေနေလေတာ့ရကား ေျပးသူကေျပး၍ လုိက္သူကလိုက္ ျဖစ္ကုန္ေပေတာ့သည္။မၾကာေသးမီကေသာ္ နက္က်ားသည္ သူ႕အတြက္ ခ်ေကၽြးသည့္ သူ႕အစာကုိ ပင္ အကုန္မ်ဳိက်ဟန္မတူ ၊ခ်စ္ရလြန္းသူ ကိုကိုဝါအတြက္ ဆုိေလဟန္ ခ်န္ထားေလ့ရွိပါ၏။ ယခုေသာ္ ေၾကာင္ဝါ ၾကီးအနားကပ္သည္ကိုပင္ မႏွစ္ျမိဳ႕ဟန္ပါတကား ။မၾကင္ဘယ့္ အတြက္စိမ္းေလသည္ မသိ။ ေၾကာင္ဝါၾကီးကုိ အေတြ႕မခံေတာ့ေခ် ။ထုိမွ်သာမဟုတ္ေသး၊ တခါတခါ နက္က်ားတေကာင္ အိမ္အနီးဝန္းက်င္ ခပ္လွမ္းလွမ္း သုိ႕ပါ လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ထြက္သြားတတ္ျပန္ေပရာ သူျပန္လာသည့္ အျမီးတနန္႕တနန္႕ ခပ္ေၾကာ့ေၾကာ့ မူူဟန္ သည္လည္း အျခားတပါးေသာ ေၾကာင္ပ်ဳိတုိ႕ႏွင့္ အခ်ိန္းအခ်က္ ကိစၥ ျဖစ္နိုင္ေပေသး၏။
…………………………………….
ေၾကာင္ဝါၾကီးကား အခ်စ္ကို လက္လႊတ္ဆံုးရွဳံးရသူတုိ႕ ၏ ဓမၼတာအတုိင္း ၾကီးစြာေသာ ခ်စ္ဒုကၡကို ခံစားရေလေတာ့သည္။ ေၾကာင္ဝါ ၾကီး ကား က်ေနာ္ထမင္းစား ပြဲနားအထိပင္ ေရာက္လာကာ ခ်စ္သူေပ်ာက္ကုိ ရွာေလေတာ့သည္ ။ စင္စစ္ မူမွန္ အခ်ိန္၌ ထိုေၾကာင္ဝါ ၾကီးသည္ က်ေနာ့္အနားသုိ႕ ခ်ည္းကပ္ရန္ မဆုိထားဘိ အေဝးမွ ျမင္လွ်င္ ပင္လွစ္ကနဲ ေပ်ာက္သြားတတ္လင့္ကစား ယခုေသာ္ က်ေနာ့္အနားအထိ စြန္႕စြန္႕စားစား ေရာက္လာ ျခင္းမွာ အခ်စ္က ေစ့ေဆာ္လုိက္ေသာ သတၱိစြမ္းပကားေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။
က်ေနာ့္လက္စြဲေတာ္ ရန္ကုန္သား သန္းေမာင္ကား လူရုိးလူေကာင္းပီပီ နက္က်ားတုိ႕၏ သံုးပြင့္ဆုိင္ အခ်စ္ေရးတြင္ နက္က်ား၏ ခ်စ္ဦး သူ ေၾကာင္ဝါၾကီးဖက္မွ ေျပာင္ေျပာင္ ရပ္တည္ေထာက္ခံလ်က္ ေၾကာင္နက္ၾကီးကို ျခံထဲအဝင္မခံပဲ ေတြ႕ရာခဲ၊ ဒုတ္တုိ႕ျဖင့္ ပစ္ေပါက္ ေျခာက္လွန္႕ ႏွင္ထုတ္ေလသည္။ ။က်ေနာ္မူကား လူၾကီးအရာျဖစ္၍ ေၾကာင္တုိ႕၏ ခ်စ္ျခင္းကို ၾကားဝင္ျခင္းငွာ မသင့္ေတာ္ ေလသည္ႏွင့္္ မသိက်ဳိးက်င္ပင္ ခပ္မဆိတ္ ေနရေလ၏။
………………………………………..
စင္စစ္ ေၾကာင္မေလး နက္က်ား၏ အမူအက်င့္သည္ ေရေျမလိုက္သည္ဟုပင္ ဆုိရမည္ ထင္ပါသည္။ က်ေနာ္ေနထုိင္ရာ ဖူးခက္ျမိဳ႕ကား ခရီးသြားျမိဳ႕ ျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ မ်က္ႏွာျဖဴ တုိ႕ အဝင္အထြက္ ပ်ားပန္းခတ္မ်ားျပားေလရာ ဖူးခက္ျမိဳ႕ ေရာက္မ်က္ႏွာျဖဴ အေတာ္ မ်ားမ်ား မွာ ထုိင္းပ်ဳိျဖဴတုိ႕ႏွင့္ ဒြိယံ ဒြိယံ ျဖစ္ေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထိုင္းမေလး ေမာင္း ေသာ ဆုိင္ကယ္ေနာက္က ခါးဖက္လိုက္ေနေသာ မ်က္ႏွာျဖဴတုိ႕ရွိသလို မ်က္ႏွာ ျဖဴေမာင္း ေသာ ဆုိင္ကယ္ေနာက္ က ခါးဖက္လုိက္ေနေသာ ထုိင္းမေလးတုိ႕လည္း အနမတဂၢပင္။ စတုိးဆုိင္ၾကီးမ်ားအတြင္း ပစၥည္းတင္လွည္းေပၚတြင္ ထိုင္းမ်က္ႏွာျဖဴကျပား ကေလး ေပါက္စ ေလးမ်ားကုိ ထည့္ကာ တြန္းလာၾကေလ ေသာ ထုိင္းမႏွင့္ မ်က္နွာ ျဖဴပုရိႆ အတြဲတို႕သည္လည္း ရုိးအီေနေသာ ျမင္ကြင္းပင္။ ျမိဳ႕အႏွံ႕ေနရာအႏွံ႕ ေတြ႕ရေသာ ထုိင္းမႏွင့္ မ်က္ႏွာျဖဴဖို စုံတြဲတုိ႕ကား ဖူးခက္ျမိဳ႕၏သေကၤတေပတည္း။လင္မ်ားေသာ မယား၊ မယားမ်ားေသာလင္ ဟူသည္ကား ဤလူမ်ဳိးတုိ႕ အတြက္ အဆန္းတၾကယ္ မဟုတ္ျပီ။
ဖူးခက္ရွိေမာ္ေတာ္ကား အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေနအိမ္အခ်ဳိ႕တြင္ ကဗၼည္းတင္ေရးထုိး ခ်ိတ္ဆြဲထား တတ္ၾကသည့္ ထူးဆန္း လွေသာ စာ တမ္းကား We Love Flaung !!! We Love Money !!!(မ်က္ႏွာျဖဴကုိ တုိ႕ ခ်စ္သည္ ၊အသျပာ ကုိ တို႕ခ်စ္သည္) ဟူသတည္း ။
……………………………………..
ေဂါေဏနေဂါေဏာ သမေဏနသမေဏေဏာ ဟူ၍ပင္ ဆုိရေလမည္ေလာ ။ ရာဇဝင္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကာ ျပည္တြင္းတြင္ စားေရးေနေရး အလို႕ငွာ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ေလေသာ ေၾကာင့္ ဖူးခက္သုိ႕ တဝမ္းတခါး အလို႕ငွာ ေရာက္ရွိလာၾကသည့္ ျမန္မာအမ်ဳိးေကာင္း သားအမ်ဳိးေကာင္းသမီးတုိ႕သည္လည္း တလႊဲဆံပင္ေကာင္းကာ နက္က်ား၏ စရုိက္၊ ထုိင္းပ်ဳိျဖဴတို႕၏ အက်င့္စာဂႏွင့္ မရိူးရင္းစြဲျဖစ္ ကုန္ၾကေလျပီ ။နက္က်ားသည္ ထုိင္းပ်ဳိျဖဴ တုိ႕၏ အက်င့္စာဂအတိုင္းလာသည့္နည္းတူ ျမန္မာအလုပ္သမား က်ားမ အခ်ဳိ႕တို႕သည္ လည္း သူတုိ႕၏ ထုိင္းအရွင္သခင္မ်ား စရုိက္ကုိ အလႊဲကူးခ်ေနၾကေလကုန္ျပီ။
ျမန္မာႏိုင္ငံတနံတလ်ား မည္သည့္တုိင္းရင္းသားမဆုိ အရွက္အေၾကာက္ၾကီးလွပါသည္ ဆုိေသာ္ျငား ဖူးခက္ေရာက္ျမန္မာတခ်ဳိ႕အတြက္ Living together ႏွင့္ လင္ကြာမယားကြာ ကိစၥတို႕သည္ အဆန္းမဟုတ္ ေတာ့ျပီ ။
အခ်ဳိ႕ေသာေကာ္ဆန္း (ေဆာက္လုပ္ေရး )လုပ္ငန္းခြင္တုိ႕တြင္ ေခတၱလင္မယား၊ အေပ်ာ္ လင္မယား ။ အတူေနအမ်ဳိးသား ရအပ္ေသာ ဝင္ေငြလုပ္အားခ၏ ေလးဆယ္ရာခုိင္ႏွဳန္းျဖင့္ ေခတၱယာယီဇနီးမယား အျဖစ္ေပါင္းသင္းေနၾကသည္ဟူ၍ပင္ ၾကားသိလာရျပီ ။တလင္တ မယား ရုိးေျမက်ေပါင္းေသာအေလ့ကိုပင္ ရီစရာေလွာင္စရာ ထင္ျမင္ကုန္ၾကေလျပီတည္း။



အခ်ဳိ႕ေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာျပည္ဖြား မိန္းမပ်ဳိမ်ားကား ထိုင္းတုိ႕ႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး လက္ဆက္ၾကကာထုိင္း၏ ဇနီးျဖစ္ရသည္ကို ပင္ ေလာကအ လယ္ ဂုဏ္တင့္ဖြယ္ရာ အျဖစ္ခံယူေနၾကရံုမက ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းၾကားတြင္ က်န္မ ေယာက်ာ္း က “ ထုိင္း “ ဆုိကာ ရင္ေကာ့ ဇန္းတင္စကားဆုိေနၾကေလျပီ ။ထုိ႕အတူ ရွားရွားပါးပါး ထုိင္းမ ကို လက္ဆက္ခြင့္ရေသာ ျမန္မာေယာက်ာ္းကလည္း “က်ေနာ့္ မိန္းမက ထုိင္း“ ဟု ဂုဏ္ယူ ဝင့္ဝါေနၾကျပီတကား ။ထီးႏွင့္နန္းႏွင့္ စံျမန္းလာရံုမွ်မက မ်ဳိးႏွင့္ရုိးႏွင့္တန္ခိုးရွိခဲ့သည္ ဆိုေသာ ျမန္မာတုိ႕ သည္ အဘယ္တြင္နည္း။
………………………………..
ထုိင္းပ်ဳိျဖဴတုိ႕ကဲ့သုိ႕ လမ္းမအလယ္တြင္ မသလားႏိုင္ေလေသာ ဖူးခက္ေရာက္ အိမ္တြင္း ပုန္း ျမန္မာမေလးတေယာက္ ၏ရင္နာစရာ အျဖစ္တခုပင္ မၾကာမတင္က ျဖစ္ပြား ခဲ့ပါ ေသး၏။ ဤအျဖစ္ကားျမန္မာေရြ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ေရပန္းစားလွေသာ တယ္လီဖုန္း ခ်စ္သူ ထားျခင္း အေလ့မွ ျမစ္ဖ်ားခံေလသည္။လူခ်င္းတရံတဆစ္မွ် မျမင္ဘူး ၾကပဲလ်က္ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ခ်စ္တင္းေႏွာ ျခင္း အေလ့ကား ထိုင္းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာ အလုပ္သမားတုိ႕ ေမြ႕ေလ်ာ္ျမဲ အက်င့္ဟု ဆုိပါသည္။
အႏွီ အသက္တဆယ့္ကုိးႏွစ္အရြယ္ ျမန္မာမိန္းမပ်ဳိသည္ ဖူးခက္ေရာက္သည္မွာ ရက္ ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ပင္ မျပည့္ေသး ေသာ္ျငား အတုျမင္ အတတ္သင္လ်က္ သူမျမင္ ဘူးေသာ ျမန္မာပုရိႆတေယာက္ကုိ တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ေလလွဳိင္း မွ ခ်စ္တင္းေႏွာခ့ဲ သည္ဟု ဆုိပါ သည္။
ထုိမွသည္ တဆင့္ တက္ကာ သူေနထုိင္ရာ အိမ္ခန္းသို႕၊သူ႕အိမ္မွ အတူေနသူမ်ား အလုပ္ ဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္သည့္ အခ်ိန္မေတာ္ ညသန္း ေခါင္ သံုးနာရီ တြင္ လူခ်င္းေတြ႕ဆံုၾကရန္ အခ်ိန္း အခ်က္ျပဳၾက သည္ဆုိပါ၏။ ဤသုိ႕လွ်င္ ေတြ႕ၾကသည္၌ ခ်ိန္းဆုိရာသုိ႕ ေရာက္လာ ေသာ ျမန္မာ ေယာက်ာ္းသည္ အဆိုပါမိန္းမပ်ဳိေမွ်ာ္မွန္း ထား သကဲ့သုိ႕ လူရြယ္၊ လူပံုေခ်ာ မဟုတ္ပဲ အသက္ေလးဆယ္ ဝန္းက်င္၊ ပုံဆုိးပန္းဆုိး ျဖစ္ေနေလရာ မလိုလားအပ္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲျပႆနာမ်ား ဆင့္ပြားျဖစ္ေပၚခဲ့သည္ဟု တဆင့္စကား ၾကားရျပန္ပါ သည္။ ထုိအခ်ိန္းအခ်က္ ဇာတ္လမ္းကား လူသတ္ မုဒိန္းမွဳျဖင့္အက်ည္းတန္စြာ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရ ေလသည္။
ထုိသတင္းသည္ ေတာမီးကဲ့သုိ႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ေလရာ ဖူးခက္ေရာက္ျမန္မာတုိ႕ကား အမ်ဳိး ဂုဏ္ ေတဇာညွဳိးရသည့္အထဲ ႏူရာဝဲစြဲကာလူၾကားထဲ တြင္ပင္ မ်က္ႏွာ မျပဝ့ံသည့္ ဘဝ ေရာက္ ကုန္ၾကရရွာေလ၏ ။
………………………………………
ကမၻာမိုးေျမတြင္ ေတဇာေတာ္ျဖိဳးေဝကာ ေရႊမွန္ကင္းအဆင္းကဲ့သုိ႕ ဝင္းဝင္းေတာက္ခဲ့ ေသာ ေခတ္ကာလ မ်ားကား ကုန္လြန္ခဲ့ေလျပီ။ မည္သူတုိ႕သည္ ျမန္မာမ်ားကုိ ဤ႔ပုံ ဤဘဝ ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႕ခဲ့ၾကပါသနည္း။အဘယ္အရာတုိ႕သည္ ျမန္မာတုိ႕၏ ေကာင္းျမတ္ ေသာ လူမွဳအက်င့္စရုိက္တုိ႕ကုိ ဖ်က္ဆီး ဝါးျမိဳခဲ့ ၾကပါသနည္း။

က်ေနာ္အေနျဖင့္ နက္က်ား၏ ခ်စ္ပံုျပင္မွသည္ ဖူးခက္ေရာက္ျမန္မာမ်ား၏ သနစ္ပုံ အျဖစ္ စံုအား ဇာတ္စံုခင္းကာ ဤပံု ဤဘဝ ေရာက္ၾကရျခင္းအတြက္ လက္သည္ တရားခံကုိ ရွာေဖြ ခ်င္ပါေသးသည္။ သုိ႕ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ စုိးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သူတုိ႕သည္ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ဇာတိမာန္ျမင့္မားေရးတည္း ဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္မ်ားကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္လ်က္ရွိၾကပါ၏။ ျမန္မာမ်ဳိးတေတြ ေခတ္ေကာင္းေရာက္ျပီေလ ဟုလည္း ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကပါ၏။ သုိ႕ျဖစ္ရာ သူတုိ႕၏ ဦးတည္ခ်က္မွ ေသြဖည္ ေသာ မည္္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ မဆုိ အမ်က္မာန္ေစာင္ၾကီးၾကီးျဖင့္ မ်က္ႏွာစိမ္း မ်က္ႏွာ က်က္မေရြး အျငိဳးထား အေရးယူ တတ္ေသာ ဥပမာ ဥပေမယ်မ်ားစြာရွိေလေၾကာင့္ ျမန္္မာျပည္ႏွင့္ လံုးလံုး လ်ားလ်ား အဆက္မျဖတ္ႏိုင္ေသးသည့္ က်ေနာ့္အဖို႕ မင္းျပစ္မင္း ဒဏ္ ရာဇဝတ္ ေဘး သင့္ႏိုင္ေလရာ ခင္နက္က်ား၏ခ်စ္ပုံျပင္ကုိ ေရွ႕မဆက္ ႏို္င္ျခင္း အတြက္ အခႊင့္လႊတ္ဘို႕ရန္ အထူးေမတၱာ ရပ္ခံအပ္ပါသည္ ။

ရုပ္ပုံ။ ။ ဂူဂဲလ္
………………

Read More >>>

Summary only >>>

ႏွစ္သစ္ဦး နဲ႕ မွဳိင္းရဲ႕ စာတေစာင္

ႏွစ္သစ္ဦး နဲ႕ မွဳိင္းရဲ႕ စာတေစာင္

ႏွစ္သစ္၂၀၁၀ သည္ကား ကမၻာပ်က္မည့္ နိမိတ္တေဘာင္တုိ႕ျခံရံလ်က္ ကူးေျပာင္းဝင္ ေရာက္လာခဲ့ေခ်ျပီ ။ မာယာလူမ်ဳိးတုိ႕၏ ျပကၡဒိန္အရ ၂၀၁၂ တြင္ ကမၻာႀကီး ဆံုးခန္းတုိင္ေတာ့မည္ ဆုိေလရာ ပ်က္ခ်ိန္နီးသထက္နီး လာျပီ မဟုတ္တံုေလာ။ သူငါအမ်ား အၾကင္နာထား ၊ေမတၱာတရား ပြားသင့္ၾကသည့္ အခ်ိန္အခါေပတည္း။ မည္သုိ႕ပင္ဆုိေစကာမူ ေဝးရပ္နီး ေန ေဝေနယ်အေပါင္း ခ်မ္းသာ ကုိယ္စိတ္ ျမဲေစေၾကာင္း အထူးစိတ္ညႊတ္ ဆုေတာင္းအပ္ေပသည္။

ဤအခါသမယ၌ စာဖတ္သူမ်ားအား ထူးျခားေသာ လက္ေဆာင္တခုကုိ ေပးရေသာ္ ေကာင္းေလစြဟု ႏွလံုးပုိက္ မိလ်က္ ရွိစဥ္ ....
တုိက္ဆုိင္စြာပင္ ႏွစ္သစ္သုိ႕ ကူးေျပာင္းရန္ နာရီပုိင္းအလိုတြင္ က်ေနာ့္ထံသုိ႕ ထူးဆန္း ေသာစာတေစာင္ ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ထုိစာ သည္ကား က်ေနာ္ေရးခဲ့သည့္“ မင္းဒင္ရဲ႕ သက္ခိုင္ အပုိင္း (၈၃) ပ်ံေလတဲ့ငွက္ခါး တြင္ ပါရွိေသာ ဆရာၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္း ၏ လက္ေရးမူစာတေစာင္ ေပတည္း ။စာမွာ သက္တမ္းအားျဖင့္ (၅၄)ႏွစ္ခန္႕ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီျဖစ္ရာ လြန္စြာေဟာင္းႏြမ္း ေဆြးေျမ့လ်က္ရွိေပျပီ ။

ကိုသက္္ခုိင္၏ ေျပာျပခ်က္အရ ထုိစာမွာ သူ႕မန္ေနဂ်ာ ဦးဝင္းေဖအား ဆရာႀကီး သခင္ ကုိယ္ ေတာ္မွဳိင္းက အလုပ္တေနရာ ကူညီရွာ ေဖြေပးပါရန္ မိတ္ေဆြ တဦးထံ ေရးသား ခဲ့ေသာ စာျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိခဲ့ရလင့္ကစား ယခု က်ေနာ့္လက္ဝယ္ ေရာက္ရွိိလာ ေသာ စာတြင္ မူ ဦးဝင္းေဖ၏ အမည္ကုိ မေတြ႕ရပဲ “ ေမာင္သိန္းဟန္ “ ဟုေတြ႕ ရွိရပါ သည္။ ဦးဝင္းေဖ၏ ငယ္နာမည္သည္ပင္ ေမာင္သိန္းဟန္ ျဖစ္ ေလ သေလာ ။ သုိ႕တည္းမဟုတ္ ကိုသက္ခုိင္ အမွတ္မွားေလသေလာ။သုိ႕တည္းမဟုတ္ က်ေနာ္ပင္ အမွတ္လြဲေလသေလာ။
…………………………………………

စာတြင္ပါေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ေလသည္။

................................................................

ဆရာ စာေရးလုိက္ရေပသည္။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡ
ဆုိဗီယက္ ရုရွ+ဗမာမိတ္ေဆြျဖစ္ ဥကၠ႒ ဦးေအာင္လွ

အေၾကာင္းမွာ ၎စာႏွင့္ ေစလႊြတ္လို္က္သူ ေမာင္သိန္းဟန္ မွာ ဆရာ၏ ေျမးတေယာက္ ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎ေမာင္သိန္းဟန္သည္ အဂၤလိပ္ျမန္မာ (၁၀) တန္းအထိ ေအာင္ျမင္ ေၾကာင္း ယခုအခါ သူ႕မွာ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနရကား ၊ သူ႕အား ရုရွ သံရံုး တေနရာတြင္ အခန္႕ရရွိဘုိ႕ရန္ ေက်းဇူးျပဳလုိက္ဘုိ႕ရာ ဆရာ အထူး ေမတၱာရပ္လုိက္ပါ၏ ။

သခင္ကုိယ္ေတာ္မွဳိင္း
၃၊၁၀၊၅၆
................................................................

ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ထိုစာသည္ မဆံုးေသးေခ်။ ထိုစာေပၚ၌ပင္ စာလက္ခံရရွိသူ ဦးေအာင္လွမွ ဆိုဗီယက္ သံရုံးသုိ႕ ဆက္လက္ ညႊန္း ပုိ႕ သည့္စာ ပါေမာကၡဦးေအာင္လွ ၏ လက္ေရးမူကိုပါ ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။ထိုစာ၏ ေအာက္ဖက္တြင္ ဆက္လက္ေတြ႕ရွိ ရသည္ မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာ ျဖင့္ …
...................................................................

Soviet Embassy
This letter of request from my revered friend and guru Sayargyi Thakhin Kodaw Hmine ,is

respectfully passed on to the Soviet Embassy Rangoon, with a special request to help U Thein

Han, Thakhin Kodaw Hmine’s grandson with any job which involves translation or teaching. He

is a Burmese scholar with a very good knowledge of English and has been a teacher for many

years.

(……………….)
U Aung HLa
President, Burma – Soviet Cultural Society Rangoon

(4/10/56)

Kindly return this letter to U Thein Han after perusal.
...............................................................


ဆရာၾကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မွဳိင္း ၏ စာအရ … ႏိုင္ငံေက်ာ္ ကဝိတဆူျဖစ္လင့္ကစား နားပူနားဆာလုပ္လာေသာ တပည့္တပန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းမ်ားအား ေရွာင္၍တိမ္း၍ မလြတ္သည့္ အျဖစ္ကို သတိမူစရာ ရွိပါသည္။ ထို႕အတူ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡ ဆရာဦးေအာင္လွသည္လည္း ဆရာၾကီးကို ေလးစားရင္း စြဲျဖင့္ ေမာင္သိန္းဟန္ အလုပ္ရေရးအတြက္ ဆက္လက္ အားထုတ္ ေပးမွဳကို ေတြ႕ရွိ ႏိုင္ ပါသည္။
……………………………
ဤႏွစ္ဦးတြင္ စာဖတ္သူမ်ားသုိ႕ အကူအညီေတာင္းလိုေသာ အခ်က္မွာ ဤလက္ေရးမူ သည္ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္း ၏ လက္ေရးမူ အမွန္ေပေလာ။ သခ်ာၤပါေမာကၡ ဦးေအာင္လွ ဆုိသည့္ ပုဂၢိဳလ္မွာ မည္သုိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္ေပနည္း ။ေမာင္သိန္းဟန္ ဆုိသူ မွာ မည္သူေပနည္း ဟူေသာ အခ်က္မ်ားကုိ တတ္ကၽြမ္းနားလည္သူမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ ႏွီးေႏွာကာ ဝိုင္းဝန္းအေျဖရွာေပးၾကရန္ ျဖစ္ပါ သည္။ထုိ႕အတူ ဤစာကုိ မည္သုိ႕မည္ပံု အသံုးျပဳ လုပ္ေဆာင္သင့္သနည္း ဆုိသည့္အခ်က္ကိုပါ ၾကံဆေပးၾကေစလုိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္ ၊ဆရာေမာင္သာရႏွင့္ စြယ္စံုအႏုပညာရွင္ ဆရာဦးဝင္းေဖတုိ႕ကဲ့သုိ႕ သက္ၾကီး စာေပပညာရွင္မ်ားႏွင့္ လက္လွမ္းသင့္သူမ်ားက ဆင့္ကမ္း ေစ့ငုေပးၾကေစလိုပါသည္။

စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ႏွစ္ဦးလက္ေဆာင္အျဖစ္ မူရင္းစာကို ကို လွ်ပ္ပံုစာ ကူးယူလ်က္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပ အပ္ပါသည္ ။မူရင္းကို ခရီးၾကံဳၾကိဳက္ပါက စာေရးသူထံတြင္ လာေရာက္ ၾကည့္ရွဳႏိုင္ပါသည္ ။တဆက္ တည္းအားျဖင့္ ႏွစ္ကာလၾကာေညာင္း သျဖင့္ မပီမသ ျဖစ္လ်က္ရွိေသာ ပါေမာကၡဦးေအာင္လွ၏ လက္ေရးကုိ ျပည့္စံုသည္အထိ ဝိုင္းဝန္း ၾကံဆေပးခဲ့သည့္ ခ်င္းမုိင္ျမိဳ႕ေန ကုိသင္ကာ အား အေလးအနက္ ေက်းဇူးစကား ဆုိအပ္ပါသည္။




ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ျမဲပါေစ ။

ေလးစားမွဳမ်ားျဖင့္

မင္းဒင္
၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ (၁) ရက္

Read More >>>

Summary only >>>

မင္းဒင္ ရဲ ့ သက္ခိုင္ ( ၈၄ )

၈၄။ ေအာင္ေက်ာ္ခ်မ္းေအး မႏၱေလး

ဒီလိုနဲ႕က်ေနာ္ဟာ စေနေမာင္ေမာင္ ၊မင္းမင္းထြန္းတို႕နဲ႕အတူ ရတနာပံုေရႊြျမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဆီကုိ အျမန္ရထားနဲ႕ ခရီးႏွင္ခဲ့ေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ မင္းမင္းထြန္း ဆုိတာ အဆုိေတာ္ တင့္တင့္ထြန္း အကုိေပါ့ဗ်ာ။ သူ႕လက္ငုတ္လက္ရင္း အလုပ္ကေတာ့ ကားပြဲစားဗ်။ နအဖအစုိးရေခတ္မွာ ဂြင္ ေတြ ဂြက္ေတြ ေပၚလာေတာ့ BOA ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီတခုေထာင္ဘူးတယ္။ က်ေနာ္ေျပာဘူးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊရဲ႕အမ ၊ေဒၚၾကည္လြင္ရဲ႕သား တပ္ၾကပ္အျငိမ္းစား ေဌးေအာင္နဲ႕တြဲျပီး စိန္ဂၽြန္း ေစ်းစီမံကိန္းရဲ႕ ပြဲဦးထြက္ အခန္းေတြမွာ ပါဘူးတာကလြဲလုိ႕ သူ႕ကုမၸဏီမွာ တျခား အလုပ္ မယ္မယ္ ရရေတာ့ မေတြ႕မိဘူးဗ် ။

အခုလည္း မင္းၾကိဳင္ေခၚ စေနေမာင္ေမာင္က သူနဲ႕အတြဲဆုိေတာ့ ပါလာတာထင္ပါရဲ႕ ။ က်ေနာ္လည္း အလုပ္က ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိေသးေလေတာ့ သူ႕စားရိတ္နဲ႕ သူလုိက္လာတာ ကုိ ဘာမွ ေျပာစရာမရွိပါဘူးဗ်ာ။
………………………………………

ေအာ္၊ ဒါနဲ႕ အခုတေခါက္ မႏၱေလးေရာက္တာ ပထမဆံုးအေခါက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ဆရာအတတ္သင္ ေက်ာင္းသားဘဝက မႏၱေလးကုိ ေရာက္ဘူးေသးတယ္။က်ေနာ္ရဲ႕ ပုဂံ အႏြယ္ ေသြးေၾကာင့္ေပလားေတာ့ မသိဘူးဗ်။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတယ္။ က်ေနာ္ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ႏွစ္က နတ္ေမာက္ကုိ ျပန္ရင္း ပုဂံကုုိ ေရာက္ဘူးခ်င္တာနဲ႕ လြယ္အိတ္တလံုးလြယ္ျပီး ပုဂံဖက္ကုိ ခရီးထြက္ခဲ့ဘူးတယ္။ အဲ၊ မႏၱေလး ကုိေရာက္ခဲ့ဘူးတာေတာ့ ကိုယ့္စားရိတ္နဲ႕ ကုိယ္မဟုတ္ ဘူးဗ်ာ။ အစုိးရစားရိတ္နဲ႕ ဆုိပါေတာ့။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ က်ေနာ္ ဘုိကေလးမွာဆရာအတတ္သင္ တက္ေနတုန္း (၁၉၇၇)ခုႏွစ္က တႏိုင္ငံလံုးမွာရွိတဲ့ ဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းေပါင္းစံုပါဝင္ ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကတဲ့ “ေက်ာင္းေပါင္းစုံ ဘက္စံုပညာျပိဳင္ပြဲ“ဆိုတာ က်င္းပ ခဲ့ဘူး တယ္။
အင္းေလ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြဆုိတာ ဘက္စုံထူးခၽြန္တ့ဲ တပည့္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ရမွာ ဆို ေတာ့ ဘက္စံုပညာျပိဳင္ပြဲဆုိတာ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲႀကီးတခုပါပဲ။ အဲဒီျပိဳင္ပြဲမွာ ယွဥ္ျပိဳင္ရမဲ့ ျပိဳင္ပြဲအမ်ဳိးအစားကေတာ့ အေတာ္စံုသဗ် ။ မွတ္မိသေလာက္ ေျပးခုန္ပစ္၊ ေဘာလီေဘာ၊ စားပြဲတင္ တင္းနစ္၊ ပုိက္ေက်ာ္ျခင္း၊ဆုိကေရးတီး ၊ၾကက္ေတာင္၊ျပိဳင္ပြဲေတြ ပါသဗ်ာ။ ေအးေပါ့ ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ခ်ာတိတ္ဘဝမွာ ဆရာအတတ္သင္ကုိေရာက္ ေနခဲ့ ေလေတာ့ အဲဒီျပိဳင္ပြဲ က်င္းပဘို႕ လူေရြးမယ္လည္း ၾကား ေရာ ျပိဳင္ပြဲတခုခုမွာေတာ့ ပါမွ ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး လူေရြးပြဲမွန္ သမွ် ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ေလွ်ာက္ျပိဳင္ရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ေအးေလ၊ တေက်ာင္းလံုး မွာ ရွိတဲ့ သင္တန္းသား ခုႏွစ္ရာ ေလာက္ထဲကေန လက္ေရြးစင္သံုးဆယ္ ေက်ာ္ ေရြးမွာ ဆုိေတာ့ လက္ေရြးစင္ စာရင္းမွာ ပါခ်င္ေဇာနဲ႕ က်ားကုပ္က်ားခဲလံု႕လ ထုတ္ခဲ့ ရတာေပါ့။
………………………………….
ပထမဆံုး က်ေနာ္အားသန္တာက စားပြဲတင္တင္းနစ္ဗ်။ အမွန္က စားပြဲတင္းနစ္ဆိုတာ ဆရာ အတတ္သင္ေရာက္မွ ေတြ႕ဖူးတာကလား။ ေလးငါးလ ကစားသက္နဲ႕ ဘယ္တုိးႏိုင္ပါ့မလဲ။ အုပ္စုအဆင့္နဲ႕တင္ ျပဳတ္တာပါပဲဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ၾကက္ေတာင္ဝင္ရုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ထို႕နည္း လည္းေကာင္းပဲဗ်ာ။ ေဘာလီေဘာအသင္းမွာ ပါဘုိ႕ကေတာ့ စိတ္ကူးေတာင္ ထည့္လို႕ မရဘူး ဗ်ာ။ ဆရာအတတ္သင္လာတက္တဲ့ သင္တန္းသားေတြထဲမွာ တိုင္းနဲ႕ျပည္နယ္ လက္ေရြးစင္ ေတြေရာ ျမိဳ႕နယ္အဆင့္ လက္ေရြးစင္ေတြပါ ရုိက္သတ္လို႕ မကုန္ဘူးဗ်ာ။ ဆုိကေရးတီးထဲ ပါ ဘုိ႕ဆုိတာကလည္း ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆုိပြဲတုန္းက ဘာမွဟုတ္တိပတ္တိ တတ္တာ မဟုတ္ပဲ စင္တင္ျပဇာတ္ ဒါရုိက္တာလိုလို ဆရာႀကီးဝင္လုပ္ခဲ့ေပမဲ့ တကယ့္ စည္းဝါးနရီနဲ႕ စံနစ္တက်တတ္တာမွ မဟုတ္တာ ဘယ္မွာလာ အေရြးခံရပါ့မလဲဗ်ာ။
ဒီေနရာမွာ က်ေနာ့္ အားနည္းခ်က္က အထင္းသား ေပၚလာတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ဟာ ေတာင္ စပ္စပ္ ေျမာက္စပ္စပ္ မလုပ္တတ္တာ မကစားတတ္တာ မရွိသေလာက္ဆုိေပမဲ့ ဘယ္ အား ကစားမွ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ မရွိဘူးဗ်ာ။ေဘာလံုး၊ေရကူး ၊ေဘာ္လီေဘာ၊ ၾကက္ေတာင္ ၊တင္းနစ္ ၊ေျပးခုန္ပစ္မွာပါတဲ့ သံျပားဝုိင္းပစ္ လွံတံပစ္ ဆုိတာေတြ က်ေနာ္အားလံုးတတ္တယ္။ ဆုိးေန တာက အဲဒီကစားနည္းေတြထဲက ဘယ္မွာမွ မထူးခၽြန္တာပဲဗ်ာ။
ေနာက္ဆံုးလူေရြးပြဲ ျဖစ္တဲ့ အေထြေထြ ဗဟုသုတျပိဳင္ပြဲအတြက္ တေက်ာင္းလံုးမွာ တေယာက္ တည္းေရြးမဲ့ လူေရြးပြဲကို ဝင္ျပိဳင္လုိက္တာ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ က်ေနာ့္ထက္စာဂ်ပုိးက်တဲ့ ပန္းတေနာ္ သူ ေအးေအးသန္႕ဆုိတဲ့ ဆရာမက ပထမရျပီး က်ေနာ္က ဒုတိယပဲခ်ိတ္ျပန္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ ကုန္ေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။
ဒီလိုနဲ႕ မႏၱေလးေရႊြျမိဳ႕ေတာ္မွာ က်င္းပမဲ့ ဘက္စံုပညာျပိဳင္ပြဲႀကီးကုိ လိုက္ပါႏိုင္ဘုိ႕က်ေနာ့္ အိပ္မက္ေတြ ပ်က္ျပယ္ခါနီးမွာ ကံ ေကာင္းခ်င္ျပန္ေတာ့ ပထမရတဲ့ ေအးေအးသန္႕က ေကာက္ကာငင္ကာ နမုိးနီးယားျဖစ္တယ္ ဆိုလား က်န္းမာေရးမေကာင္းတာနဲ႕ ဒုတိယရတဲ့ က်ေနာ္က ဖုိးကံေကာင္းျဖစ္ျပီး မႏၱေလးျပိဳင္ ပြဲကုိ ပါလာခဲ့ေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။
………………………………………
ဘုိကေလးကေန မႏၱေလးကုိ သြားရတဲ့ ခရီးကေတာ့ သေဘၤာတတန္၊ ကားတတန္ ၊ မီးရထား တတန္နဲ႕ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းသားဗ်ာ။မွတ္မိေသးတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႕ျပိဳင္ပြဲဝင္မဲ့ သင္တန္းသားေတြကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ဖုိ႕ လိုက္လာၾကတာက ကထိက ဦးျမင့္ ေမာင္နဲ႕ ဆရာဦးဘစန္းဗ်။ ဆရာဦးျမင့္ေမာင္က စာအုပ္ႀကီးသမားဆုိေတာ့ သေဘၤာ၊ကား၊ မီးရထား အဆင္းတက္ေတြမွာ အုပ္စုအလုိက္ အမွတ္စဥ္ တစ္၊ႏွစ္၊သံုး ဆိုျပီး ဆင္းပါ ၊တက္ပါ ၊လို႕ သင္ထားတယ္။ လူပ်ဳိႀကီးဆရာဦးဘစန္းကေတာ့ သင္တန္းသားေတြနဲ႕ တရုန္းရုန္း အေရာတဝင္ေနတဲ့ ဆရာမုိ႕ “ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ အဆင္ေျပသလိုသာ တက္ၾကဆင္းၾကကြာ “ လို႕ မွာထားျပန္ေရာ။ က်ေနာ္တုိ႕လား …။ ဆရာဦးဘစန္းစကားကုိ ေျမဝယ္မက် နားေထာင္ ျပီး ကားေတြ ရထားေတြေပၚက အဆင္းဆုိ ျပတင္းေပါက္ကေနခ်ည္းခုန္တက္ ခုန္ဆင္းေပါ့ ဗ်ာ။

အမွန္က က်ေနာ္ဟာ အသက္ကလည္း ငယ္ေသးေတာ့ မႏၱေလးေရာက္ခ်င္လုိ႕သာ ေလွ်ာက္ လုပ္ေနတာ ျပိဳင္ပြဲဝင္ဘုိ႕လည္း အေရြးခံရေရာ ျပိဳင္ပြဲမွာ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတာ့ မရွိ လွဘူးဗ်။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာျပိဳင္ပြဲနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ သိပ္ေလးေလးနက္နက္လည္း မထားခဲ့ဘူး။ မထားဆုိ က်ေနာ္ဝင္ရမဲ့ ျပိဳင္ပြဲက တျခားအားကစားသမားေတြ ၊ဆုိကေရးတီး ျပိဳင္ပြဲဝင္မဲ့ သူ ေတြလုိ လူစံုတက္စံု အပူတျပင္း ေလ့က်င့္ေနရတာမ်ဳိးမွ မဟုတ္ပဲ အခန္းထဲ တေယာက္တည္း ေအာင္းျပီး စာဖတ္ေနရတာမ်ဳိးဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ဝင္ျပိဳင္ ရတဲ့ တေန႕ကလြဲလုိ႕ အခ်ိန္ရတာနဲ႕ မႏၱေလးျမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္လည္ေတာ့ တာပါပဲ။
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အလည္လြန္ေနသလဲ ဆုိရင္ ေနာက္ဆံုး ဆုေပးပြဲညက စင္ျမင့္ေပၚ ကေန က်ေနာ့္နာမည္ အၾကိမ္ႀကိမ္ေအာ္ေခၚေနတာေတာင္ က်ေနာ္ ေပၚမလာတာေၾကာင့္ ဆရာ ဦးဘစန္းက တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္လုပ္တဲ့ အထိဗ်ာ။ ေအာ္ ။ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္ ပထမ ရတယ္ ေအာက္ေမ့လုိ႕လား။ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေက်ာင္းေပါင္း ဆယ့္ေျခာက္ေက်ာင္းက ျပိဳင္ပြဲ ဝင္ ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ထဲမွာ ေနာက္ဆံုး ဇကာတင္ ေျခာက္ေယာက္ထဲမွာက်ေနာ့္ နံမည္ ပါေနတာပါဗ်ာ ။ အင္း .. ဘာမွမဖတ္မမွတ္ပဲ ေနာက္ဆံုးဇကာတင္ စာရင္းဝင္တယ္ ၾကားေတာ့ မွ ငါသာစာနည္းနည္းက်က္လုိက္ရင္ ငါ့ေက်ာင္းနံမည္ေကာင္းရမွာလို႕ေတာ့ ေနာင္တရမိသလို လုိျဖစ္တာေတာ့ အမွန္ပဲဗ်ာ။
က်ေနာ္တုိ႕ေက်ာင္းကလည္း ညံ့ေတာ့မညံ့ဘူးဗ်ာ။ အဲဒီႏွစ္က ဘက္စံုပညာျပိဳင္ပြဲမွာ က်ေနာ္ တုိ႕ေက်ာင္းဟာ ေဘာလီေဘာျပိဳင္ပြဲအတြက္ ေရႊြတံဆိပ္ရခဲ့သဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးဖုိင္နယ္က အိမ္ ရွင္မႏၱေလးဆရာအတတ္သင္နဲ႕ ဆုိေတာ့ တကယ့္ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းပါပဲ။ဒါတင္ဘယ္ကအံုးမလဲ။ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆုိပြဲမွာ က်ေနာ္ပါးစပ္ဆုိင္းတီးသမွ် လုိက္တီးေပးခဲ့တဲ့ ခရမ္းျမိဳ႕နယ္က ကုိေအာင္ျမိဳင္ဟာ အတီးျပိဳင္ပြဲမွာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး စႏၵယားလက္စြမ္းနဲ႕ ေရႊတံဆိပ္ခ်ိတ္ခဲ့ ေသးတာေပါ့ ။
…………………………………….

အင္း … အခုတေခါက္လည္း အိမ္က မေခ်ာ ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္လုပ္တာ ၊ ကင္ေပတုိင္ စစ္ စစ္ေနတာ မခံႏိုင္လြန္းလုိ႕ သာ မႏၱေလးကုိ ထြက္လာတာ အလုပ္နဲ႕ပတ္သက္လုိ႕ ဘာ တခုမွ က်ေနာ္ ေရေရရာရာ မသိဘူးဗ်ာ။
ဒါနဲ႕တည္းခုိတဲ့ ဟုိတယ္မွာ အိပ္လုိက္စားလုိက္ လုပ္ေနလိုက္တာ ေလးငါးရက္ေလာက္ ၾကာမွ စေနေမာင္ေမာင္ေျပာတဲ့ အလုပ္ဂြင္ဆုိတာ နည္းနည္းခ်င္း ရိပ္စားမိလာပါေတာ့ တယ္။ အမွန္က အဲဒီဂြင္ ဆုိတာ မႏၱေလးတက္ေသးအင္း အိမ္ရာ စီမံကိန္းဆုိပဲဗ်။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီ စီမံကိန္းကုိ က်ေနာ္တုိ႕ဆီ သယ္လာတဲ့ေမာင္က မႏၱေလးမွာ ေရႊျခည္ထုိးလုပ္ငန္းလုပ္တဲ့ ကိုသိန္းထြန္း ဆုိတဲ့ေမာင္ပဲဗ်ာ။ သူေနတာက ဦးဘသာလမ္း ရွမ္းပြဲရပ္တဲ့ ။ ေရႊြျခည္ဦး ကုမၸဏီ ႏွင့္ ျပည့္ေဆာက္လုပ္ေရးဆုိျပီး အလုပ္လုပ္ေနသတဲ့ ။
တကယ္ေတာ့ ေရႊျခည္ထုိးလုပ္ငန္းနဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေရးကန္ထရုိက္လုပ္ငန္း ဘာမွေတာ့ မဆုိင္ လွဘူးဗ်ာ။ သူ႕ေရႊျခည္ထုိးလုပ္ငန္းကုိ တုိင္းမွဴးတုိ႕ ဘာတုိ႕ ကလည္း သူတုိ႕ ႏုိင္ငံျခားသား ဧည့္သည္တခ်ဳိ႕ အလည္အပတ္လာတဲ့အခါ ေရႊျခည္ထုိး အလုပ္ရံုေတြ ဘာေတြ လုိက္ ျပရာက အခ်ိတ္အဆက္မိသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕၊တည္ေဆာက္ျပဳျပင္ ျမန္ျပည္တခြင္ေခတ္မွာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြလည္း ေခတ္ေကာင္းေရာ ေဆာက္လုပ္ေရးဖက္ကုိ ေခတ္နဲ႕ အညီ လွည့္ခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ေခတ္ကုိက စီးပြားေရးသမားမွန္ရင္ ကန္ထရုိက္ ထျဖစ္ကုန္ၾက တဲ့ေခတ္ကုိး။ ဆရာဝန္ေတြေတာင္ ကန္ထရုိက္ျဖစ္ကုန္တဲ့ ေခတ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ ။စာေရး ဆရာႀကီး ေမာင္သာရရဲ႕ ယုန္နဲ႕အတူေျပး ေခြးနဲ႕ အတူလုိက္ဆိုတာမ်ဳိး ထင္ပါ့။
………………………………….
အဲဒီ ကိုသိန္းထြန္းကို တက္ေသးအင္းစီမံကိန္းခ်ေပးမယ္ဆုိျပီး မႏၱေလးစည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မီတီက ေခၚညွိႏွဳိင္းေတာ့ ေရႊြျခည္ထုိးသမား ကိုသိန္းထြန္းလည္း ဘာမွ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ျဖစ္ေနရာကေန စေနေမာင္ေမာင္တုိ႕နဲ႕ ခ်ိတ္မိတာေပါ့ဗ်ာ။ စေနေမာင္ေမာင္ တုိ႕ ကလည္း ေလလံုးထြားထြားနဲ႕ ေငြရလြယ္မဲ့ လမ္းကုိသာ လုိက္ရွာေနၾကတာ တကယ္တမ္း မုိးထဲေရထဲမွာ စံနစ္တက် လုပ္ရမယ္ေဟ့ လည္းဆုိေရာ က်ေနာ္ဆီ ေရာက္လာေတာ့တာပါပဲ။ အမယ္ … ဒီစီမံကိန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ မႏၱေလးကို တုိင္းခန္းလွည့္လည္တုန္းက လမ္းညႊန္ခဲ့တာ ဆုိပဲ ။
…………………………………….
ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးမွာ က်ေနာ္က ဆရာႀကီးဆုိေတာ့ မႏၱေလးျမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မီတီ နဲ႕ သုံးႀကိမ္ေလာက္လည္း ေတြ႕ဆံု ညွိႏိုင္းျပီးေရာ တက္ေသးအင္း အိမ္ရာစီမံကိန္းအတြက္ လုပ္ငန္း သေဘာတူ စာခ်ုဳပ္ စာခ်ဳပ္ ကုိ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ခ်ဳပ္ႏုိင္ေရာေပါ့ဗ်ာ။ေအာ္ .. အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးျမိဳ႕ ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မီတီ ဥကၠ႒ (ျမိဳ႕ေတာ္ဝန္)က ဗုိလ္မွဴး ႀကီး စိန္ဝင္း ေအာင္ေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႕တက္ေသးအင္းစီမံကိန္း အျပီးမွာ လာအုိသံအမတ္ႀကီး အျဖစ္ လြင့္ သြား ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့ဗ်ာ။ အမယ္ … သူက တပ္ထဲမွာတုန္းက နာမည္ႀကီး လက္ ေဝွ႕သမားဆုိပဲ ။
…………………………….
တကယ္ေတာ့ တက္ေသးအင္း အိမ္ရာစီမံကိန္းဆိုတာ အဲဒီတက္ေသးအင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ တဲအိမ္ေတြကုိ ဖ်က္ျပီး ဆယ္ခန္းတြဲသံုးထပ္တုိက္ေတြ ေဆာက္ေပးတဲ့ စီမံကိန္း ပါဗ်ာ ။ က်ေနာ္တုိ႕ေငြစုိက္ျပီး အဲဒီတုိက္ခန္းေတြ ေဆာက္ေပးျပီး မႏၱေလးစည္ပင္သာယာက က်ေနာ္တုိ႕ကို အဲဒီစီမံကိန္းနယ္ေျမထဲမွာ ေျမကြက္ေတြ ျပန္ေပးတဲ့ စံနစ္ေပါ့ ။စီမံကိန္းလည္း စေရာ အဲဒီတက္ေသးအင္း တဝိုက္က အိမ္ေတြ ဖ်က္ရေတာ့ တာပဲဗ်ဳိ႕ ။ အင္း .. အဲဒီေနရာ တဝိုက္က အင္းေဘးမွာရွိတာဆုိေတာ့ ျခံေလးဝင္းေလးေတြနဲ႕ ၾကက္သြန္ မိတ္တုိ႕နံနံပင္တုိ႕ စိုက္တဲ့ စုိက္ခင္းေလးေတြပါ ဖ်က္ပစ္ ရတာ ေပါ့ဗ်ာ ။
မူလေနထုိင္သူေတြအတြက္ေတာ့ ေကာင္းတာေရာ ဆုိးတာေရာ ဒြန္တြဲေနတာပါပဲ။ မူလ ကတည္းက ျခံနဲ႕ ဝင္းနဲ႕ ကာလတန္ေၾကး သိန္းရာခ်ီတန္တဲ့ အိမ္ေတြကုိ ဖ်က္ေပးလုိက္ရတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ခြက္ေပ်ာက္တာပဲဗ်ဳိ႕။ အဲ .. တဲစုတ္နဲ႕ ေနခဲ့တဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ထီေပါက္ကိန္းေပါ့ဗ်ာ။ တုိက္ခန္းေတြကုိ စည္ပင္သာယာက အလကားေတာ့ ျပန္မေပးပါဘူး။ ေျမညီထပ္ ငါးသိန္း၊ ပထမထပ္ ေလးသိန္း အေပၚဆံုးထပ္ သံုးသိန္းကုိ ေလးရစ္ခြဲသြင္းရတာ မ်ဳိးေပ့ါ။
ေနဦးဗ်။ တက္ေသးအင္းဝန္းက်င္က တဲအိမ္ေတြကုိ ဖယ္ရွားရွင္းလင္းေတာ့ အဲဒီမွာ ဗလီတခု ရွိေနတာေၾကာင့္ ညွိရႏွဳိင္းရတာ ရွိေသးတယ္ဗ်ာ။ အိမ္ေတြတဲေတြသာ ရွင္းျပီးသြားတယ္၊ အဲဒီ ဗလီႀကီးက ထီးထီးႀကီးက်န္ေနတာမုိ႕ က်ေနာ္တုိ႕က ေျမထိုးေျမညွိတဲ့ ဘူဒုိဇာေတြ ၾကီးနဲ႕ လုပ္ ငန္းလည္း စေရာ ဗလီဆရာေတြလည္း မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႕ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာေပါ့ဗ်ာ။ သူတုိ႕လည္း သိပ္ ေတာ့ မ်က္ႏွာ မေကာင္းရွာၾကဘူး။ ညွိတယ္ ၊ႏွဳိင္းတယ္ဆုိတာလည္း စည္ပင္သာယာနဲ႕ ညွိတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ တုိက္ရိုက္ေတာ့ မသက္ဆုိင္လွဘူးဗ်။
………………………………………

ဗလီဆရာေတြ ၾကည့္ရတာ ျဖစ္သင့္တာထက္ပုိျပီး မ်က္ႏွာပ်က္ေနၾကတာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ မ်ားပါလိမ့္ဆုိျပီး စပ္စုလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕မေရာက္ခင္ ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္ေလာက္က ဗလီေတြ မူဆလင္ ရပ္ကြက္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ တုိင္းမွဴး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ရဲျမင့္ လက္စြမ္းျပခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္း ေပၚလာသဗ်ာ။
မႏၱေလးမွာ ပုလင္းဝင္းဆုိတဲ့ မူဆလင္ရပ္ကြက္ကုိ အိမ္ရာစီမံကိန္းအတြက္ ေျမေနရာရွင္းတုန္း ကတဲ့ဗ်ာ။အဲဒီပုလင္းဝင္းထဲက မူလေနထုိင္သူေတြကုိ ဖယ္ရွားေပးဘို႕ တုိင္းမွဴးက သံုးႀကိမ္ အမိိန္႕စာထုတ္ျပီးတာေတာင္ မဖယ္ၾကဘူးတဲ့ဗ်ာ။ မဖယ္တဲ့အျပင္ သူတုိ႕အားကိုးရမယ္ ထင္ တဲ့ ဘာသာတူေဆာ္ဒီအာေရဗ်လုိႏိုင္ငံမ်ဳိးအထိ တုိင္ၾကေတာၾကစာတင္ၾက တယ္ဆိုပဲ။အဲဒါနဲ႕ ပုလင္းဝင္းျပႆနာဟာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမရွင္းႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနရာက ဘယ္ကဘယ္လုိ အမိန္႕ ရတယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး၊ တိုင္းမွဴး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲျမင့္ဟာ ပုလင္းဝင္းကုိ စစ္တပ္နဲ႕ေန႕လည္ သံံုးနာရီေလာက္မွာ ဝိုင္းထားလုိက္ပါေလေရာတဲ့ဗ်ာ။
ပုလင္းဝင္းကုိ ဝိုင္းထားတဲ့ စစ္တပ္က အသံခ်ဲ႕စက္သံုးျပီး အဲဒီဧရိယာထဲမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြ အားလံုး လူခ်ည္းသက္သက္ ထြက္ခြာသြားၾကဘုိ႕ အမိန္႕ေပးသတဲ့ ။ ဒီလုိနဲ႕ ထြက္တဲ့သူေတြ လည္းထြက္၊ ေပကပ္ေနတဲ့သူေတြကေန ျဖစ္ေနတုန္း ညေနေျခာက္နာရီခြဲ ေလာက္ ေမွာင္ရီ ပ်ဳိး စ အခ်ိန္လည္း ေရာက္ေရာ ပုလင္းဝင္းထဲကုိ ဘူဒုိဇာေတြ အတင္းေမာင္းဝင္ျပီး ရွိရွိသမွ် တဲ ေတြေကာ အိမ္ေတြပါ ၾကိတ္ပစ္လုိက္ေရာတဲ့ဗ်ာ။
ၾကိတ္တာမွ ဘူဒုိဇာတစီးစီေပၚမွာ အသင့္အေနအထားနဲ႕လက္နက္ကုိင္ စစ္သားေတြ တက္ ထုိင္ျပီး ၾကိတ္တာတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့မွ အထဲမွာ ရွိေနတဲ့လူေတြလည္း အသက္လုျပီး လက္ လြတ္ခြက္ကၽြတ္ ထြက္ေျပးၾကရသတဲ့ဗ်ာ။ဘယ္သူမွန္တယ္မွားတယ္။ တရားတယ္ မတရား တယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားဖာသာ ဆက္စဥ္းစားေပေတာ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ၾကားဘူးတာ ျပန္ေျပာျပ တာပဲ ။အတိအက်မွန္တယ္လုိ႕ က်ေနာ္မေျပာဘူးေနာ္။ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ေျပာျပတာေတာ့ အဲဒီ ရွင္းလင္းေရးမွာ ကိုယ္တုိင္ပါဝင္ခဲ့တဲ့ တပ္ၾကပ္ႀကီးတေယာက္ပဲဗ်ာ ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လုိညွိႏွဳိင္းလုိက္ၾကတယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ တက္ေသးအင္း အိမ္ရာစီမံကိန္းဧရိယာထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အဲဒီဗလီဟာ မူလ အေနအထားအတုိင္း တည္ရွိခြင့္ ရသြားခဲ့ပါတယ္။
………………………………….
တက္ေသးအင္း ဆုိတာက မႏၱေလးစစ္ကုိင္းလမ္းမႀကီးရဲ႕ အေနာက္ဖက္ ၊အဲဒီတုန္းက အသစ္ ေဖာက္ေနတဲ့ မႏၱေလးျမိဳ႕ပတ္ ရွစ္လမ္းသြားလမ္းမႀကီးရဲ႕ အေရွ႕ဖက္ ေက်ာက္ဆစ္တန္းကေန အမရပူရျမိဳ႕ဝင္အထိ ႏွစ္မိုင္နီးပါး ရွည္တဲ့ ေရျပင္ႀကီးဗ် ။မႏၱေလးတျမိဳ႕လံုးက ေရဆိုးေတြကုိ ထုတ္တဲ့ ေျမာင္းဟာ အဲဒီတက္ေသးအင္း ေဘးမွာ ရွိတာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အနံ႕ အသက္ ဆုိးတဲ့ ေနရာပဲဗ်ာ။
အဲဒီ တက္ေသးအင္းမွာ တက္ေသးအင္းမယ္ေတာ္ႀကီး နတ္နန္းဆုိတာလည္း ရွိေသးဗ်ာ။ အဲဒီ နတ္နန္းက ပုဂံေခတ္ကတည္းက ရွိခဲ့တာဆုိပဲ။ တက္ေသးအင္း နံမည္တြင္လာပံုကုိ စပ္စု ၾကည့္ေတာ့ ဘႀကီးေတာ္ဘုရား ဗဒုံမင္းလက္ထက္က ရခုိင္ျပည္ကေန မႏၱေလးကုိ မဟာ ျမတ္မုနိ ဘုရားႀကီး ပင့္ေဆာင္လာရာမွာ အဲဒီအင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေလွာ္တက္ေတြကုိ သိမ္းတာ ေၾကာင့္ တက္သိိမ္းအင္းလုိ႕ ေခၚရာကေန ကာလေရြ႕ေလ်ာလာျပီး တက္ေသးအင္း လုိ႕ေခၚတာလုိ႕ ဆုိသဗ်။
အဲဒီတက္ေသးအင္း စီမံကိန္းစတင္ခ်ိန္မွာ မႏၱေလးနဲ႕ ရန္ကုန္ စြယ္ေတာ္ေစတီ ႏွစ္ဆူ အျပိဳင္ တည္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အစုိးရမင္းမ်ားက ဘယ္လုိ စိတ္ကူးေပါက္သလဲေတာ့ မေျပာတတ္ ဘူး။ မႏၱေလးဟာ ရန္ကုန္နဲ႕ တန္းယွဥ္ႏုိင္တဲ့ ျမိဳ႕ျဖစ္လာေအာင္ စီမံကိန္းခ်ၾကတယ္ဆုိပဲ။ ဥပမာ ရန္ကုန္မွာ ကန္ေတာ္ၾကီး ရွိရင္ မႏၱေလးမွာ ကန္ေတာ္ၾကီး ရွိရမယ္။ ရန္ကုန္မွာ စြယ္ေတာ္ ေစတီရွိရင္ မႏၱေလးမွာလည္း စြယ္ေတာ္ေစတီရွိရမယ္ ဆုိတာမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ေအာ္ .. ေနာက္ပုိင္းမွာ တက္ေသးအင္း ကုိ ကန္ေတာ္ႀကီးလုိ႕ နာမည္ေျပာင္းလုိက္ၾက တယ္ဆုိပဲ။ အင္း။ စြယ္ေတာ္ဆုိတာက တကယ့္မူလစြယ္ေတာ္ အစစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္စြယ္ကုိ စြယ္ေတာ္ပံုစံထုျပီး တရုပ္ျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ စြယ္ေတာ္အစစ္နဲ႕အတူထားလိုက္တာ စြယ္ေတာ္ ပြားျဖစ္လာတယ္ဆုိပဲ။ ရန္ကုန္နဲ႕ မႏၱေလးမွာ တည္တဲ့ စြယ္ေတာ္ေစတီေတြမွာ ဌာပနာတဲ့ စြယ္ေတာ္ ဆုိတာ အဲဒီစြယ္ေတာ္ပြားေတြပါပဲဗ်ာ။
…………………………..
မႏၱေလးစည္ပင္သာယာနဲ႕ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္ဆုိေတာ့ စြယ္ေတာ္ေစတီတည္ေဆာက္ေရးမွာ တာဝန္ယူေနတဲ့ တုိင္းမွဴး ၊ဗိုလ္မွဴး ၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာ တာေပါ့ဗ်ာ။ မႏၱေလး စြယ္ေတာ္ ေစတီဌာပနာသြင္းတဲ့အခါ ရန္ကုန္စြယ္ေတာ္ ဌာပနာ သြင္းပုံသြင္း နည္းနဲ႕ တထပ္ တည္းတူေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆုိတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္ထြက္လာေတာ့ စြယ္ေတာ္ေစတီတည္ ေဆာက္ေရးမွာ အဓိကတာဝန္ယူေနတဲ့ ဗုိလ္မွဴးႀကီး စံလင္းက က်ေနာ့္ ကုိအကူအညီေတာင္း တာေၾကာင့္ ရန္ကုန္စြယ္ေတာ္ေစတီ ဌာပနာပိတ္ပြဲကုိ က်ေနာ္လုိက္ခဲ့ ရျပန္ေရာဗ်ာ ။
အမွန္က ရန္ကုန္စြယ္ေတာ္ေစတီဟာ အရင္တည္တာေၾကာင့္ ဌာပနာပိတ္ပြဲ အရင္လုပ္တာပါ ။ ဒါကုိ ပံုတူကူးျပီး မႏၱေလးစြယ္ေတာ္ ဌာပနာပိတ္ပြဲလုပ္မွာေၾကာင့္ ရန္ကုန္ဌာပနာပိတ္ပြဲကုိ ဗီဒီယုိရိုက္ျပီး အေသးစိတ္မွတ္တမ္းတင္ဘုိ႕ကိစၥေပါ့။ က်ေနာ္လည္း ဗိုလ္မွဴးႀကီး စံလင္းရဲ႕ ပါဝါနဲ႕ ရင္ဘတ္မွာ အေရးႀကီးပုဂၢိဳလ္ ရင္ထုိး အနီတခုခ်ိတ္ျပီး ရန္ကုန္က ဌားထားတဲ့ ဗီဒီယုိ ကင္မရာမင္း မွတ္တမ္းရုိက္ယူႏုိင္ေအာင္ ဌာပနာ ပိတ္ပြဲမွာ အနီးကပ္လိုက္လံၾကီးၾကပ္ သလုိလုိ ၊ဘာလိုလိုနဲ႕ဆရာႀကီးေလွ်ာက္လုပ္္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ျမင္သေလာက္ေတာ့ ဌာပနာ သြင္းတယ္ဆုိတာ အလွဴရွင္ေတြလွဴထားတဲ့ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ ေၾကးေငြ ဆင္းတု၊ ေရႊပန္းခုိင္ ေငြပန္းခုိင္လို အရာေတြကုိ ေန႕ နံအလုိက္ ဟုိေနရာ ဒီေနရာ ေလွ်ာက္စီခ်ျပီး တခုတည္းေသာ အေပါက္ကုိ အဂၤေတ အေသကုိင္လုိက္တာ ပါပဲ။
ရန္ကုန္စြယ္ေတာ္ေစတီပိတ္ပြဲမွာ မင္းသားႀကီးကေတာ့ အတြင္းေရးမွဴး(၁) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႕ေပါ့ဗ်ာ။ သူ႕လက္စြဲေတာ္ကေတာ့ အမ်ားသိၾကျပီး ျဖစ္တဲ့အတုိင္း တိမ္ၾကားအဖြဲ႕ က ဘုိးေတာ္သန္းလွေပါ့။ စဥ္းစားဘုိ႕တခုေကာင္းတာက ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာ ေနလို လလုိ ထြန္းကားပါတယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ႏိုင္ငံမွာ ဘိုးေတာ္သန္းလွလုိ ပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးကို ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကီးအကဲ ေရေျမ့ရွင္ေတြက ဘာေၾကာင့္ဦးတုိက္ၾက၊ အားကုိးၾကသလဲဆုိတာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႕ ဆရာဒကာလုိ ရင္းႏွီးေနတဲ့ တိပိဋကဓရဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလဆုိရင္ က်ေနာ္နဲ႕ေတြ႕တုိင္းလိုလုိ “ ဒကာႀကီး ေရ။ ဘုန္းႀကီးတုိ႕ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ ဘာသာေရး အခမ္းအနားဆုိရင္ ဘုိးေတာ္သန္းလွေျပာသမွ် လုိက္လုပ္ေနရတာပဲေဟ့ “လုိ႕ေတာင္ မိန္႕ဘူးတဲ့ အထိပါပဲဗ်ာ။
……………………………………..
ၾကားျဖတ္ျပီး ရီစရာေျပာရအံုးမယ္ဗ်။ ရန္ကုန္စြယ္ေတာ္ပိတ္ပြဲကို မွတ္တမ္းအတိအက် ရယူ ဘုိ႕ မႏၱေလး ဗ်ဴဟာမွဴး ဗုိလ္မွဴးႀကီး သန္းထြန္းလည္း ဗိုလ္မွဴးႀကီးစံလင္းနဲ႕အတူ ပါလာေသး သဗ်။ တက္ေသးအင္းစီမံကိန္းက ကိုသိန္းထြန္းလည္း ရန္ကုန္ေရာက္ေနေလေတာ့ မင္းမင္း ထြန္းက သူ႕အိမ္မွာ မင္းေပါင္းစံုညီ၊ထမင္းဖိတ္ေကၽြးခ်င္လွပါခ်ည့္ရဲ႕လုပ္တာေၾကာင့္ သူ႕အိမ္ ကုိ သြား ရတဲ့ေနကေပါ့။ ေကၽြးမဲ့အိမ္က ခ်က္တာ ျပဳတ္တာ မျပီးခင္ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ စားသံုး သူ ဧည့္သည္ေတာ္ေတြက ၾကိဳေရာက္ေနသဗ်ာ။ ခ်က္ျပဳတ္မျပီးေသးဘူးဆုိေတာ့ အားလံုး မ်က္ႏွာပူပူနဲ႕ သည္းခံျပီးထုိင္ေစာင့္ေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ တနာရီေက်ာ္ေလာက္ထုိင္ေစာင့္လည္းျပီးေရာ ထမင္းေရာ ဟင္းမ်ဳိးစံုပါ စားပြဲေပၚကို ေရာက္လာျပီး ဝင္ေရာက္သံုးေဆာင္ၾကဘို႕ အလွဴရွင္ မင္းမင္းထြန္းက ၾကြပါ ၾကြပါ လို႕လည္း ေခၚလိုက္ေရာ မင္းမင္းထြန္းရဲ႕ ငါးႏွစ္သား အရြယ္ေရႊကုိယ္ေတာ္ေလးဟာ ရုတ္တရက္ အသံျပဲၾကီးနဲ႕ … ငါ -ုိးမသားေတြ ။ ငါစားဘို႕ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေတြ ဝင္စားေနၾကျပီ ဆုိျပီး ထေအာ္လုိက္တာ ဘယ္သူမွ ထမင္းဟင္း ေတြ ကို မႏွဳိက္ရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ ဗ်ာ။ ပထမေတာ့ က်ေနာ္လည္း မင္းမင္းထြန္းသား ဆုိးလုိ္က္တာလုိ႕ထင္မိေပမဲ့ ေနာက္ပုိင္း ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ .. ဆဲတာကလြဲရင္ က်န္တာ အမွန္တရားပဲဗ်ာ။ ကေလးဆုိ ေတာ့သူ႕ရင္ထဲ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ရတယ္ထင္ပါရဲ႕ ။
…………………………………………

ရန္ကုန္စြယ္ေတာ္ပိတ္ပြဲမွာ ဗုိလ္မွဴးႀကီးစံလင္းကိုလုိက္ျပီး ကူညီခဲ့တာ အခ်ည္းအႏွီးေတာ့ မျဖစ္ဘူးဗ်ဳိ႕။သူ႕ကိုလုိက္ကူညီျပီး မႏၱေလးကုိ ျပန္ေရာက္လုိ႕မွ မၾကာခင္ မူဆလင္ အဓိက ရုဏ္း တခုၾကားထဲမွာ ညွပ္ျပီး ကံေကာင္းလို႕ေထာင္မက်တယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး စံလင္း ကယ္ ေပလုိ႕သာေပါ့ဗ်ာ။ ျဖစ္ပံုက ဒီလုိဗ်။
က်ေနာ္ရယ္ က်ေနာ့္တပည့္ေက်ာ္ေတြျဖစ္တဲ့ လွစုိးေအာင္နဲ႕ ေက်ာ္ေအးရယ္ သံုးေယာက္သား မႏၱေလးျမိဳ႕ထဲကုိ ညဖက္ႀကီး ကိုးနာရီဝန္းက်င္ေလာက္မွာ ေလွ်ာက္လည္ေနတုန္း ၈၄ လမ္းအေပၚ ၃၅လမ္းနဲ႕ ၃၆လမ္းၾကား လည္းေရာက္ေရာ လူေတြ ရုံးစုရံုးစု ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕တာနဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း ဝင္ျပီး စပ္စုၾကေရာ ေပါ့ဗ်ာ။ ျပႆနာက ဘယ္က ဘယ္လိုစျဖစ္ တယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႕လည္း လူအုပ္ႀကီးနားေရာက္သြားေရာ လူအုပ္ ႀကီးဟာ အဲဒီလမ္းထဲက ေစ်းဆုိင္ ခန္းေတြကုိ ရုိက္ခ်ဳိးဖ်က္ဆီးေနၾကေတာ့ပဲဗ်ာ။ လက္စ သတ္ေတာ့ မူဆလင္ေတြပုိင္တဲ့ ဆုိင္ခန္း ေတြကုိး။ ရုိက္ခ်ဳိးဖ်က္ဆီးလိုက္တာမွ ေမာ္ေတာ္ ဆုိင္ေတြ ၊ စက္ဘီးေတြ ၊ပလပ္စတစ္လိပ္ေတြ ၊ ပိတ္လိပ္ေတြ အားလံုးလိုလုိ အဘုိးတန္ ပစၥည္းေတြခ်ည္းပဲဗ်ာ။ ေစ်းဆုိင္ခန္းထဲက ပုိင္ရွင္မူဆလင္ ေတြကုိ ရုိက္တာႏွက္တာေတာ့ မေတြ႕ရဘူးဗ်။ ၾကည့္ရတာ အေျခအေနကုိ ၾကိဳတင္ရိပ္စား မိျပီး ခပ္ေစာေစာကတည္းက ေရွာင္သြားၾကပံုပဲ။
က်ေနာ္တို႕လည္း ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလုိ္က္တာ ပြဲက ၾကမ္းသထက္ ၾကမ္းလာျပီး ဆုိင္ခန္းေတြကုိ မီးရွဳိ႕မယ္ဘာညာ ျဖစ္လာပါေလေရာဗ်ာ။ က်ေနာ့္စိတ္ထင္ အဲဒီ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနတာ ႏွစ္နာရီဝန္းက်င္ေလာက္အၾကာမွာ အဲဒီဧရိယာရဲ႕ အေရွ႕ အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္ကုိ စစ္ကားေတြ ေရာက္လာျပီး ပိတ္ဆုိ႕ထားလုိက္ပါေလေရာ။ မႏၱေလးျမိဳ႕မွာလမ္းေတြ ေဖာက္ထားပုံက အေရွ႕အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ၾကီး ေဖာက္ထားေလေတာ့ အေရးအေၾကာင္းျဖစ္လာရင္ေလးဖက္ေလးတန္က ပိတ္ဆို႕ ဖမ္းဆီးလုိ႕ အင္မတန္လြယ္တာက လား။
အဓိကရုဏ္းထဲမွာ တေပ်ာ္တပါးဝင္ျပီးဆင္ႏြဲေနၾကတဲ့ မႏၱေလးသားမ်ားကေတာ့ ဟုိအိမ္ၾကား ဝင္ ၊ဒီအိမ္ၾကားဝင္ ၊ ဟုိအိမ္ေပၚတက္ ၊ဒီအိမ္ေပၚတက္လုပ္လုိက္ၾကတာ အားလံုးလုိလုိ ၾကက္ ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္သားလူလည္သုံးေယာက္က လမ္းၾကားေလး တခုထဲမွာ ပိတ္မိေနပါေရာဗ်ာ။
ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိရွိသမွ် အိမ္ေတြကလည္း တံခါးေတြပိတ္၊ မီးေတြပိတ္ ျဖစ္ကုန္ၾကတာ ေၾကာင့္ အားကုိးစရာ ရွာမရေတာ့ပဲ စစ္သားေတြ ရွိတဲ့ေနရာဆီကုိ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း လြတ္လမ္း ရွာေနလိုက္တာ ညဆယ့္နွစ္နာရီထုိးခါနီးလာေတာ့ စစ္သားေတြ တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ ရွင္းလင္းေတာ့မဲ့ အေျခအေနေရာက္လာေရာဗ်ာ။ သိတာေပါ့ဗ်။ စစ္ဗုိလ္ေတြက အသံက်ယ္ ၾကီး နဲ႕ အမိန္႕ေပးေနတာ အတုိင္းသားၾကားေနရတာကလား။ ၾကားေနရတဲ့ အသံေတြထဲမွာ လမ္းေဘးမွာေတြ႕ေတြ႕ သမွ်လူေတြကုိ ကားေပၚကုိ အတင္းဆြဲတင္ေနတဲ့ အသံေတြလည္းပါ သဗ်။ ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း ဒီအတုိင္းေနလို႕မျဖစ္ေခ်ဘူးဆုိျပီး အေကာင္း ဆံုး ျဖစ္မဲ့ နည္းလမ္းကို ေရြးလုိက္ရပါေတာ့တယ္။
အဲဒီနည္းကေတာ့ လမ္းၾကားေလးထဲကေန သံုးေယာက္သား လမ္းမၾကီးအလယ္ေခါင္တည့္ တည့္ကုိ ကူးသြားျပီး စစ္ကားေတြ ၊စစ္သားေတြရွိရာကုိ ခပ္တည္တည္ေလွ်ာက္သြား လုိ္က္ တာ ပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ က်ေနာ္တုိ႕ ဒီရုန္းရင္းဆန္ခတ္မွဳမွာ လံုးလုံးမပတ္သက္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြပဲ ။ သူတုိ႕ကုိမ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႕ျပီး ေျဖရွင္းလုိက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ မဟုတ္လား။ ေတာ္ၾကာ ၊ လမ္းၾကားထဲ လာဖမ္းမွ အျပစ္ရွိလို႕ ပုန္းေနတယ္ဆုိျပီး ရွင္းရ ခက္မယ္ေလ။
က်ေနာ္တုိ႕သံုးေယာက္ လမ္းလယ္ေခါင္လည္းေရာက္ေရာ စစ္သားတေယာက္က မေအနဲ႕ ကုိင္တုတ္ျပီး ေမတၱာပုိ႕သံၾကားလုိက္ရေတာ့တာပဲဗ်ာ။ ေဟ့ေကာင္ေတြ ။ အကုန္လက္ေျမာက္ ထားစမ္း ဆုိတာလည္း ပါေသးဗ်။
က်ေနာ္က လက္ေျမာက္စရာ အေၾကာင္းမွ မရိွတာ ပံုမွန္အတုိင္း သူတုိ႕ရွိရာ ဆက္ေလွ်ာက္ ေနလုိက္ေတာ့ ငါ -ုိးခ်င္းမုိးမြန္ေအာင္ ဆဲသံေတြ ထြက္လာတဲ့အျပင္ ဗိုလ္ၾကီးတေယာက္က က်ေနာ္တုိ႕ ရွိရာကုိ ေျပးလာေနရင္း အဲဒီေကာင္ေတြ အကုန္ဖမ္းကြာ။ အကုန္ကား ေပၚတင္ ကြာ လို႕ အမိန္႕ေပးပါေလေရာ ။ က်ေနာ္တုိ႕လည္း ဘာမွေတာင္ ရွင္းမျပႏုိင္ခင္ စစ္ကားေပၚ ဆြဲတင္ခံရမဲ့ ဆဲဆဲမွာ စစ္ကားနားက လမ္းေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတဲ့ လူတေယာက္ဆီက အသံထြက္လာသဗ်ာ။
“ ေဟ့လူ ၊ကုိသက္ခုိင္ ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလွ်ာက္သြားေနတာတုန္းဗ် ။ဒီမွာ ျပႆနာ ျဖစ္ေနတာ ခင္ဗ်ား မသိဘူးလား“တဲ့ ။ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း အသံလာရာကို ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေအာင္မယ္ေလး ေမာင္မင္းႀကီးသား ဗုိလ္မွဴးႀကီး စံလင္းပါလားဗ်ာ။
ဒါနဲ႕က်ေနာ္လည္း ဝမ္းသာအားရ “ ထမင္းထြက္စားရင္း လမ္းမွာပိတ္မိေနလို႕ ဗ်ာ “ လို႕ ေျပာလုိက္ေတာ့မွ သူ႕အရာရွိတေယာက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႕တည္းတဲ့ ဟုိတယ္အထိ လုိ္က္ပို႕ ခုိင္းသဗ်ာ။ေနာက္ပိုင္းမွာသိရတာက အဲဒီညက ဖမ္းမိသမွ်ေမာင္ေတြကို အစစ္အေဆးမရွိ ေထာင္ဒဏ္သံုးႏွစ္စီ ခ်ီးျမွင့္တယ္ဆုိပဲ။ တက္ေသးအင္းေကာင္းမွဳနဲ႕ ေစာေစာစီးစီး ေထာင္က် ကိန္းၾကံဳေတာ့ မလို႕ ကံသီလုိ႕ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။
……………………………………..

က်ေနာ္တုိ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္တာကုိ တက္ေသးအင္းမယ္ေတာ္ႀကီးကပဲ မၾကိဳက္ေလ ေရာ့သလား မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ စီမံကိန္းစျပီး ႏွစ္လေက်ာ္ေလာက္လည္း ၾကာေရာ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးသာမက အာရွတုိက္ တခုလံုး စီးပြားပ်က္ကပ္ ျဖစ္ေတာ့မဲ့ အရိပ္အေယာင္ ေတြ ေပၚလာေတာ့တာပဲဗ်ာ။ အဲဒီ စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီးကုိ တီထြင္ဖန္တီးလုိက္သူကေတာ့ အေမရိကန္ သူေဌးႀကီး ေဂ်ာ့ဆုိေရာ့ ကင္ပြန္းတပ္ၾကသဗ်။
စီးပြားပ်က္ကပ္ျဖစ္ပံုက အိမ္ေျမအေရာင္းအဝယ္ေစ်းကြက္ လံုးဝပ်က္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ေဂ်ာ့ ဆုိေရာ့လုပ္တာ ဟုတ္မဟုတ္မေျပာတတ္ေပမဲ့ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္သိလို္က္တာက အဲဒီ စီးပြား ပ်က္ကပ္မျဖစ္ခင္ ျမန္မာျပည္ အိမ္ေျမ အေရာင္းအဝယ္ေစ်းကြက္မွာ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ျဖစ္ လိုက္ၾကတာ ဆုိတာပဲဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္။ေတာင္ဒဂုံ ေျမာက္ဒဂံု လိုေနရာမ်ဳိးေတြက အေဆာက္ အဦးမေဆာက္ရေသးတဲ့ ေျမကြက္လပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကုိ အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္တာဗ်ာ။ ေျမတကြက္ကုိ ဆယ္သိန္းဝန္းက်င္နဲ႕ ဒီေန႕ဝယ္ထားျပီးေနာက္ေန႕ျပန္ေရာင္းရင္ ငါးေသာင္း တသိန္း အထိ ျမတ္ၾကသဗ်ာ။
ေရာင္းရဝယ္ရတာလည္း လြယ္သလားမေမးနဲ႕ ဝယ္တဲ့ေရာင္းတဲ့ သူအားလံုး အရပ္ကတိစာ ခ်ဳပ္ေတြခ်ဳပ္လုိက္ၾက ၊ေျမဂရံကုိ လက္လႊဲလုိက္ၾကနဲ႕ တကယ့္ကုိ ပြဲေတာ္ႀကီးကုိ ျဖစ္လို႕ေပါ့။ မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ ေျခာက္လဝန္းက်င္ေလာက္လည္း ရွိေရာ ေန႕ခ်င္းညခ်င္း ရုတ္တရက္ ဝယ္သူ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနဆုိက္သြားေတာ့တာပဲ။ ေျမကြက္ေတြ အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္သလုိတိုက္ ခန္းအိမ္ခန္းေတြလည္း ထို႕နည္းလည္းေကာင္း ပြဲေကာင္းျပီး အလားတူ ပြဲသိိမ္းၾကေရာ ေပါ့ဗ်ာ ။
……………………………………
က်ေနာ္ဥာဏ္မွီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေငြေၾကးအေျမာက္အမ်ား တတ္ႏုိင္သူ တဦး တဖြဲ႕က ဒီလုိ ေစ်းကြက္တခု အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္လာေအာင္ အေယာင္ျပ ဖန္တီးျပီး အလံရွဴး လုပ္တာမ်ဳိး ျဖစ္ႏုိင္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီအေျခအေနကုိ နားမလည္တဲ့ ျပည္တြင္းက ေငြရွင္ေၾကးရွင္ အပါအဝင္ လက္ထဲမွာ ေငြေလးေၾကးေလး စုမိ ေဆာင္းမိတဲ့သူေတြက ေျမ ကြက္ေတြ အတင္း နင္းကန္ျပီးလုိက္ဝယ္လာၾကတဲ့အခါ မူလေစ်းကြက္ဖန္တီးသူက အသာ ေလးေနာက္ ဆုတ္ ေနလုိက္ေတာ့ လက္ထဲက ေငြေတြအစား ေျမကြက္ေတြ ေစ်းႀကီးမိျပီး က်န္ခဲ့ ေတာ့တာပဲေပါ့ ဗ်ာ။ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေရြ႕လိုက္တဲ့ အကြက္က ရုိးရိုးရွင္းရွင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ၾကားသေလာက္ ဒီေျမကြက္စီးပြားပ်က္ကပ္ဟာ ထုိင္းႏိုင္ငံမွာလည္း အေတာ္ဆုိးဆုိးဝါး ဝါးခံလုိက္ၾကရတယ္ဆုိပဲ။ တခ်ဳိ႕ထုိင္း အိိမ္ေျမေစ်းကြက္သူေဌးေတြ ဆုိ စီးပြားပ်က္ကပ္ဒဏ္ ကိုမခံႏိုင္ၾကလုိ႕ ေဒဝါလီခံရတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးရွိသလို ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ေသေၾကာင္းၾကံသြားၾက တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားဆုိပဲ ။
တိတိက်က် ေျပာရရင္ အဲဒီစီးပြားပ်က္ကပ္ဟာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တာဗ်။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ ျပည္မွာ ၁၉၉၆ ႏွစ္ကုန္ပုိင္းေလာက္မွာ အေျခအေန ပ်က္စျပဳလာတာကုိ သတိထားၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္ဗ်ာ။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႕တာဝန္ယူတည္ေဆာက္ေနတဲ့ တက္ေသးအင္း အိမ္ ရာစီမံကိန္းမွာ ေျမကြက္ကုိ ဝယ္သူမရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနေရာက္လာတယ္။
…………………………………..
ေအာ္ .. စီမံကိန္းတခုကို တာဝန္ယူတည္ေဆာက္တယ္ဆုိတာလည္း လုပ္ငန္းအစအဆံုး ဘယ္သူမွ ေငြအကုန္စုိက္ထုတ္ျပီး မရင္းႏွီးႏိုင္ၾကဘူးေလ။ ေျမကြက္ေဖာ္တာ ၊အုတ္ျမစ္ လုပ္ငန္းစတာေလာက္အတြက္သာ ေငြရင္းႏုိင္ၾကတာကလား။ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြ ျပီးတာနဲ႕ ကိုယ့္အတြက္ ရမဲ့ ေျမကြက္ေတြကုိ ၾကိဳတင္အေရာင္းအဝယ္လုပ္ျပီး လုပ္ငန္း အျပီးသတ္ ေအာင္ လုပ္ၾကရတာပါပဲ။ဒါကလည္း က်ေနာ္တုိ႕ တဖြဲ႕ တည္းမဟုတ္ပါဘူး။ တႏုိင္ငံလုံးက ကန္ထရုိက္မွန္သမွ် ဒီအတုိင္းခ်ည္းပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႕ အတြက္ရတဲ့ေျမကြက္ေတြကို ၾကိဳေရာင္း လုိ႕လည္း မရေရာ အဲဒီစီမံကိန္းလည္း အုတ္ျမစ္လုပ္ငန္း အဆင့္မွာတင္ ထုိးရပ္သြားေရာ ေပါ့ဗ်ာ။မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီစီမံကိန္း ထိုးရပ္သြားတာ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလ ပဲဗ်ာ။
…………………………
အဲသလို ျပႆနာမ်ဳိး မႏၱေလးမွာ စျဖစ္ေနေပမဲ့ တႏုိင္ငံလံုးအေနနဲ႕ေတာ့ မသိသာလွေသးဘူး ဗ်ာ။ ေျမကြက္အေရာင္းအဝယ္ေအးတယ္။ အလုပ္ျဖစ္တာ နည္းတယ္ဆုိတာေလာက္သာ သတိျပဳမိေသးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ကိုယ္ရည္ေသြးတယ္လုိ႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ဗ်ာ။ မႏၱေလးက အေျခအေနကုိ ၾကည့္ျပီး ဒီအရိပ္လကၡဏာဟာ တတုိင္းျပည္လံုးကုိ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ကူးစက္ ေတာက္ေလာင္ေတာ့မယ္ဆုိတာကို က်ေနာ္ သံုးလေက်ာ္ေလာက္ ၾကိဳတင္ျပီးခန္႕မွန္းမိသဗ်။ ဒါနဲ႕ က်ေနာ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကုိ ဒါဟာ စီးပြားပ်က္ကပ္တခုရဲ႕ အရိပ္လကၡဏာပဲ ။ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဖက္က ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳေတြ လုပ္ၾကဘုိ႕ က်ေနာ္က သတိေပးေတာ့ သူတို႕က က်ေနာ့္ကုိ အရူးတေယာက္လုိ ျပန္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါကုိအမ်ားက သာမန္ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္လို႕ သံုးသပ္ၾက ေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ထူးျခားးျဖစ္စဥ္လုိ႕ ခံစားရတယ္ဗ်ာ။
အင္း .. အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ကုိလူငွားသတ္တဲ့ ေဒၚစက္ၾကည္ဆုိတာကုိ စေတြ႕တာပါပဲ။ က်ေနာ္နဲ႕ေတာ့ တုိက္ရုိက္စသိကၽြမ္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရႊျခည္ဦး ကိုသိန္း ထြန္းက တဆင့္ စေနေမာင္ေမာင္တုိ႕နဲ႕ အဖြဲ႕က်ရာကေန က်ေနာ္နဲ႕ သိလာတာပါပဲ ။သူက အသက္ငါးဆယ္ ေလာက္ ရွိပါျပီ။ ငါန္းဇြန္ဇာတိလုိ႕ဆိုပါတယ္။ လုပ္ငန္းစာခ်ဳပ္ေတြ ခ်ဳပ္ရာက မွတ္ပံုတင္ထဲမွာ ေတြ႕မိတာေတာ့ သူ႕အေဖနာမည္က ဦးစိန္ေမာ္ တဲ့ ။သူ႕ေနတဲ့ လိပ္စာက (၃၉ )လမ္းနဲ႕( ၈၀ )လမ္း (၈၁)လမ္းၾကား တဲ့ဗ်ာ။အသက္ငါးဆယ္ ဝန္းက်င္အရြယ္ သူပံုက ျဖဴျဖဴႏုႏုပါပဲ ။ သူက ရွိတဲ ့ေယာက်ာ္းႀကီးကုိ ေမျမိဳ႕ဖက္က ျခံတျခံမွာ ပုိ႕ထားျပီး သူက ဘာသာေရးလုပ္သလိုလုိ ဘာလိုလုိ နဲ႕ ေယာဂီထမိန္ အျမဲဝတ္ေလ့ ရွိတယ္။ ပံုစံၾကည့္ရတာ ေတာ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္ မယ္လို႕ တခ်က္မွ ထင္ရက္စရာမရွိဘူးဗ်ာ။ စီမံကိန္း အစပုိင္းမွာ ေဒၚစက္ ၾကည္နဲ႕က်ေနာ္ ဘာမွ ပတ္သက္ခဲ့တာ မဟုတ္ေလေတာ့ သူ႕အေၾကာင္း ကုိ ေနာက္မွ ေျပာ ၾကတာေပါ့။ အခုဆက္ေျပာေနရင္ စကားလမ္းေၾကာင္းလြဲကုန္ပါလိမ့္မယ္။
…………………………………….
က်ေနာ္လည္း ထိုးရပ္သြားတဲ့ စီမံကိန္းကို ျပန္ျပီးအဖတ္ဆယ္ႏိုင္ေအာင္ နည္းလမ္းမ်ဳိးစံု ရွာေဖြ ၾကံဆရပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ စီမံကိန္းဟာ အခ်ိန္ဇယားတခု နဲ႕ ျပီးစီးရမဲ့ လုပ္ငန္း အဆင့္ဆင့္ ကုိ သတ္မွတ္ထားျပီးသားပါ။ အခ်ိန္ဇယားအတုိင္း မဝင္ရင္ ျပႆနာမ်ဳိးစံု တက္ လာႏိုင္ပါတယ္။ မႏၱေလးစည္ပင္သာယာေရးေကာ္မီတီက တာဝန္ရွိ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း အမိန္႕ေပးတတ္တာကလြဲလို႕ အေျခအေနကို မွန္မွန္ကန္ကန္ အကဲခတ္တာ မဟုတ္ေလ ေတာ့ သတ္မွတ္လုပ္ငန္းကုိ သတ္မွတ္ရက္ အမွီျပီးစီးေအာင္ အမိန္႕စာေတြ နင္းကန္ထုတ္ ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
မႏၱေလးစည္ပင္က အမိန္႕စာထုတ္လိုက္၊ က်ေနာ္တို႕ကအခက္အခဲကို ရွင္းျပျပီး အသနားခံ လုိက္ သံုးႀကိမ္ ေလာက္လည္း လုပ္ျပီးေရာ မႏၱေလးစည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မီတီဟာ က်ေနာ္တို႕ေငြ အရင္းအႏီွးနဲ႕ စုိက္ထုတ္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ တက္ေသးအင္း စီမံကိန္းကို သိမ္းယူလုိက္ျပီ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း အမိန္႕စာထြက္လာပါေလေရာဗ်ာ။
………………………………………
အင္း .. ရန္ကုန္မွာ အဆင္မေျပလုိ႕ မႏၱေလးကို လာမိပါတယ္။ ဆီပူအုိးထဲကေန မီးပုံထဲ ခုန္ခ် မိသလုိ ျဖစ္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ လုပ္ငန္းလည္း အဆင္မေျပျဖစ္ေရာ ေငြတျပားမွ မစုိက္ထားတဲ့ စေနေမာင္ေမာင္တုိ႕ မင္းမင္းထြန္းတုိ႕လည္း ကိုယ္ေပ်ာက္အတတ္က်င့္ကုန္ၾကတာေပါ့ ဗ်ာ။ ခက္တာက က်ေနာ္က လူအားေရာေငြအားပါ စုိက္ထုတ္ထားေလေတာ့ အဆံုးခံလုိက္လို႕ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ဒါအျပင္တခ်ဳိ႕ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြ အေၾကြးဝယ္ထားမိလို႕ ေၾကြးပူ ေတြက တဖက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ဟာ ဘယ္ျပႆနာမ်ဳိးကုိ မဆို လြယ္လြယ္နဲ႕ လက္မေလ်ာ့တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ ျပႆနာေျဖရွင္းႏိုင္မဲ့ နည္းလမ္းကုိ ဆီလိုအေပါက္ ရွာတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္ ဆုိပါေတာ့။
…………………………….
ဒီေတာ့ က်ေနာ္လည္း ၾကံရာမရတဲ့ အဆံုး ျဖစ္လာလတၱံေသာ စီးပြားပ်က္ကပ္နဲ႕ ပတ္သက္ လို႕ ႏိုင္ငံေတာ္အစုိးရအေနနဲ႕ ကူညီကုစားေပးသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း စာရွည္ၾကီး တေစာင္ေရးျပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊအပါအဝင္ ၊ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီး အကဲအားလံုး ဝန္ႀကီး အားလံုး ဆီကုိလိပ္မူျပီး ပို႕ခ်လုိက္ေရာ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။အမွန္ေတာ့ ေရြးစရာ လမ္းမရွိေတာ့လုိ႕ က်ေနာ္ရမ္းလိုက္တာဗ်။ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွရင္ ႏွစ္အကန္႕ အသတ္မရွိ ေထာင္နန္း စံသြားႏိုင္တယ္ေလ။ က်ေနာ္က သာမန္အသနားခံစာေရးယံုတင္ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံတခုမွာ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ၊ကုမၸဏီေတြ အၾကပ္အတည္းၾကံဳရတဲ့ အခါ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရ အေနနဲ႕ ဘယ္လုိဘယ္ပံု ကူညီပံ့ပုိးသင့္တယ္ဆုိတာကုိ “ အေမရိကန္ သံရံုး ျပန္ၾကားေရး ဌာနက ထုတ္တဲ့ အုိင္ယာေကာ့ကာ ဆုိတဲ့ ခရုိင္စလာကားကုမၸဏီ အၾကီးအကဲရဲ႕ အတၳဳပၸတိ စာအုပ္ၾကီးကုိပါ စာတေစာင္ခ်င္းစီမွာ ပူးတြဲေပးလုိက္တာဗ်။ ဘာလုိ႕ကူညီသင့္သလဲဆုိေတာ့ ကုမၸဏီေတြ ေဒဝါလီခံရင္ အဲဒီ ကုမၸဏီမွာ ရွိတဲ့ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ကုန္ မယ္။ ေနာက္တခါ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ေစ်းကြက္ပ်က္ရာကေန တႏုိင္ငံလုံးရဲ႕ စီးပြားေရး စံနစ္ၾကီး တခုလံုးကို ထိခိုက္ႏုိင္လို႕ေပါ့ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲ အားလံုးဆီကုိ တေစာင္တအုပ္ ပူးတြဲပုိ႕မွာမို႕ အုိင္ယာေကာ့ကာ စာအုပ္ အုပ္ေရ သံုးဆယ္ေလာက္ရဘုိ႕ လမ္း ၃၀ တဝိုက္မွာ ရွာလုိက္ရတာဗ်ာ။


က်ေနာ္ေရးတင္လုိက္တဲ့ စာဟာ ရုိးရွင္းေပမဲ့ အဲဒီေခတ္မွာေတာ့ အစုိးရအဖြဲ႕အတြက္ ေတာ္ ေတာ္ ထူးဆန္းေနတယ္ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ က်ေနာ္ ဟာ မႏၱေလး တက္ေသးအင္း စီမံကိန္းကုိ တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေျမကြက္ အေရာင္း အဝယ္ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ အခက္အခဲၾကံဳတယ္။ ဒီအခက္အခဲဟာ က်ေနာ္တေယာက္ တည္း ျဖစ္ေပၚေနတာမဟုတ္ပဲ မၾကာခင္ တႏုိင္ငံလံုးကုိ ကူးစက္လာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ ေတာ္ အစုိးရအေနနဲ႕ က်ေနာ့္အၾကပ္အတည္းကို ကူညီသင့္တယ္။ ထုိ႕အတူ မၾကာခင္ အၾကပ္အတည္း ျဖစ္လာမဲ့ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီေတြကိုလည္း ကူညီဘုိ႕ အဆင္သင့္ ရွိေနသင့္ တယ္ေပါ့ဗ်ာ ။
…………………………………..
ေအာ္ .. အစုိးရအဖြဲ႕ဝင္၊ဝန္ႀကီးေတြကုိ အဲဒီစာအုပ္တအုပ္လံုး ထုိင္ဖတ္ခိုင္းလုိ႕ေတာ့ ဘယ္ရ မလဲဗ်ာ။ အဲဒီစာအုပ္ထဲက က်ေနာ္ရည္ညြန္းလုိတဲ့ အခန္းေတြကုိ အမွတ္အသားျပျပီး ဖတ္ဘို႕ ညႊန္းရတာေပါ့။ က်ေနာ္ညႊန္းလုိ္က္တ့ဲ အခန္းေတြက အခန္း (၁၄) နစ္ေနေသာ ေလွေပၚဝယ္၊ အခန္း (၁၇) အစုိးရထံခ်ည္းကပ္ျခင္း၊ အခန္း (၁၈) ခရိုက္စလာအား ကယ္တင္ သင့္ပါသ ေလာ၊ အခန္း(၁၉) ကြန္ကရက္တြင္ အစစ္ခံျခင္း၊အခန္း( ၂၀) အညီအမွ်စြန္႕လႊြတ္ ၾက ။ အခန္း (၂၁) ဘဏ္မ်ားမွ ေငြေခ်းျခင္း၊ ဆုိတဲ့ အခန္းေတြေပါ့ဗ်ာ။
အင္း .. က်ေနာ္အခုမွ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့ က်ေနာ္ျပဳစုျပီး တင္ျပလို္က္တဲ့ စာတန္းဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနနဲ႕ နည္းနည္းေတာ့ အလွမ္း ေဝးေနသလိုပဲဗ်ာ။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္စာထက္ စိတ္ဝင္စားဘုိ႕ေကာင္းတာက အဲဒီစာနဲ႕ အတူ ပူးတြဲျပီး ပုိ႕ လိုက္တဲ့ အုိင္ယာေကာ့ကာ အေၾကာင္းဗ်။ သူ႕အေၾကာင္း ခင္ဗ်ားသိသြားရင္ တကယ့္ကုိ ေလးစားအားက်သြားႏိုင္ေလာက္တယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ အုိင္ယာေကာ့ကာကို ေလးစားအားက် သူစာရင္းထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက ထည့္ထားတယ္။ သူ႕အေၾကာင္းေသခ်ာေစ့ေစ့ငွငွ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရံုးစုိက္တဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ျပန္ၾကားေရး ဌာနကေန ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္တဲ့ အုိင္ယာေကာ့ကာ၏ ကုိယ္ေရး ျဖစ္စဥ္မွတ္တမ္း ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကုိ ရွာဖတ္ေပေတာ့ ဗ်ာ။ မူရင္းေရးသူက အယ္လ္ အုိင္ယာေကာ့ကာနဲ႕ ဝီလ်ံႏုိဗက္၊ ျမန္မာဘာသာကို ျပန္ဆုိတာက “မဟာမိ “ တဲ့ဗ်။ မဟာမိဆုိတာ နာမည္ေက်ာ္ ဘာသာျပန္ ျမန္မာစာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကေလာင္နာမည္ ေျပာင္းထားပံု ရပါတယ္။ က်ေေနာ္သိသေလာက္ အုိင္ယာ ေကာ့ကာ အေၾကာင္း ခင္ဗ်ားကုိ ေျပာျပမယ္ဗ်ာ ။ က်ေနာ္ေျပာျပႏိုင္တာကလည္း အဲဒီစာအုပ္ ကုိ အၾကိိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖတ္ခဲ့ဘူးလုိ႕ပါ။ အုိင္ယာေကာ့ကာဟာ တကယ့္ကုိ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလြန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးဗ်။ ခင္ဗ်ားေကာ သူ႕အေၾကာင္းၾကားဘူးလား။မၾကားဘူးရင္ ၾကံဳတုန္းနားေထာင္ပါဗ်ာ။

(ဆက္လက္ ေရးသားပါဦးမည္)

ရုပ္ပုံမ်ားကုိ ဂူဂဲလ္မွ ရယူပါသည္။
…………………………………..

Read More >>>

Summary only >>>

မင္းဒင္ ရဲ ့ သက္ခိုင္ ( ၈၃ )

၈၃။ ပ်ံေလတဲ့ ငွက္ခါး ။

ဘန္ေကာက္က ျပန္ေရာက္ျပီး ေနာက္ေန႕မွာ က်ေနာ္ရံုး တက္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း မန္ေန ဂ်ာ ဦးဝင္းေဖ တေယာက္ရံုးမတက္ဘူးဗ်။
ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ဝန္ထမ္းေတြထဲမွာ ဦးဝင္းေဖ ဆုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က နည္းနည္းေတာ့ ဆန္း တယ္ေျပာရမယ္။ ဦးဝင္းေဖဟာ အသက္ ေျခာက္ဆယ္ ေက်ာ္ေနပါျပီ။ သူ႕သားအၾကီးဆံုး ေတာင္ ရန္ကုန္စည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မီတီမွာ အရာရွိ အဆင့္ျဖစ္ေနျပီ လို႕ဆုိ ပါ တယ္။ ေနဦးဗ် ။ သူ႕သားအလတ္ေကာင္လည္း ျမန္မာ့အသံမွာ လုပ္ တယ္လို႕ ေျပာဘူးတယ္ ။ဦးဝင္းေဖဟာ ဝန္ထမ္းဘဝက ကာကြယ္ ေရးဝန္ႀကီးဌာနေငြစာရင္းရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးသတဲ့ ။သူ ဟာ အရြယ္ေကာင္းတုန္းက က်ေနာ့္လုိ ခပ္ရွဳပ္ရွဳပ္ ခပ္ေပြေပြ ထင္ပါရဲ႕ ။ အခုလည္း ပထမဇနီး ဆံုးသြားျပီးတဲ့ေနာက္ ဒုတိယအိမ္ေထာင္နဲ႕ ေနရာ ကေန အိမ္မွာေနရတာ ပ်င္းလွခ်ည့္ရဲ႕ ၊ လစာဘယ္ေလာက္ပဲ ရရ အလုပ္တခု လက္ဆုပ္ လက္ကုိင္ျပ ခ်င္ လုိ႕ပါ ဆိုျပီး မစၥတာ စီ ကူး မားအဆက္အသြယ္နဲ႕ က်ေနာ့္ရံုးခန္းကို ေရာက္ လာေရာ ဆိုပါ ေတာ့ဗ်ာ ။

ဦးဝင္းေဖရဲ႕ အေကာင္းဆံုး အရည္အခ်င္းကေတာ့ ပါးရည္နပ္ရည္ရွိျခင္းနဲ႕ က်ေနာ့္ အထာကုိ ေကာင္းေကာင္းနပ္ျခင္း ပါပဲဗ်ာ။ အဲ၊ ေနာက္တခ်က္က သူဟာ အိမ္မွာ ထုိင္မေနခ်င္တဲ့သူမို႕ ရံုးတက္အလြန္မွန္ပါတယ္။က်ေနာ္ဆုိတဲ့ ေကာင္ကလဲ ဆုိးခ်င္သေလာက္ဆိုး မိုက္ခ်င္သ ေလာက္မုိက္ အလုိက္သိရင္ ေတာ္ျပီဆုိတဲ့ လူစားမ်ဳိးဆိုေတာ့ ဦးဝင္းေဖလို လူမ်ဳိးကို သူနဲ႕ သင့္ေတာ္ရာမွာ သံုးႏုိင္တယ္လို႕ ယံုၾကည္တာေၾကာင့္ လက္ခံထားတဲ့ သေဘာလည္း ပါ ပါ တယ္။ ဦးဝင္းေဖရဲ႕ အဆိုးဆံုး အခ်က္ကေတာ့ အသက္ေျခာက္ဆယ္သာ ေက်ာ္တယ္ ။ မိန္းမ ကိစၥမကင္းခ်င္ေသးဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္လစ္ရင္လစ္သလို အဲဒီကိစၥမ်ဳိးေတြ ရွဳပ္တတ္ တယ္။ ေနာက္တခ်က္က တကယ့္ကုိ အေပါင္းအသင္းစံုတဲ့လူဗ်ာ။သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးသာဘန္း တုိ႕ ျမန္မာသံအဆုိေတာ္ေကတုဝင္းထြဋ္တို႕လည္း တခါတခါ ရံုးကို ေခၚလာ တတ္ေလရဲ႕။ ဦးဝင္းေဖနဲ႕ အတြဲဆံုးကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ စာၾကည့္တုိက္ကေန အျငိမ္းစား ယူလာတဲ့ ဦးခ်စ္ေဝ ဆုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဗ်။ ဦးခ်စ္ေဝလည္း အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ မူဆလင္အဘိုးႀကီးပဲဗ်။ သူ႕ၾကည့္ရတာ မူဆလင္ပံု မေပါက္ပါဘူး ဗ်ာ။ တကယ့္ဗမာရုပ္ပါပဲ။ အဲဒီဦးခ်စ္ေဝကေတာ့ တကယ့္ကုိ လူေအးဗ်ာ။ သူဟာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ စာၾကည့္ တုိက္မွာ ဆရာဦးေသာ္ေကာင္း တို႕ ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီတုိ႕နဲ႕ အလုပ္တြဲလုပ္ခဲ့ဘူးသတဲ့ ။ ေအာ္ ။ ခင္ဗ်ား မွတ္မိလား။ က်ေနာ့္ကုိ ဆူးေလ ဘုရားလမ္းက ေဒၚရိတ္ၾကီး အသုပ္စံုဆုိင္မွာ ရုပ္ရွင္မင္းသား ႀကီးျမတ္ေလးနဲ႕ မိတ္ ဆက္ေပးတဲ့ ဦးခ်စ္ေဝဆုိတာ သူေပါ့ဗ်။
………………………………..
တခါတခါေလာကႀကီးက အဆန္းသားဗ်ာ။ ဦးခ်စ္ေဝလို ခပ္ေအးေအးခပ္ကုပ္ကုပ္ေနတတ္သူ နဲ႕ ဦးဝင္းေဖလို ခပ္ရွဳပ္ရွဳပ္အဘိုးႀကီး ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ အျဖစ္တြဲေနႏုိင္တာ က်ေနာ့္ျဖင့္ အ့ံၾသလို႕မဆံုးဘူး။တကယ္ဆုိ ဦးဝင္းေဖက မူးလာျပီ ဆုိရင္ ရစ္စရာလူ ေလွ်ာက္ရွာတတ္တဲ့ လူမ်ဳိးဗ်။ က်ေနာ္ကလည္း အေသာက္သမားဆုိေတာ့ သူတုိ႕ နဲ႕ တြဲေသာက္ဘူးတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္း မနည္းတာမို႕ ဦးဝင္းေဖစရုိက္ကုိ က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္း သိေနတယ္။ သူကမူးလာရင္ က်ေနာ့္ကိုသာ နတ္ေနကိုင္း အေနနဲ႕ခ်န္ထားတာ က်န္တဲ့သူ အကုန္ရစ္ပဲ။ သူရစ္တာ အခံရဆံုးကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ဦးခ်စ္ေဝေပါ့ဗ်ာ။ ဦးဝင္းေဖက မူးလာ တာနဲ႕ ဦးခ်စ္ေဝကုိ သူကုိးကြယ္တ့ဲဘာသာပါ မခ်န္ စြတ္ရစ္တတ္တဲ့သူဗ်။ တခါတခါမ်ား ဦးခ်စ္ေဝခမ်ာ ဦးဝင္းေဖရစ္လို႕ မ်က္ရည္က်ရတာ မ်ဳိးေတာင္ ရွိေလရဲ႕။ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္က မတည့္လည္း တရက္ႏွစ္ရက္ပဲဗ်ာ။လူၾကီးေတြသာဆုိတယ္၊ ကေလးေတြလို ခုစိတ္ေကာက္ လိုက္ အခုျပန္ေခၚလုိက္နဲ႕ ေဘးက အျမင္မေတာ္လုိ႕ ဝင္ျပီးျဖန္ေျဖမိတဲ့ သူသာ မ်က္ႏွာပ်က္ က်န္ရစ္ေရာ ဆုိတဲ့ အတြဲပါပဲဗ်ာ။
အမယ္ ၊ သတိရတုန္းမို႕ေျပာရအံုးမယ္။ ဦးဝင္းေဖအေပါင္းအသင္း စံုတဲ့ေနရာမွာ သူ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္က ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္းကုိေတာင္ အလုပ္ရွာ ေပးဘို႕နားပူ ခဲ့ဘူးသတဲ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း မယုံတဝက္ ယံုတဝက္နဲ႕ ..
” ဆရာေဖ ၊ ဟုတ္မွလည္းလုပ္ပါဗ်ာ “ လို႕လည္း ေျပာမိေရာ ၊ ေနာက္ေန႕မွာ ဦးဝင္းေဖဟာ သူ႕မွတ္စုစာအုပ္ၾကားထဲမွာ တရုိတေသ သိမ္းထားတဲ့ ဗလာစာရြက္ေလး တရြက္ေပၚမွာ ေရး ထားတဲ့ စာေလးတေစာင္ ယူလာျပသဗ်ာ။
“ ေရာ့ ၊ ဆရာသက္ ၊ ဖတ္ၾကည့္ပါ “ ဆိုလုိ႕က်ေနာ္ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္နံမည္မမွတ္ မိေတာ့တဲ့ လူတေယာက္ဆီကုိ ဆရာလြန္း ဆုိတဲ့ လက္မွတ္နဲ႕ အလုပ္တေနရာ ကူညီရွာေဖြ ေပးဘုိ႕ အကူအညီေတာင္းတဲ့ စာဗ်။ လက္ေရးက ခပ္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ၊ ေဖာင္တိန္မွင္ အျပာနဲ႕ ေရးထားတာဗ်ာ။ ဆရာလြန္း ဆိုတာ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္းပါကလား။ က်ေနာ္ လည္း ၊ဦးဝင္းေဖလိုလူရွဳပ္ တေယာက္ကုိ တႏိုင္ငံလံုးက ေလးစားရတဲ့ ဆရာႀကီးသခင္ ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္းလို လူမ်ဳိးက ေထာက္ခံစာေရးေပးတယ္ဆုိတာ အံ့ၾသ လြန္း လုိ႕ ..
“ ဟား၊ ဆရာေဖ ၊ ဒီစာဟာ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မွဳိင္း ေရးတာလား“
ဆိုေတာ့ သူ က တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ ….
“ ဟုတ္တယ္ ၊ ဆရာသက္ရ ၊ ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မွဳိင္းက ေရေက်ာ္ဖက္မွာေန ဘူး တယ္။က်ေနာ္ကလည္း ေရေက်ာ္သားဆုိ ေတာ့ က်ေနာ့္ဦးေလးတေယာက္အဆက္အသြယ္ နဲ႕ ဆရာႀကီး ဆီကေန ေထာက္ခံစာရေအာင္ ေတာင္းခဲ့ဘူးတာ၊ ဆရာသက္ မယံုရင္ ဆရာႀကီး လက္ေရးျမင္ဘူးတဲ့သူ တေယာက္ေယာက္ကုိ ျပၾကည့္ေပေတာ့ “ တဲ့ဗ်ာ။ အမယ္၊ ဒီစာကုိ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွဳိင္း ေရးေပးလုိက္တာ မွန္ပါတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဦးခ်စ္ေဝက လည္း ေထာက္ခံသဗ်ာ။ က်ေနာ္ေသခ်ာေအာင္ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ထူးျခားခ်က္တခုက အဲဒီစာဟာ အလုပ္တခုခန္႕ေပးဘို႕ေရးထားေပမဲ့ သာမန္သူလိုငါလုိလူ ေရးထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ နေဘေတြကာရန္ေတြ ပါေနသဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီစာေလးကို တရုိတေသသိမ္းထားရင္း ၊ ကဗ်ာအတုိ အစေတြ ေတာင္စပ္ ေျမာက္ စပ္လုပ္ေနတဲ့ ဂ်ီတီအုိင္ ဆင္း၊ က်ေနာ့္တူေတာ္ေမာင္ မ်ဳိးမင္းႏုိင္လိုခ်င္လွခ်ည့္ရဲ႕ဆိုလုိ႕ ေပးလိုက္ရသဗ်ာ။
………………………………………….
အဲဒီ ဦးဝင္းေဖက ရံုးမပ်က္စဘူး ၊ အပ်က္ထူးေနတာေၾကာင့္ တခုခုေတာ့ ထူးေနျပီလို႕ ထင္ လိုက္မိပါတယ္။ ေန႕လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ လည္း ေရာက္ေရာ ကိုျမင့္ေဌးက ဆရာသက္ ၊ ဒါ ၊အန္တီ့ဆယ့္ ဘိလပ္ေျမေတြ ေရာင္းထားတဲ့ စာရင္း ဆိုျပီး စာရြက္တရြက္ လာထုိး ေပးသဗ်။
က်ေနာ္လည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္နားကို မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားသဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ကိုျမင့္ေဌးကို ေသခ်ာထုိင္ခိုင္းျပီး အက်ဳိး အေၾကာင္း ေမးလုိက္ေတာ့ မစၥတာ စီကူးမားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ နဲ႕ အန္တီဆယ့္ အပ္ထားတဲ့ ဘိလပ္ေျမေတြကုိ ေရာင္းပစ္လိုက္ၾကျပီ တဲ့ဗ်ာ။
က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ကမၻာေျမၾကီးနဲ႕ မိုးေကာင္ကင္ ေဇာက္ထုိးမိုးေမွ်ာ္ ကေျဗာင္းကျပန္ ျဖစ္ကုန္ တယ္လို႕ကို ခံစားလုိက္ရပါ ေတာ့တယ္။ ဒီျပႆနာဟာ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္သလုိ ေနာက္ဆက္ တြဲ ျပႆ နာေတြ တျပံဳႀကီးေပၚလာေတာ့မယ္ဆုိတာ ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ တယ္ ဗ်ာ။က်ေနာ္က စီကူးးမား ကုိ ခ်က္ခ်င္းေခၚလုိက္ျပီး .. ခင္ဗ်ား ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္လုိက္ရတာလဲ လုိ႕ လည္းေသခ်ာ ေမးေရာ ၊ သူက အတိတ္ေမ့သလုိလို ထီလက္မွတ္ေပ်ာက္သလိုလုိ ေယာင္ ဝါးဝါးလုပ္ေနပါ ေလေရာဗ်ာ။ သူ႕အေၾကာင္းျပခ်က္က အဲဒီ ဘိလပ္ေျမ အိ္ပ္ ေတြေရာင္းျပီး ကုမၸဏီမွာ လုိအပ္ တာေတြ ဝယ္လိုက္ျခမ္းလုိက္ျပီး တခ်ဳိ႕ကို ကုမၸဏီေပးရန္ရွိတဲ့ အေၾကြးေတြ ဆပ္လုိက္ဆုိပဲ။
က်ေနာ္ေဒါသထြက္လြန္းလုိ႕ဘာေျပာရမွန္း ေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။က်ေနာ္ ရန္ကုန္မွာ မရွိ တုန္း စီကူးမားပါဝါျပခ်င္ေဇာနဲ႕ ဘိလပ္ေျမ အိပ္ေတြ ထုတ္ေရာင္းလုိက္ရင္ ဒုကၡလို႕ ေတြးပူ မိ တာေၾကာင့္ “ဒီဘိလပ္ေျမေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႕ပိုင္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အန္တီဆယ္ ခဏ အပ္ထားတာပါ“လို႕ ဖုန္းအၾကိမ္ၾကိမ္ ဆက္ခဲ့ပါသဗ်ာ။ အဲဒီၾကားထဲကကို ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေရာင္းျဖစ္ေအာင္ ေရာင္းလုိက္ သတဲ့ ဗ်ာ။
အင္း၊ ျဂိဳဟ္ဆုိးကေတာ့ အေဖာ္အေပါင္းနဲ႕ ဝင္ျပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလူဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ခဲ့တယ္ ဆို တာ ဒီေန႕အထိ က်ေနာ္ အေျဖရွာလို႕ မရေသးဘူးဗ်ာ။ တကယ္ဆုိ ကုမၸမွာ အေၾကြးပူဆိုလို႕ ထူးထူးျခားျခား ရွိလွတယ္လည္း မဟုတ္၊ က်ေနာ္ဘန္ေကာက္ကုိ သြားတာလည္း ခဏ တျဖဳတ္ ေျပာလို႕ရတဲ့ ဆယ္ရက္ပါပဲဗ်ာ။က်ေနာ္ေကာက္ခ်က္ဆြဲလုိ႕ရတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ စီကူးမားဟာ က်ေနာ္ လူရာဝင္ေနတာကို မရွဳစိမ့္ႏိုင္လြန္းလို႕ က်ေနာ္ကို သိကၡာက်ရာ က် ေၾကာင္း တခ်က္တည္း ေနာက္ေကာက္က်ေအာင္ အလဲထုိးလိုက္တာ ဆုိတဲ့ အခ်က္ ပါပဲ။ ခန္႕မွန္းၾကည့္ရတာ က်ေနာ္ ေနာက္ေကာက္က်သြားရင္ က်ေနာ့္ေနရာကို သူဝင္ ႏုိင္ မယ္လုိ႕ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ပံုပါပဲ။ တကယ္ ေတာ့ သူဒီလုိလုပ္လုိက္တာဟာ ဘယ္ဖက္က ၾကည့္ၾကည့္ ၊ဘာေကာင္းကြက္မွမရွိပဲ ၊သူ႕ဘဝနစ္မြန္းဘို႕အတြက္ သူကိုယ္တုိင္ေဖာ္လိုက္ တဲ့ ေဆးပါပဲ။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ။ သူနဲ႕က်ေနာ္ ကမၻာရန္ ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ တခုပါပဲ။
…………………………….

စီကူးမားၾကည့္ရတာ သူလုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္ရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခန္႕မွန္း တတ္ပံုမရပါဘူး။ သူလုပ္တဲ့ အလုပ္ဟာ မမွားဘူးဆုိတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ခပ္ေအးေအးပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ မ်က္ကန္းတေစၧမေၾကာက္ဆုိတာ ဒီေနရာမွာ သံုးရမဲ့စကားပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္ စီးပြား ေရးေစ်းကြက္ရဲ႕ အထာကို သူသိတယ္ဆုိတာဟာ မူၾကိဳအဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ စီးပြားေရးေလာကမွာ ယံုၾကည္မွဳဟာ အသက္တမွ်အေရးႀကီး ပါတယ္။ယံုၾကည္မွဳပ်က္ျပားသြားရင္ ဘာအလုပ္မွ ဆက္လုပ္လုိ႕မရတတ္ တာမ်ဳိးပါ။ ျဂိဳလ္ဆိုး ဝင္ျပီေပါ့ဗ်ာ ။

မွန္ရာကို ေျပာရရင္ ဒီျပႆနာကုိ က်ေနာ္ဘယ္လုိရွင္းရမလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ခင္ဗ်ား ေသခ်ာသိထားဘုိ႕က က်ေနာ္ဟာ လူလည္ဆုိေပမဲ့ လူလိမ္စာရင္းမွာ မပါပါဘူး။ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႕ လိမ္ရဲတဲ့ စာရင္းမွာ က်ေနာ္မပါပါဘူး။က်ေနာ္လည္း စိတ္ ကုိအတတ္ႏိုင္ဆံုးျငိမ္ေအာင္ရင္း အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းႏိုင္မဲ့နည္းလမ္းကုိ စဥ္းစားေနတုန္း သံုးရက္ေျမာက္တဲ့ေနမွာေတာ့ မနက္ကုိးနာရီေလာက္မွာ အန္တီဆယ့္ ဆီက ဖုန္းဆက္ လာပါတယ္။ ဆက္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ႕ဘိလပ္ေျမေတြကို ေဆာက္လုပ္ ေရး ဝန္ႀကီးက ဝယ္ဘုိ႕သေဘာတူလိုက္တာေၾကာင့္ သူ႕ဘိလပ္ေျမေတြကို ခ်က္ခ်င္းသယ္မယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ျပႆနာက စပါျပီ။ က်ေနာ္လည္း ဘိလပ္ေျမသယ္တဲ့ကားေတြ မလႊတ္ပါနဲ႕ အံုး။ က်ေနာ္ ရွင္းျပစရာရွိလို႕၊အန္တီဆယ့္အိမ္ကုိ က်ေနာ္ အခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့ပါမယ္ ဆုိတာ ေတာင္ ေဆးမမွီေတာ့ပါဘူး။အန္တီဆယ္က မင္းရွင္းျပတာေနာက္မွ ရွင္းျပေတာ့ အခုပဲ ဘိလပ္ေျမ သယ္မဲ့ကား ေတြလႊတ္လိုက္ျပီတ့ဲဗ်ာ။ဂုိေဒါင္လိပ္စာလား ။ သိတာေပါ့ဗ်ာ။ အခု ျပန္သယ္မဲ့ကားေတြဟာ ဘိလပ္ေျမလာပို႕တုန္းက ကားေတြပဲေလ။
……………………………………
မနက္ဆယ္နာရီေလာက္ အန္တီဆယ့္အိမ္ေရာက္သြားေတာ့ အန္တီဆယ္ဟာ၊ဘိလပ္ေျမေတြ ေရာင္းထားျပီးေၾကာင္း၊ ဘန္ေကာက္ သြားေနတဲ့ ရက္ေတြမွာ ေရာင္းလိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းစံုကုိ သိျပီးေနပါျပီ။ ဘိလပ္ေျမသြားသယ္တဲ့ သူ႕မန္ေနဂ်ာက သတင္း ပုိ႕ထားျပီ ေပါ့ဗ်ာ။က်ေနာ္လည္း အိမ္ထဲဝင္လုိက္ေရာ အညာသူအန္တီဆယ့္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ေဒါသ ျဖစ္တာထက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေန တာ အေတာ္သိသာပါတယ္။ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကုိလည္း ျမင္ ေရာ အန္တီဆယ္က .. မင္းကြာ ။ မင္းဒီလုိ လုပ္လိမ့္လုိ႕ ငါ အိပ္မက္ ေတာင္ မမက္ခဲ့ဘူး တဲ့ ။ႏိုင္ငံေက်ာ္လူလည္ႀကီး က်ေနာ္လည္း ဘာစကားေျပာ ရမွန္းကုိ မသိ ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေခါင္းကို ငိုက္စုိက္ခ်ျပီး ဒီကိစၥကို ရက္ပုိင္းအတြင္း က်ေနာ္ေျပ လည္ေအာင္ ေျဖရွင္း ေပးပါ့ မယ္ဆုိတဲ့ ကတိနဲ႕ က်ေနာ္ျပန္လာခဲ့ရပါ ေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္ၾကိဳး ပမ္းအားထုတ္မွဳမွန္ သမွ် သဲထဲေရသြန္ဘဝေရာက္သြားခဲ့ပါျပီ။ ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ဂယက္မ်ဳိးစံု ကိုလည္း က်ေနာ္ မွန္းဆလို႕ ရသြားပါျပီ။
က်ေနာ္ထင္ထားတ့ဲအတုိင္းပါပဲ။ ေနာက္တေန႕မွာ အန္တီဆယ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႕ ဘိလပ္ေျမ ျပႆနာကုိ ေရႊကမၻာဦးလွၾကည္ကုိ အသိ ေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္။ဘိလပ္ေျမအိပ္ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းဘုိ႕ အန္တီဆယ့္အိိမ္မွာ အန္ကယ္ ဦးလွၾကည္၊ စီကူးမားနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ ဆံုၾကတ့ဲအခါ အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ဟာ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးျဖစ္ခဲ့ တယ္ဆုိတာ မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ ပါပဲဗ်ာ။ ဒီျပႆနာဟာ က်ေနာ္ လံုးဝမသိပဲ ျဖစ္သြားရတဲ့ ကိစၥပါလုိ႕ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ဖြင့္ ဟေနလို႕ ျပီးမဲ့ ကိစၥမဟုတ္သလို အဲသလုိ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ဳိးလည္း ေပးခ်င္ စိတ္ မရွိ ေတာ့ပါဘူး။က်ေနာ္လည္း ဘာလိုစကားလံုးမ်ဳိးနဲ႕မွ မေျဖရွင္းတတ္ေတာ့တာေၾကာင့္ အန္ကယ္ ဦးလွၾကည္ေရးေပးသမွ် စာခ်ဳပ္ ေတြမွာ လက္မွတ္ ထိုးေပးလုိက္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။
ဘိလပ္ေျမဘုိးရွင္းေပးလုိက္ရင္ ကိစၥရွင္းသြားမယ္လို႕ ခင္ဗ်ား ထင္ေနမွာေပါ့။ မရွင္းဘူးဗ်။ က်ေေနာ္နဲ႕ အန္တီဆယ့္ကိစၥဟာ အမ်ဳိး သမီးစီးပြားေရး စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္းမွာ ေတာ္ ေတာ္ေလး ဂယက္ရုိက္သြားတယ္။အဲဒီဂယက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း ဘယ္သူ႕ကိုမွ မ်က္ႏွာ ခ်င္းဆုိင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ဒီကိစၥျဖစ္ျပီး တပတ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တခုကို က်ေနာ္ ယတိျပတ္ခ်လုိက္ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး စီးပြား ေရး စြမ္း ေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္းက တာဝန္ယူတည္ေဆာက္ေနတဲ့ MWEA TOWER စီမံကိန္းကေန အျပီးတုိင္ ႏွဳတ္ထြက္လို္က္ဘုိ႕ပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ႏွဳတ္ထြက္ဘုိ႕ ဘယ္သူကမွ ဖိအားမေပးပါဘူး။ က်ေနာ့္ကုိ ဖိအား ေပးလုိ႕လည္း မရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ အဲဒီစီမံကိန္းမွာ လူတကာဝိုင္းၾကည့္ေနတဲ့ သံသယ မ်က္လံုးေတြၾကားမွာ အလုပ္ဆက္လုပ္ဘုိ႕ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လုပ္ခ်င္ စိတ္လည္း မရွိ ေတာ့ပါဘူး။
…………………………….

ေအးဗ်ာ။ အရုိးသားဆံုးေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္စီးပြားေရးေလာကမွာ လက္ေျဖာင့္ေသနတ္သမား တေယာက္လုိ က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္ ဘဝကို က်ေနာ္ျငီးေငြ႕လွပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ကုိယ္စြမ္းကုိယ္စနဲ႕ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာ လုပ္ကုိင္ႏုိင္မဲ့ လမ္းေၾကာင္းတခု ေပၚ ေရာက္ေအာင္ က်ေနာ္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရုန္းကန္ခဲ့ရပါတယ္။ အခုေတာ့စီးပြားေရးေလာကမွာ ရွိတဲ့ လူေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ အားထားမွဳ ရလာ ေေအာင္ အပတ္တကုပ္အားထုတ္ခဲ့တာေတြဟာ ရုတ္ျခည္းျပိဳလဲ ပ်က္စီးရ ေတာ့မဲ့အေျခအေနကို ဆုိက္လာေနပါျပီ။
က်ေနာ္ဟာ ျပတ္သားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတခုကုိ ေရြးခ်ယ္ရပါေတာ့တယ္။ကုမၸဏီဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ အေရးေပၚအစည္းအေဝးတခု ခ်က္ခ်င္း ေခၚလုိက္ ပါတယ္။အဲဒီေန႕က ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ဝင္ အားလံုးမ်က္ႏွာစံုညီ ရွိေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က အန္တီဆယ့္ ဘိလပ္ေျမ အိပ္ျပႆနာကို ရွင္း ျပျပီး ကုမၸဏီဟာ သိကၡာတျပားသားမွ မရွိေတာ့ေအာင္ က်ဆင္းေနျပီမုိ႕ ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ဝင္ေတြ အေနနဲ႕ က်ေနာ္ ခ်ျပတဲ့ လမ္းႏွစ္ သြယ္အနက္ တခုခုကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား ေရြးခ်ယ္ၾကဘုိ႕ ေတာင္းဆုိရပါတယ္ေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္ ခ်ျပတဲ့ လမ္းႏွစ္ သြယ္ကေတာ့ (၁)ဒီကုမၸဏီ ကေန က်ေနာ္ တျပားတခ်ပ္မွ အက်ဳိးခံစားခြင့္ ယူေတာ့ပဲ ႏွဳတ္ထြက္မယ္ ။ကုမၸဏီရဲ႕ ေကာင္းေမြဆုိးေမြ အားလံုးကုိ က်န္ရစ္တဲ့ ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ဝင္ေတြက လက္ခံ ေျဖရွင္းပါ ။(၂) ဒါမွမဟုတ္ လက္ရွိ ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ဝင္အားလံုး ဘာအက်ဳိးအျမတ္မွ လက္ မခံေတာ့ပဲ ႏွဳတ္ထြက္ေပးၾကပါ။ ကုမၸဏီရဲ႕ ေကာင္းေမြ ဆုိးေမြအားလံုးကုိ က်ေနာ္ တာဝန္ယူ ေျဖရွင္းမယ္ .. ဆုိတာပါပဲ ။
ဒါရုိက္တာအဖြဲ႕ဝင္ေတြအားလံုး တုတ္တုတ္ေတာင္ မလွဳပ္ေတာ့ပါဘူး။ ခင္ဗ်ား စိတ္ထဲမွာ က်ေနာ္ ရမ္းကားလြန္းတယ္လို႕ ထင္ႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီျပႆနာ ေပၚလာရ တာဟာ စီကူးမားတေယာက္တည္းရဲ႕ လက္ခ်က္မဟုတ္ပဲ ေနာက္ကြယ္က မသိမသာ အားေပး အားေျမွာက္လုပ္ေနတဲ့ အေပါင္းအပါေတြ ရွိေနႏိုင္တာေၾကာင့္ ၊ က်ေနာ့္ ကို ဒုကၡလည္း ေပးခ်င္ ၊ေပးလည္းမေပးတတ္လို႕ ကိုယ့္ ရွဴးကိုယ္ ပတ္ျဖစ္ ကုန္ၾကတဲ့ ဒါရုိက္တာအဖြဲ႕ဝင္ေတြကိုပါ စိန္ေခၚ လုိက္ျခင္းပါပဲ ။
………………………………………….
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ့္တုိ႕ကုမၸဏီရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္မွဳအားလုံးနီးပါးဟာ MWEA စီမံကိန္း အတြက္ မူလအေဆာက္အဦး ေဟာင္း ကေန ေျပာင္းေရြ႕ရတဲ့ ရံုးေတြ အတြက္ ယာယီ အစား ထုိးအေဆာက္အဦးေတြ ဦးဝိစာရအိမ္ရာေနာက္ဖက္မွာ ေဆာက္ေပး ထားတဲ့ လုပ္ငန္း ေခါင္း စဥ္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ကုမၸဏီလက္က်န္ေငြ တျပားမွ မရွိပဲ ဒီအထုတ္ရွဳပ္ၾကီး ကို တာဝန္ယူေျဖရွင္း ႏိုင္တဲ့ သူရဲေကာင္း ေပၚမလာဘူး ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္ကလည္း ခပ္ျပတ္ ျပတ္ပါပဲ။ အားလံုး ထြက္ရင္ထြက္၊ မထြက္ရင္ က်ေနာ္ထြက္မယ္ ဆုိျပီး အေခ်အတင္ ျဖစ္ေန ခ်ိန္မွာ လူတတ္ႀကီး မစၥတာ စီကူးမားဟာ ေနာက္ဆံုးေပၚလက္နက္ဆန္း တခုကို ထုတ္သံုး လုိက္ပါ ေတာ့ တယ္။
အဲဒီလက္နက္ကေတာ့ အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ ေယာက်ာ္းရင့္မၾကီးတန္မဲ့ ႏွပ္ေခ်းတရွဳံ႕ရွဳံ႕နဲ႕ ငိုခ်လုိက္တာပါပဲဗ်ာ ။
…………………………………………….
အျပင္ဘန္းအျမင္အရ က်ေနာ္ဟာ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္သူ၊ ျပတ္သားသူ ၊ရက္စက္သူအျဖစ္ ျမင္ေကာင္း ျမင္ႏိုင္ေပမဲ့ က်ေနာ့္အတြင္း စိတ္ဟာ ေပ်ာ့ညံ့တယ္ဆိုရပါမယ္။ေဘးလူေတြ အျမင္ မွာ က်ေနာ့္ကို ခံႏိုင္ရည္ေကာင္းလြန္းသူလုိ႕ ျမင္ေပမဲ့ လူေတြမျမင္ရာမွာ ခံစား ေၾကကြဲေန တတ္တဲ့ သူမ်ဳိးပါ။ မင္းဘာလဲ ငါဘာလဲ ဆုိတဲ့ ပြဲမ်ဳိးမွာ ရင္ေကာ့ျပီး အသက္စြန္႕ ရဲတဲ့ က်ေနာ္ ဟာ တဖက္သူ မ်က္ရည္ က်ျပီး ေတာင္းပန္တုိးလွ်ဳိးတာကုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိသူမဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ေဒါသဟာ စီကူးမားမ်က္ရည္ေၾကာင့္ ရုတ္ျခည္းေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ့ ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ဝင္ေတြ ပုိေနျမဲ က်ားေနျမဲ အတုိင္း ထားျပီး ကုမၸဏီတခု လံုး ကို က်ေနာ့္ စိတ္ၾကိဳက္ စီမံဖန္တီးႏုိင္ေၾကာင္း တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူၾကျပီး အစည္း အေဝးကို ရုတ္သိမ္းလုိက္ရ ပါေတာ့တယ္။


ရုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ အဲဒီေန႕က ပြဲဟာ က်ေနာ္အႏိုင္ရလုိက္တယ္လို႕ ထင္စရာ ရွိေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ရန္သူကုိ ရန္သူလုိ သတ္မွတ္ျပီး ေျမြငယ္မီးေသး အၾကြင္းအက်န္ ခ်န္မထားေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ ေလာကနီတိကုိ က်ေနာ္မလုိက္နာခဲ့တဲ့ အတြက္ ေနာက္ပုိင္း မွာ က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းႀကီး အထိနာခဲ့ရပါတယ္ ။ ရာဇဝင္နဲ႕ ခ်ီျပီး ေျပာရရင္ ကမၻာေက်ာ္ စစ္သူႀကီး ဟန္နီေဗာမွားခဲ့တဲ့ အမွား မ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ဟန္နီေဗာဟာ ေရာမကို သိမ္းဘုိ႕ အဲ့လ္ပ္ ေတာင္တန္းႀကီး ကုိ ေတာင္ ဂႏၲဝင္ေျမာက္ စစ္ခ်ီနည္းေတြနဲ႕ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ေရာမ နယ္စြန္ နယ္ဖ်ားေတြကုိ သံုးႏွစ္သံုးမိုး တစခ်င္း အမွည့္ေျခြ ေျခြြထားႏိုင္ခဲ့သတဲ့ဗ်ာ။ ဟန္နီေဗာဟာ သူ႕ရဲ႕ နာမည္ ေက်ာ္ နဂါးပတ္ စစ္ဆင္နည္း နဲ႕ အင္အားခ်င္း အဆမတန္ကြာျခားတဲ့ ေရာမစစ္တပ္ကုိ အႏိုင္ရလုိက္ခ်ိန္မွာ ေသာင္းဂဏန္းနဲ႕ခ်ီရွိေနတဲ့ ႏွစ္ဖက္စစ္သည္ ေတြရဲ႕ အေလာင္း ေတြၾကား က ေတာင္ကမူေလး ေပၚကေန ေရာမျမိဳ႕ႀကီးဆီကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ငူငူႀကီး ရပ္ေနခဲ့ သတဲ့ဗ်ာ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ညီ မဟာေဗာက အကိုျဖစ္သူ ဟန္နီေဗာကို အကုိ ဒီအခ်ိန္ဟာ ေရာမကုိ အျပီးတုိင္ ဝင္သိမ္းဘုိ႕ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ ပါပဲလုိ႕ ဆုိတဲ့အခါ ဟန္နီေဗာက ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ ခပ္မဆိတ္ေနတာ ေၾကာင့္ မဟာေဗာဟာ သူ႕အကုိကုိ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ စကားတခြန္း ေျပာလုိက္သတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီ စကားကေတာ့ “ငါ့အကိုဟာ ေအာင္ပြဲကုိ ဘယ္လုိရေအာင္ တုိက္ရ မယ္ဆုိတာ သူမတူေအာင္ သိေပမဲ့ ေအာင္ပြဲရဲ႕ အသီးအပြင့္ကုိ မခံစားတတ္ေယာင္ တကား“ တဲ့ဗ်ာ။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟန္နီေဗာဟာ ေရာမစစ္တပ္ႀကီးကို အႀကီးအက်ယ္ ရွဳံးျပီး အီရတ္ ႏိုင္ငံဖက္ကို ဆယ့္ကုိးႏွစ္ ေလာက္ တိမ္းေရွာင္ေနရာက ေရာမေထာက္လွမ္းေရးေတြသိသြား လို႕ ဖမ္းဘုိ႕အလာမွာ အဆိပ္ေသာက္ေသလုိက္ရတဲ့ ဘဝမ်ဳိးနဲ႕ ၾကံဳသြားခဲ့ရရွာသတဲ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း စီကူးမားနဲ႕ ေနာက္လုိက္ေတြကုိ အျပီးေခ်မွဳန္း သင့္ပါ လ်က္ တြန္႕ ဆုတ္ေတြ ေဝခဲ့မွဳေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ဒုကၡလွလွ ၾကံဳခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။
ဒါေတြဟာ ေနာက္ပုိင္းမွာ ထင္ရွားလာပါလိမ့္မယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ဆုံးေအာင္သာ နားေထာင္ ပါေတာ့ဗ်ာ။
………………………………………
ဒါရုိက္တာအဖြဲ႕ အစည္းအေဝးလည္းျပီးေရာ ေနာက္ေန႕မွာ က်ေနာ္အန္ကယ္ဦးလွၾကည္နဲ႕ သြားေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ အန္တီဆယ့္ကုိ က်ေနာ္တုိ႕ေပးရန္ရွိတဲ့ ဘိလပ္ေျမဘုိးေတြကုိ MWEA TOWER စီမံကိန္းမွာ က်ေနာ္တို႕ ကုမၸဏီ စုိက္ထုတ္ကုန္က်ထားတဲ့ ေငြေၾကး ေတြနဲ႕ ခုႏွိမ္ျပီး ေပးႏိုင္ဘုိ႕အတြက္ အဲဒီစီမံကိန္း အစုရွယ္ယာစာရင္းကေန က်ေနာ္တုိ႕ ကုမၸဏီ ႏွဳတ္ထြက္ ေပး ေၾကာင္းေျပာလုိက္ ေတာ့ အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ဟာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထိခို္က္သြားပံုရပါ တယ္။ သူ႕မ်က္မွန္ကုိေက်ာ္ျပီး က်ေနာ့္ကုိ ဂရုဏာသက္တဲ့ မ်က္လံုး ေတြနဲ႕ ၾကည့္ေနပါတယ္။
အတိုခ်ဳပ္ရရင္ MWEA TOWER နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ေငြစာရင္းေတြ နဲ႕ ကိုညြန္႕ဝင္းေလး ဆြဲထား တဲ့ အေဆာက္အဦးဒီဇုိင္းပုံစံေတြကို အန္ကယ္ဦးလွၾကည္လက္ထဲကို အပ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ မရွိေတာ့တဲ့အခါ လုပ္ငန္းပုိအဆင္ေျပပါေစေတာ့ဆုိျပီး က်ေနာ့္လက္စြဲ စာရင္းကုိင္ ဦးေသာင္းထုိ္္က္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိပါ ခ်န္ထားခဲ့ျပီး အဲဒီစီမံကိန္းကေန အျပီးအပုိင္ ႏွဳတ္ထြက္ လုိ္က္ပါေတာ့တယ္။
...................................
ေအာ္ ၊ဒီလုိ အျဖစ္မ်ဳိးေတြေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ ။ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီး ဌာနက ကိုစိန္ေသာင္း ဆုိတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က က်ေနာ့္ အျဖစ္ေတြကို ၾကည့္ျပီး “ ကိုသက္ခုိင္ရာ ၊ခင္ဗ်ား ဘဝဟာ ငွက္ခါးပ်ံသလို၊ ေခါက္လွ်ာငွက္ပ်ံသလိုပါပဲလားလို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ဘူးသဗ်ာ။ ငွက္ခါး ၊ နဲ႕ေခါက္လွ်ာငွက္ ဘယ္လိုပ်ံတယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္ေသခ်ာမျမင္ဘူးေပမဲ့ အဲဒီငွက္ေတြဟာ ဟုိး အျမင့္ဆုံးမွာ ပ်ံလိုက္ ေဒါင္ လုိက္ထုိးဆင္းျပီး ေအာက္ဆုံးမွာ ပ်ံလုိက္ လုပ္တတ္တဲ့ ငွက္မ်ဳိး ထင္ပါရဲ႕ ဗ်ာ။
ေတာ္ေတာ္ေသာကၾကီးရတဲ့ကာလေတြပါပဲဗ်ာ။ လုပ္ငန္းလႊဲေျပာင္းတာဟာ တေန႕တရက္ တည္းလုပ္လုိ႕ ရတဲ့ကိစၥမဟုတ္ေလေတာ့ အစုရွယ္ယာဝင္အျဖစ္က ႏွဳတ္ထြက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ ပုိင္းမွာလည္း သုံးလေလာက္နီးပါး အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ရဲ႕ ရံုးခန္းကုိ မ်က္ႏွာပူပူ နဲ႕ ဝင္ထြက္ေန ရျပန္ပါတယ္ ။
အမွန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ ခံစားရပါတယ္။ ရွက္တဲ့စိတ္၊ခံျပင္းနာက်ည္းစိတ္ေတြ ေၾကာင့္ သံုးလဝန္းက်င္ေလာက္ စိတ္ေလျပီး ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြေတာင္ မရိတ္ ပဲထားလုိ႕ အျမဲတမ္းေက်ာ့ေနေအာင္ေနတတ္တဲ့ က်ေနာ့္ ပံုစံဟာ ညွင္းသုိးသုိးနဲ႕ အပူ သည္ရုပ္ ေပါက္လာပါေတာ့တယ္။
………………………………….


ေအာ္ ၊ စိတ္ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ အခါမို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ေနာ္ ေသာကၾကံဳရတဲ့အခါ အေမ က်ေနာ့္ကုိ အားေပးတာကို သတိရမိ တယ္ ဗ်ာ။ က်ေနာ္ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသားေလာက္တုန္းကေပါ့ ။ စာအုပ္ဆိုင္က စာအုပ္တအုပ္ ငွားဖတ္ရာကေန စာအုပ္က ေရတိုင္ကီထဲ ျပဳတ္က်ျပီး စုတ္ျပဲကုန္တာေၾကာင့္ ေလ်ာ္ရမဲ့ အေျခအေနျဖစ္လာေရာဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္က စာအုပ္တန္ဘုိးက ဆယ့္ငါးက်ပ္ ေလာက္ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ၾကံရာမရတာနဲ႕ ေက်ာင္းက အျပန္ အေမခူးထားတဲ့ ထမင္းကုိ မစားႏုိင္ပဲ ေစာင္ ေခါင္းျမီးျခံဳျပီး အိပ္ေနလိုက္ေတာ့ အေမက က်ေနာ့္ကုိ ငါ့သား ေနမေကာင္း ဘူးလားတဲ့ ။ အေမေလးငါးၾကိမ္ ေမးမွ က်ေနာ္က စာအုပ္အငွားဆုိင္က စာအုပ္ေရစုိလုိ႕ ျပန္ ေလ်ာ္ရမ့ဲ ကိစၥ ကို အေမ့ကုိ ေျပာျပေတာ့ အေမက အားရပါးရ ရီျပီး အမေလး ငါ့သားရယ္၊ ဒီကိစၥကုိ အေမ ရွင္းေပးမွာေပါ့ တဲ့။ ေနာက္ျပီး မွတ္မွတ္ရရ စကားတခြန္း ေျပာေသးတယ္။ ငါ့သား ေလာကႀကီး မွာ သိပ္ျပီး ပူပင္ေသာက မမ်ားပါနဲ႕ ၊ပါး ရာက ေပါက္ထြက္သြား လိမ့္မယ္။ ဘယ္ေသာအခါမွ စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႕ တဲ့ဗ်ာ။
ေနာက္ပုိင္း အိမ္ေထာင္က်ျပီးတဲ့ အခါမွာလည္း က်ေနာ္ စိတ္ညစ္ညဴးစရာ အၾကီးအက်ယ္ၾကံဳ ရတဲ့ အခါတိုင္း အေမ့ဆီ ခဏခဏ သြားေလ့ရွိပါတယ္။တကယ္ေတာ့ ေသာကကင္းေဝးေနႏိုင္ ေရးအတြက္ က်ေနာ္ဖတ္မွတ္ေလ့လာဘူးတဲ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ ။ ခက္တာက က်ေနာ့္တရားကို က်ေနာ္မက်ဘူးဗ်။ အေမဟာ ပညာသာမတတ္တယ္ ၊ေလာက ၾကီးကုိ ရွဳျမင္ရာမွာ ရုိးရွင္း လြန္းလုိ႕ အေမ့တရား၊၊ အေမ့ရဲ႕ ေလာကအျမင္ကုိ အေမ့အရိပ္အာဝါသေအာက္မွာ အေမေျဖသိမ့္တဲ့ အသံကုိ ၾကားခ်င္ လြန္းလုိ႕ ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္က စာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ဖတ္၊ ေတြးတဲ့ အေတြးကလည္း သိပ္ဥာဏ္မ်ားတဲ့ ေကာင္ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္တရား ကုိယ္မက်တာ ဆန္းလွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အခုေတာ့ အေမ့ဆီ သြားရေအာင္ အေမလည္း မရွိရွာေတာ့တာေၾကာင့္ စိတ္ေသာ က ပုိေရာက္သလုိပဲဗ်ာ ။
……………………………………..
အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ဟာ က်ေနာ္စိတ္ဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ေနတာကို မျမင္ရက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ ။ တေန႔မွာ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ သူ႕ရံုးခန္း ကိုလာခဲ့ဘုိ႕ ဖုန္းဆက္ေခၚျပီး က်ေနာ့္ေသာက ေျပရာ ေျပေၾကာင္း တရားေရေအးတိုက္ေကၽြးပါေတာ့တယ္။သူေဟာတဲ့ တရားက သူ႕ဘဝ အေၾကာင္း ရယ္ ၊ ပုံျပင္ေလးတပုဒ္ရယ္ ပါသဗ်ာ။သူ႕တရားဟာ ရုိးရိုးေလးဆုိေပမဲ့ က်ေနာ္ႏွစ္ျခိဳက္လြန္း တာ ေၾကာင့္ အခုထက္ ထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။
ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္ ၁၉၇၇-၇၈ ပတ္ဝန္းက်င္က အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ဟာ မဂုိလမ္းက ေရႊေစ်းကြက္မွာ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ေနခဲ့သတဲ့ဗ်။အဲဒီအခ်ိန္မွာ အစုိးရက စီးပြားေရးကုိ ႏို္င္ မထိန္းခ်ဳပ္တတ္ေလေတာ့ နံမည္ၾကီးကုန္သည္မွန္သမွ် ဇူဇကာ စစ္ဆင္ ေရးဆုိျပီး ဖမ္းပါ ေလေရာ တဲ့ဗ်ာ။ဇူဇကာစစ္ဆင္ေရးထဲမွာ အန္ကယ္ဦးလွၾကည္ပါ ပါသြား ေရာတဲ့ဗ်။အစုိးရက ဖမ္းမဲ့သာ ဖမ္းတယ္ စြဲတင္စရာ ပုဒ္မရွာမရေလေတာ့ ဦးလွၾကည္လက္ ဝယ္မွာ ေရနံဆီတပံုး ေတြ႕တဲ့ အမွဳနဲ႕ တရားစြဲ ခံရသတဲ့ ။တသက္နဲ႕တကုိယ္ အခ်ဳပ္တို႕ ေထာင္တုိ႕ အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဘူးတဲ့ အန္ကယ္ဟာ နံမည္ႀကီးေရႊကုန္သည္ ဘဝကေန ေထာင္ထဲ ေရာက္သြားရတာ ေၾကာင့္စိတ္ဓာတ္အၾကီးအက်ယ္က်ျပီး ေဆာက္တည္ရာ မရျဖစ္ခဲ့ရသတဲ့ ။ မွတ္မွတ္ရရ ေနာက္ဆံုးေန႕ အမိန္႕ခ်မဲ့ရက္မွာ အန္ကယ္ ဦးလွၾကည္ဟာ ရာဘာဖိနပ္စုတ္ေလး တရံကုိ ဖင္ခုထုိင္ရင္း တရားသူႀကီးရဲ႕ အမိန္႕ကို နားေထာင္လုိက္ေတာ့ ျပစ္မွဳထင္ရွားတဲ့ အတြက္ ေထာင္ဒဏ္ (၇)ႏွစ္ အခ်ခံရေရာတဲ့ဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ႕ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ မွာ အက်ဥ္းသားဘဝနဲ႕ ရွိေနတုန္း ဘဝတူအက်ဥ္းသား ကုလား အဘုိးႀကီး တေယာက္က သူ႕ ကုိ ေလာကႀကီးမွာ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပဲ မွတ္ပါလို႕ သင္ခန္းစာယူထုိက္တဲ့ ပံုျပင္တပုဒ္ ေျပာျပျပီး သူ႕ေသာကကုိ ေျပေစခဲ့သတဲ့ဗ်ာ။

“ ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက တုိင္းျပည္တျပည္မွာ ေတာလိုက္ဝါသနာ အင္မတန္ႀကီးတဲ့ ဘုရင္ႀကီး တပါးရွိသတဲ့။အဲဒီဘုရင္ရဲ႕ သက္ေတာ္ရွည္ အမတ္ႀကီးေတြထဲမွာ ျဖစ္လာသမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပဲလုိ႕ ခံယူထားတဲ့ အမတ္ႀကီး တပါးလည္း ရွိသတဲ့ဗ်ာ။
တေန႕ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေတာလည္သြားရာက သားေကာင္နဲ႕ အနီးကပ္ ေတြ႕ျပီး အဲဒီသားေကာင္ကုိ သံလ်က္နဲ႕ သတ္မဟဲ့ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႕ လက္ထဲက သံလ်က္ကုိ အလ်င္ စလိုခၽြတ္လိုက္တာ သူ႕သံလ်က္နဲ႕႔႔ပဲ သူလက္ညွဳိးတေခ်ာင္းကုိ တိကနဲေနေအာင္ ျဖတ္မိ ပါေလ ေရာ တဲ့ ။ အဲဒီအခါ ဘုရင္ႀကီးဟာ လက္ညွဳိးျပတ္ရတဲ့ ဒုကၡအျပင္ ၊လက္ညွဳိးျပတ္တာ ကို အတိတ္နိမိတ္ေကာက္ျပီး ေရွ႕ဆက္ျဖစ္ လာမဲ့ ၾကမၼာဆုိးေတြ အတြက္ပါ ေတြးေတာ ပူပင္ လာပါသတဲ့ ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႕ပညာရွိအမတ္ေတြကို ဆင့္ေခၚစည္းေဝးျပီး သူ႕လက္ညွဳိး ျပတ္ရျခင္း ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အတိတ္ နမိတ္ကုိ ေကာက္ေစတဲ့အခါ အျခားေသာ အမတ္မ်ား က အဓိပၸါယ္ အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ ေရွ႕ဆက္ျဖစ္လတၱံေသာ ကံၾကမၼာ မ်ဳိးစံုကို ေလွ်ာက္တင္ ၾကေပမဲ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ အမတ္ႀကီးကေတာ့ သူ႕ထံုးစံအတုိင္း ဘုရင္ႀကီး လက္ညွဳိး ျပတ္ရျခင္းဟာ ေကာင္းဘုိ႕ ျဖစ္လာတာပါ လို႕ ေလွ်ာက္တင္ သတဲ့ဗ်ာ။အဲသလုိ ေလွ်ာက္တင္တာကုိလည္းၾကားေရာ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေဒါသူပုန္ထျပီး ေကာင္း ဘို႕ျဖစ္လာတယ္ လို႕မွတ္ခ်င္လွတဲ့ အမတ္ႀကီးကုိ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေစသတဲ့ဗ်ာ။
သိပ္ကာလမၾကာခင္မွာပဲ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႕ဝါသနာကို မစြန္႕လႊတ္ႏို္င္တာေၾကာင့္ မစြန္႕လႊတ္ နုိ္င္တာေၾကာင့္ ေတာကစားထြက္ျပန္တဲ့ အခါ တေယာက္တည္း မ်က္ေစ့လည္ လမ္းမွားျပီး ဘီလူးေစာင့္တဲ့ သစ္ပင္တပင္အရိပ္မွာ အပန္းေျဖလုိက္မိသတဲ့ ။ အဲဒီအခါ သစ္ပင္ ေစာင့္တဲ့ ဘီလူးက ဝုန္းဆုိ ေပၚလာျပီး သူ႕အရိပ္မွာ လာခိုသူကို သူစားခြင့္ရွိအတြက္ ဘုရင္ႀကီးကုိ စားမယ္လုပ္ေရာတဲ့ဗ်ာ။
ဘုရင္ႀကီးဟာ သူဟာျပည့္ရွင္မင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပျပီး အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အေပးအယူလုပ္ေပမဲ့ ဘီလူးက နားမဝင္ပဲ ဘုရင္ႀကီးကို သတ္ စားဘုိ႕ျပင္ဆင္ပါေလေရာတဲ့ ။ဘုရင္ႀကီးလည္း ဒီတခါေတာ့ အယူခံမရွိပဲ ကိုယ္က်ဳိးေတာ့နည္းပါျပီ ဆုိျပီး ၊ဘီလူးစားမဲ့ အခ်ိန္ကုိမ်က္လံုး စံုမွိတ္ရင္း ရင္တမမနဲ႕ ေစာင့္ေနရေတာ့သတဲ့ဗ် ။ဘုရင္ႀကီးကုိ စားအံ့ဆဲဆဲ ဘီလူးဟာ ခ်က္ခ်င္း မစားေသးပဲ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႕ကုိ ေလွ်ာက္စစ္ေဆးေနရာက ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ လက္ညွဳိးတေခ်ာင္း ျပတ္ေနတာလည္း ေတြ႕ေရာ ဟာ၊ လက္စသတ္ေတာ့ မင္းက ဒုကၡိတပဲ၊ ဒါဆုိ အထက္အမိန္႕အရ ငါဟာ ဒုကၡိတကုိ စားခြင့္မရွိဘူး ဆိုျပီး ဘုရင္ႀကီးကုိ လႊြတ္လိုက္ေရာ တဲ့ဗ်ာ။
ဒီေတာ့မွ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႕ပညာရွိအမတ္ႀကီး ေျပာတဲ့ ေကာင္းဘုိ႕ျဖစ္လာတယ္ မွတ္ပါဆုိတဲ့ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္ကို သတိရျပီး အမတ္ႀကီး ကုိ အက်ဥ္းခ်ထားရာကေန ျပန္ထုတ္ျပီး အၾကီး အက်ယ္ သူေကာင္းျပဳတာနဲ႕ ဇာတ္လမ္းဆံုးေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။
..................................
သူ႕တရားေၾကာင့္ က်ေနာ္ စိတ္သက္ရာရခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာလည္း သူ႕တရားေၾကာင္ ့ဆုိတာ ထက္ သူ႕ေစတနာေၾကာင့္ ၊ သက္သာရာ ရခဲ့တယ္ဆုိရင္ ပုိမွန္ပါလိမ့္မယ္။ ဆုိလုိတာက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥမွာ က်ေနာ္ အမွန္တကယ္ ဘယ္လုိခံစားရတယ္ဆိုတာ သူသိတယ္ ဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ က်ေနာ္ ေက်နပ္မိျခင္းပါပဲ။
အခ်ိန္အၾကာႀကီး စိတ္ေလေနလို႕ မျဖစ္ျပန္တာေၾကာင့္ အလုပ္ေတြဖက္ကုိ ေျခဦးလွည့္ရ ျပန္ပါတယ္။ တကယ္ ေတာ့ ကံၾကမၼာ (သုိ႕မဟုတ္) ဘုရားသခင္ဟာ က်ေနာ့္ကုိ ဆုလာဒ္ေတြ ဖန္တီးေပးထားဟန္ တူပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဆုလာဒ္ေတြဟာ က်ေနာ္ လံု႕လ ဝီရိယ၊ ေသြး ေခၽြးနဲ႕ မထိေတြ႕ေသး သေရြ႕ အသက္ဝင္မလာတတ္တာေတာ့ အံ့ၾသစြာ ေတြ႕ရွိရပါတယ္။
MWEA YOWER စီမံကိန္းက က်ေနာ္ ႏွဳတ္ထြက္ျပီး ေလးလေလာက္အၾကာမွာ လွဳိင္ျမိဳ႕နယ္ အစုိးရမူလတန္းေက်ာင္း အမွတ္၂ ကုိ ျဖိဳဖ်က္ျပီး ရွစ္ခန္းတြဲေျခာက္ထပ္ ေဆာက္ဘို႕ အိုးအိမ္ ဦးစီးဌာနက ေလလံတခု က်ေနာ္ေအာင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီေလလံပြဲမွာ ျမန္မာျပည္ ထံုးစံအတုိင္း စစ္ဖက္နယ္ဖက္က အာဏာေတြ ရာထူးေတြ ဝိတ္ေတြ ယွဥ္ျပိဳင္္ၾကရတာပါပဲ။လက္ရည္သိပ္ ျမင့္စရာ မလိုတဲ့ ပြဲမုိ႕ ဒုတိယ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေအးေသာင္ရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ ထြန္းႏိုင္ေအးကုိ ထုတ္သံုးလုိက္တာ အခက္အခဲ သိပ္မရွိလွပဲ ေလလံေအာင္ခဲ့ေရာ ဆုိပါ ေတာ့။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီစီမံကိန္းဟာ အျမတ္အစြန္းအေနနဲ႕ သိန္းေလးငါးရာ ရႏို္င္တာမို႕ ယိုင္နဲ႕ ေနတဲ့ ကုမၸဏီကုိ ျပန္လည္ တည့္မတ္လာ ေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။အဲဒီအေဆာက္ အဦး ေအာက္ေျခအုတ္ျမစ္လုပ္ငန္း ျပီးခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္လုပ္ငန္းခြင္ ရံုးကို စေန ေမာင္ ေမာင္ လို႕ သူ႕ကုိယ္သူ နာမည္ေပးထားတဲ့ မင္းၾကိဳင္ေရာက္လာျပီး မႏၱေလးမွာ ဂြင္ၾကီး တဂြင္ ရွိတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္ မႏၱေလး ကုိ ဆင္းျပီး အကြက္ခ်ရင္ ေသခ်ာေပါက္ အဆင္ေျပမွာမို႕ လုိက္ခဲ့ဘုိ႕ ဇြတ္ေခၚပါေတာ့တယ္။ မင္းၾကိဳင္ဆုိတာ စိန္ဂၽြန္းေစ်းႀကီး စီမံကိန္း မွာ အၾကီးအက်ယ္ ရွဳပ္ရွဳပ္ေပြေပြ လုပ္ခဲ့တာမို႕ က်ေနာ္လုိက္သြားဘုိ႕ စိတ္ကူးမရွိပါဘူးဗ်ာ ။
ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႕ လူမသိ သူမသိ တြဲေနတဲ့ ခင္ျငိမ္းေအးဆိုတဲ့ ခ်ာတိတ္မဟာ ဘယ္လုိ ဘယ္ပံု စိတ္ကူးေပါက္သလဲ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္အိမ္ေပၚကုိ ရုတ္တ ရက္ ေပါက္ခ်လာရာက အိမ္က မေခ်ာနဲ႕တည့္တည့္တုိးျပီး ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္ စကား ေတြ မ်ားျပီး ဇယားေတြ ရွဳပ္ကုန္ပါေရာဗ်ာ။ ေအးဗ်ာ။ က်ေနာ္ေပြခဲ့ ရွဳပ္ခဲ့တာေတြကုိ အခ်ိန္ရတဲ့အခါ အေသးစိတ္ ေျပာျပပါအံုး မယ္။ လြမ္းလို႕စာစီ တာေတာ့ မဟုတ္ရပါဘူး။ က်ေနာ့္ဘဝ အမွား ကုေဋဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးနဲ႕ေပါ့။
အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ျပႆနာလည္း မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကံဳေရာ က်ေနာ္လည္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကုိ မ်က္ႏွာပူပူနဲ႕ အိမ္မျပန္ရမဲ့နည္းလမ္းကို ရွာရာက မင္းၾကိဳင္ ေျပာတဲ့ မႏၱေလးက ဂြင္ဆုိတဲ့ ကိစၥကို သတိရမိတာနဲ႕ မႏၱေလးကို ခရီးထြက္ဘို႕ အေၾကာင္းဖန္လာပါေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ မႏၱေလးကို က်ေနာ္သြားခဲ့တာဟာ ေသတြင္းထဲကုိ ခုန္ဆင္းလိုက္သလို ျဖစ္ခဲ့ တယ္ဆိုတာ ေနာက္တႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာမွာ က်ေနာ္သိခဲ့ရပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကုိ လူမုိက္ငွားျပီး အေသသတ္ခိုင္းတဲ့ မုဆိုးတပုိင္း မိန္းမရုိင္းဟာ အဲဒီမႏၱေလးမွာေနေလရဲ႕ ။သူ႕ နံမည္က ေဒၚစက္ၾကည္တဲ့ ။ သူ႕မွတ္ပံုတင္မွာ ငါန္းဇြန္ဇာတိလုိ႕ေရးထားပါတယ္။ ဗ်ာ၊ သူနဲ႕ က်ေနာ္ျငိလို႕ ျပႆနာျဖစ္တာလို႕ ခင္ဗ်ားထင္ေနသလား။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ သူက အသက္ငါး ဆယ္ေက်ာ္ေနတဲ့ အဖြားႀကီးပါဗ်ာ။ က်ေနာ္က သံုးဆယ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတာ။ က်ေနာ္္ဆုိတဲ့ေကာင္က ေငြနဲ႕ အခြင့္အေရးအတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ အမယ္ၾကီးအုိကုိ ၾကံမဲ့ အစားထဲေတာ့ မပါပါဘူးဗ်ာ။ အင္း က်ေနာ္ တြဲခဲ့သမွ် အမ်ဳိးသမီးအားလံုးဟာ ညႊန္႕ေပ့ ေခ်ာေပ့ လွေပ့ဆိုတာေတြခ်ည္းပါပဲ ။ ေအာ္ ၊ မၾကြားရပါဘူးဗ်ာ။ ခိုင္ခိုင္လံုလံု ျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ေျပာျပ ပါ့မယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္ရွည္ရွည္ နားေထာင္ဘုိ႕ အဓိကပါေလ။

(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

ရုပ္ပံု။ ။ ဂူဂဲလ္

Read More >>>

Summary only >>>

မင္းဒင္ ရဲ ့ သက္ခိုင္ ( ၈၂ )

၈၂။ နတ္မိမယ္တုိ႕ေပ်ာ္စံရာ ။

ဘန္ေကာက္သြားဘို႕ဆုိတာလည္း သိပ္ခက္လွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္က လိုလိုမယ္မယ္ သံုးႏိုင္ေအာင္ဆုိျပီး ၾကိဳလုပ္ထားတာ အဆင္သင့္ရွိပါတယ္။သြားခါနီးမွ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ သက္တမ္းကုန္ေနလို႕ သက္တမ္းတိုးရမယ္ဆိုေတာ့လည္း အန္တီဆယ္ဟာ အထူးတပ္ဖြဲ႕ အက္စ္ဘီက ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗဟိန္း နဲ႕ သိပ္ရင္းႏွီးေနေတာ့ ဗုိလ္မွဴးႀကီးဗဟိန္း ရံုးခန္းကုိ တေခါက္သြားလုိက္ရံုနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းျပီးေရာ ဆုိပါေတာ့။အန္တီဆယ္နဲ႕ ဗုိလ္မွဴး ႀကီး ဗဟိန္းက ရင္းႏွီးဆုိ အဲဒီရက္ပုိင္းေတြတုန္းက ဗုိလ္မွဴးႀကီးဗဟိန္းရဲ႕သမီး မဂၤလာေဆာင္မွာ သတုိ႕သမီး ဝတ္ဘုိ႕ စိန္ထည္တခ်ဳိ႕ အန္တီဆယ္သြားပို႕ေတာ့ က်ေနာ္ပါသြားေသး တယ္ ေလ။အဲဒီ စိန္ ထည္ေတြကို ဝယ္ေလသလား ။ ငွားေလသလားေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေသခ်ာ မသိဘူးဗ်။

ခရီးထြက္ဘို႕ သံုးေလးရက္ေလာက္အလိုမွာ အန္တီဆယ္ဟာ က်ေနာ့္ကုိ အကူ အညီတခု ေတာင္းလာျပန္ပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ တရုတ္ျပည္ကေန သူတင္သြင္းလာတဲ့ ဘိလပ္ေျမေတြ ထား စရာေနရာမရွိလို႕ ဂိုေဒါင္ရွာေပးပါအံုး တဲ့ ။ ေအးဗ်။ ထူးထူးဆန္းဆန္းက အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာ တျပည္လံုးက လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေစ်းသက္သာတယ္၊ အျမတ္က်န္တယ္ဆိုျပီး တရုတ္ ဘိလပ္ ေျမေတြ အျပိဳင္အဆိုင္သြင္းလုိက္ၾကတာ ဘိလပ္ေျမထားစရာဂုိေဒါင္ေတာင္ ရန္ကုန္ မွာ ရွာမရတဲ့အထိ္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဗ်။ အမွန္ေတာ့ အန္တီဆယ္ဟာ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီး ဦးေစာ ထြန္းနဲ႕ညွိျပီး ဘိလပ္ေျမသြင္းလာတာပါ။ ဘိလပ္ေျမေတြ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းေရာက္မွ ဘာ အဆင္မေျပျဖစ္တယ္ မေျပာတတ္ဘူး။ က်ေနာ့္ကုိထားစရာဂိုေဒါင္ အပူတျပင္း ရွာခုိင္း ေတာ့ တာပါပဲ။ အင္းေလ။ ဘိလပ္ေျမအိပ္ေတြ သုိေလွာင္စရာ မရွိလို႕ သေဘာၤေပၚမွာ ဆက္ ထားရင္ ရက္လြန္ေၾကးနဲ႕ မြဲသြားမွာေပါ့။
……………………….

ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း ဘိလပ္ေျမအိပ္ေတြကုိ က်ေနာ့္ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္တခုထဲမွာ ယာယီဂုိေဒါင္တလံုးေဆာက္ျပီးလက္ခံထား လုိက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အန္တီဆယ္ဟာ စီးပြားေရး အကြက္ျမင္တယ္လို႕ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။မၾကာခင္ ေဆာက္ေတာ့မဲ့ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသမီး စီးပြားေရး စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဘိလပ္ေျမက အိတ္ေရသိန္းခ်ီေနတာ မဟုတ္လား။ဒါေၾကာင့္ သူက က်ေနာ့္ကို မင္းလုိတဲ့ေနရာမွာ သံုးခ်င္ ရင္လည္း သံုးလုိက္လုိ႕ေတာင္ လိမ္လိမ္မာမာ စကားဦးသန္းထားေသးဗ်ာ။ အဲဒီ အန္တီဆယ္ အပ္ထားခဲ့တဲ့ ဘိလပ္ေျမအိပ္ ေလးေထာင္ဟာ က်ေနာ့္ ေအာင္ျမင္မွဳေတြကုိ ေျမျမွဳပ္ သျဂၤဳဟ္ ရာမွာ သံုးတဲ့ ဘိလပ္ေျမေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္ ။
ဘယ္လုိျဖစ္သြားတာတုန္း ဟုတ္လား။ အဲဒါကို မေျပာခင္ က်ေနာ့္ ကုမၸဏီဖြဲ႕စည္းပံုေလးကို ေျပာ ထားမွ ဇာတ္ရည္လည္ မယ္ထင္ပါရဲ႕ ။
က်ေနာ့္ကုမၸဏီမွာ က်ေနာ္က မန္းေနဂ်င္း ဒါရိုက္တာေပါ့။ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ဝင္ သံုးေယာက္ရွိ ေလရဲ႕။ဦးလွျမင့္ဆိုတာ လက္ပံတန္းဇာတိ။ အထက္တန္းေက်ာင္းဆရာ လူထြက္၊ သူက ရဟတ္ယာဥ္ပ်က္က်ျပီး ကြယ္လြန္သြားရွာတဲ့ ၊နဝတ အတြင္းေရးမွဴး(၂)ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦးရဲ႕ ညီအရင္း ။ ကိုလွျမင့္ဟာ က်ေနာ့္ထက္ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ၾကီးပါလိမ့္ မယ္။ သူဟာ ဘီအီးဒီတက္ေနကတည္းက ဖဲဝါသနာႀကီးလြန္းလို႕ စာေမးပြဲတဘုန္းဘုန္း က်ေန ခဲ့သတဲ့ ။က်ေနာ့္တုိ႕လွဳိင္ျမိဳ႕နယ္က နံမည္ႀကီး ဖဲသမား ေက်ာ္ဦး နဲ႕ အဖြဲ႕ေတြေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္ ေတာ့ ကိုလွျမင့္ကို ကုမၸဏီထဲမွာ နံမည္ထည့္ထားတာဟာ လုိလို မယ္မယ္ ဝိတ္သံုး ရ ေအာင္သာ ထည့္ထားတာ ၊ သူ႕အစုရွယ္ယာေငြ တျပားမွ မပါပါဘူး။
ကိုလွျမင့္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က ဒီလူဟာ အလုပ္တခုကို ဘယ္ေတာ့မွ စြဲစြဲျမဲျမဲ မလုပ္တတ္ဘူး။ သူအားသန္တာက အမွဳပြဲစားပဲ။ဘယ္ျပႆနာဆို ဘယ္ေလာက္ေပး ၊ သူ႕အကိုနံမည္ေျပာျပီး လိုက္ရွင္းမယ္။ ဘယ္ပါမစ္လုိခ်င္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေပး သူ႕အကိုနံမည္နဲ႕ လိုက္လုပ္ေပးမယ္။ က်ေနာ္က သူ႕ကို ဣေျႏၵရရ ဂြင္ႀကီးႀကီး တဂြင္ႏွစ္ဂြင္ ဖန္ျပီး ေနဘို႕ေျပာလည္း နားမဝင္ဘူးဗ်။ ခက္တာက သူဟာ အရက္ေသာက္ရင္ ဘီအီးအရက္ျဖဴကလြဲလို႕က်န္တဲ့ အရက္ကို မ်ဳိမက် ဘူးထင္ပါရဲ႕ ။ဘီအီးမွ ဘီအီး ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အရက္တုိက္တုိက္ မေသာက္ ဘူး။ ပုိဆိုးတာက ကုိလွျမင့္ဟာ အဝတ္အစားဘုိသီဖတ္သီနဲ႕ လူရုိေသရွင္ရုိေသျဖစ္ေအာင္ မေန တတ္ဘူးဗ်ာ။
ကိုလွျမင့္ ဘီအီးၾကိဳက္ပံုနဲ႕ ဝတ္ပံုစားပံု ၊လုပ္ပံုကိုင္ပံု ဟန္မက်ပံုမ်ား ၾကံဳတုန္းေျပာ လုိက္ရ အံုးမယ္။ ထုိင္ဝမ္ကလာ စီးပြားေရးအဖြဲ႕အဖြဲ႕တဖြဲ႕နဲ႕ ကုန္းျမင့္သာယာ ေရွ႕တည့္တည့္က စား ေသာက္ဆုိင္မွာ လုပ္ငန္းကိစၥညွိတုန္းကေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ထိုင္ဝမ္သံရံုးသာ ဗမာျပည္မွာ မရွိတာ ထုိင္ဝမ္က စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တခ်ဳိ႕ေတာ့ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႕လာေနၾကတာပါပဲ။ အဲဒီပြဲမွာ ထိုင္ဝမ္ဖက္က ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဘို႕ကမ္းလွမ္းမွာဆုိေတာ့ ကိုလွျမင့္ကုိ က်ေနာ္က “ခင္ဗ်ား ည ရွစ္နာရီတိတိ အေရာက္လာပါ။ ထုိင္ဝမ္ဧည့္သည္ေတြ ကို အတြင္းေရးမွဴး(၂) ရဲ႕ ညီအရင္းကိုယ္တုိင္ပါလိမ့္မယ္ “လို႕ က်ေနာ္ေျပာထားတဲ့ အေၾကာင္း အာေပါက္မတတ္ ေျပာထားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ေျပာခဲ့တုန္းကေတာ့ ေခါင္းေလးတျငိမ့္ျငိမ့္ပါပဲ။ ခ်ိန္းထားတဲ့ေန႕ မွာ ထုိင္ဝမ္အဖြဲ႕ ဧည့္သည္ခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႕ က်ေနာ္တို႕အဖြဲ႕သံုးေလးေယာက္ စုစုေပါင္း ဆယ္ေယာက္ေလာက္ဟာ စားစရာေသာက္စရာေတြ မွာျပီး ကိုလွျမင့္ကို ရွစ္နာရီကတည္းက ထုိင္ေစာင့္လုိက္တာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေပၚမလာဘူးဗ်ဳိ႕။က်ေနာ္လည္း ဧည့္သည္ေတြကို ကိုလွျမင့္ လာမွာေသခ်ာတဲ့အေၾကာင္း ၊ သည္းခံေစာင့္ဘုိ႕ မ်က္ႏွာပူပူနဲ႕ ထိုင္ဝမ္ဧည့္သည္ ေတြကုိ ေတာင္းပန္ထားရတာေပါ့ဗ်ာ။
ဆယ္နာရီလည္း ထုိးခါနီးေရာ ကိုေတာ္ေခ်ာက ဖုန္းဆက္လာသဗ်။ သူ႕ကို စစ္တပ္လံုျခံဳေရးက မသကာၤလုိ႕ ဖမ္းထားလို႕ ဆုိပဲ ။ေကာင္းဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ဖမ္းထားတဲ့ေနရာကို ေမးလုိက္ ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ထုိ္င္ေနတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္နဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္က ကုန္းျမင့္သာယာ လံုျခံဳ ေရး ဂိတ္မွာတဲ့ဗ်ား။
က်ေနာ္လည္း ဆုိင္အျပင္ထြက္ ကားလမ္းကူးျပီး လံုျခံဳေရးဂိတ္ကုိ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမး ေတာ့ ကိုလွျမင့္ဟာ မူးမူးနဲ႕ ကုန္းျမင့္သာယာက လံုျခံဳေရးဂိတ္ကုိ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ ခ်ိန္းထား တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မွတ္ျပီး ဝင္သြားရာက ျပႆနာ စတာတဲ့ဗ်ာ။ သူ႕ကို ဖမ္းျပီး စစ္လား ေဆး လား လုပ္ေတာ့ သူဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးရဲ႕ ညီပါလို႕ ေျဖရွင္းခ်က္လည္းေပးေရာ သူ႕ပံုစံကုိ ၾကည့္ျပီး ပုိျပီး မယုံ သကာၤျဖစ္ ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ေအးေလ။ ပါးစပ္က ဘီအီးနံ႕ တေထာင္း ေထာင္းထျပီး ဝတ္ ထားတဲ့ အက်ီ ကလည္း ေၾကမြ စြန္းထင္းေနေလေတာ့ မယံုတဲ့သူ အျပစ္ ေတာ့ မဟုတ္ ဘူးဗ်ဳိ႕။ေနာက္ဆံုး ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးရဲ႕ ကိုယ္ေရးအရာရွိ ဗိုလ္ႀကီးစုိးႏုိင္ ကုိလွမ္းဆက္ မွပဲ ကိစၥျပီးသြားေရာ ဆုိပါစုိ႕။

ဒါမ်ဳိးက ဒီတပြဲတင္မကပါဘူး။ တကယ့္ပြဲႀကီး ပြဲေကာင္းတည္လို္္က္ရင္ ကုိလွျမင့္က ဒီအခ်ဳိး ႀကီး ခ်ဳိးသဗ်။က်ေနာ္က ဂြင္ႀကီးႀကီး ဖန္မယ္လုပ္လိုက္ ၊သူက ေပါက္ကရလုပ္လုိက္နဲ႕ ပါပဲ။ က်ေနာ္အလုပ္မျဖစ္ေအာင္ တမင္တကာ ဒီအခ်ဳိးခ်ဳိးေနတာေတာ့ မဟုတ္ ဘူးဗ်။ အားမနာ တမ္းေျပာရရင္ ကိုလွျမင့္ဟာ ကေလကေခ်စိတ္ မကုန္ဘူးဗ်။တကယ္ဆို ကိုေတဇတို႕ ရသြား တဲ့ ဆိုဗီယက္ကေန ျမန္မာျပည္ကို လက္နက္သြင္းဘုိ႕ ကိစၥမ်ဳိးမွာ က်ေနာ္ တုိ႕အုပ္စု ရႏုိင္ တာေပါ့။ ဟုတ္တယ္။ ရုရွကုိ လက္နက္ဝယ္ဘုိ႕ စျပီးသြားတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦးပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က ရုရွ စစ္သံမွဴးႀကီးဟာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးသာဝင္းဗ်။ေအာ္ .. ဗိုလ္မွဴးႀကီးသာဝင္းနဲ႕ လည္း ခ်ိတ္ဘို႕မခက္ပါဘူးဗ်ာ ။ သူ႕သားမက္တေယာက္လံုး က်ေနာ့္ ကုမၸဏီမွာ ရွိေန တယ္ေလ။
……………………………………………
ဟုတ္ပါတယ္ ။ဒါရိုက္တာ အဖြဲ႕ဝင္ေနာက္တေယာက္က ကိုျမင့္ေဌးေပါ့ဗ်ာ။ ကိုျမင့္ေဌးနဲ႕ က်ေနာ္က ေထာင္ထဲမွာ သိလာတာဗ်ာ။ သူက ျပည္တြင္းေရေၾကာင္းမွာ လက္မွတ္စစ္လုပ္ရင္း အမွဳျဖစ္ျပီး ေထာင္က် လာတာ ဆို ပါေတာ့။ တနသာၤရီတုိင္း ျငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဥကၠ႒လုပ္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီး သာဝင္း ဟာ သူ႕ ေယာကၡမေပါ့ဗ်ာ ။ဘယ္လုိဘယ္ပံု အမွဳျဖစ္လာသလဲေတာ့ မေမးမိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ။ အမွဳတြဲေတြက ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ဆုိေတာ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီးသာဝင္း လည္း မကယ္ႏုိင္ဘူးထင္ပါ ရဲ႕။ကိုျမင့္ေဌးဟာ ျပည္တြင္းသေဘာၤလက္မွတ္စစ္ ဘဝကေန တဝတ ဥကၠ႒သမီးနဲ႕ ဖူးစာဆံုလို႕မွ မၾကာခင္ ေထာင္က်ခဲ့တာဆုိေတာ့ ေထာင္ကအထြက္မွာ သူ႕ ေယာကၡမ အသိုင္းအဝိုင္းၾကား မွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတဲ့အခ်ိိန္ က်ေနာ့္ဆီေပါက္ခ်လာျပီး အလုပ္ေတာင္းရာက က်ေနာ့္ ကုမၸဏီမွ ဒါရုိက္တာ ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ သူ႕ရွယ္ယာလား ။ တျပားမွ မပါေၾကာင္းပါဗ်ာ။က်ေနာ့္ဆင္လံုးထြင္လံုးေတြနဲ႕ ဒါရုိက္တာ ျဖစ္လာတယ္ ေျပာၾက ပါစုိ႕ဗ်ာ။
အင္း ၊ေနာက္ဆံုးတေယာက္ကေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ေနာ္နဲ႕ မဟာရန္သူေတာ္ ျဖစ္လာမ့ဲ မစၥတာကူးမားပါပဲဗ်ာ။ သူက ဒလျမိဳ႕နယ္ဖက္က ဇာတိလုိ႕ေျပာတယ္။ ဟိႏၵဴဘာသာဝင္ပါ။ ျမန္မာျပည္ေပါက္စစ္စစ္ျဖစ္ေပမဲ့ သူ႕နာမည္ကို မစၥတာ တပ္ေခၚမွ ၾကိဳက္သဗ်။သူက သေဘာၤသားအျဖစ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာလုပ္ခဲ့ဘူးတယ္ ဆုိပါတယ္။ သေဘာၤအင္ဂ်င္နီယာ chief အဆင့္နဲ႕ လုပ္ေနရာက ျမန္မာျပည္မွာ အုိးမကြာ အိမ္မကြာ စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိျပီး က်ေနာ့္ရံုးက မန္ေနဂ်ာ ဦးဝင္းေဖကတဆင့္ မိတ္ဆက္ေပးရာက က်ေနာ့္ ကုမၸဏီထဲကုိ ေရာက္လာတဲ့သူပါ။ကုမၸဏီအစုရွယ္ယာဝင္ေငြ အျဖစ္ သူ႕ေငြ သိန္းသံုးဆယ္ပါပါတယ္။ ဒီေငြ သိန္းသံုးဆယ္ဟာလည္း က်ေနာ့္လက္ထဲကို ထည့္တာမဟုတ္ပါဘူး ။ သူကုမၸဏီထဲကိုဝင္လာ ေတာ့မဲ့အခ်ိန္မွာ လမ္းငါးဆယ္ကုိရံုးခန္းေျပာင္းမ့ဲ အခ်ိန္နဲ႕ တုိ္က္ဆိုင္ေနတာေၾကာင့္ ရံုးခန္း ေျပာင္းစားရိတ္ကို သူက က်ခံတာနဲ႕ ဒါကို အစုရွယ္ယာဝင္ေငြ အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့တာပါ ။
တကယ္ေတာ့ မစၥတာကူးမားဟာ စိတ္ဓာတ္ႏူးညံ့ျပီး လူေတာ္တေယာက္လို႕ သတ္မွတ္လို႕ ရ ပါတယ္။ ဥပဓိရုပ္လည္းေကာင္းပါတယ္။က်ေနာ္သူ႕ကို ကုမၸဏီထဲမွာ ပါဝင္ခြင့္ေပးလုိက္တာ ဟာ ထင္ရာစိုင္းတတ္လြန္းတဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ အထိန္းအကြပ္ေလး ျဖစ္လိုျဖစ္ျငား ဆုိတဲ့ ရည္ ရြယ္ခ်က္ပါပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မစၥတာကူးမားရဲ႕ ႀကီးစြာေသာ အားနည္းခ်က္ဟာ သူတပါးစကား ကို ယံုလြယ္လက္ခံတတ္ျခင္းနဲ႕ က်ေနာ့္ အေပၚလႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကိုင္ဖို႕ မူလကတည္းက ရည္ရြယ္ ထားျခင္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္စီးပြားေရးေလာကဟာ အလြန္တရာ ရွဳပ္ေထြးဆန္းျပားလြန္းတာေၾကာင့္ က်ေနာ္လို ေနရာမ်ဳိးစံုမွာ က်င္လည္က်က္စားခဲ့တ့ဲ၊ ေခတ္နဲ႕ အညီ ဖ်ံက်ေနတဲ့သူ တေယာက္ကုိ လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကုိင္ခ်င္တာဟာ ေခတ္ကာလက အေျခအေနမေပးဘူးလို႕ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။
……………………………………………..
ဒီလိုနဲ႕ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ က်ေနာ္ဟာ ထုိင္းႏိုင္ငံကုိ အန္တီဆယ္နဲ႕ အတူထြက္ခြာ လာခဲ့ပါတယ္။ အန္တီဆယ္ကေတာ့ စိန္အေရာင္းအဝယ္နဲ႕လာတာလုိ႕သူ႕စကားအရ သိရပါ တယ္။ စိန္ေတြကုိ ဘယ္လုိသယ္တယ္ ၊ဘယ္လိုေရာင္းတယ္ဆုိတာ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ ေလဆိပ္ကုိ က်ေနာ့္ဒါရုိက္တာ အဖြဲ႕ေတြလုိက္ပုိ႕ေတာ့ က်ေနာ္လည္စည္း စည္းမထား တာနဲ႕ မစၥတာကူးမားဟာ အဆင္သင့္ယူလာတဲ့ အနီေရာင္လည္စီးတခုကို ေလဆိ္ပ္အိမ္သာ ထဲမွာ သူကိုယ္တုိင္က်ေနာ့္ကုိ စည္းေႏွာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ လည္းစည္းဟာ ေသဒဏ္ေပးခံရမဲ့ တရားခံတေယာက္ရဲ႕ လည္ပင္းကို စြပ္လို္က္တဲ့ ၾကိဳးကြင္း ဆုိတာ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ေနာ္သိလာခဲ့ပါတယ္။
ေလယာဥ္ေပၚမွာေတာ့ ေကာ္ဖီခြက္ထဲကို ျငဳပ္ေကာင္းမွဳန္႕ မွားထည့္ျပီး ေသာက္မိတာက လြဲ လို႕ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မရွိလွပဲ နတ္မိမယ္တုိ႕ေပ်ာ္စံရာလို႕ ေခၚေဝၚသမုဒ္ၾကတဲ့ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ေတာ္ကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တည္းခိုတဲ့ ဟုိတယ္က တည္ေန ရာကုိ က်ေနာ္ျပန္မေျပာတတ္တဲ့ Manurah Hotel ပါပဲ။ မြန္ရာဇဝင္ထဲက မႏူဟာ ဘုရင္ရဲ႕ နာမည္မ်ားလားလို႕ က်ေနာ္ေတြးမိပါတယ္။က်ေနာ္ေရာက္တ့ဲအခ်ိန္ဟာ Manurah Hotel ဖြင့္လွစ္တဲ့ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ တဲ့အခ်ိန္နဲ႕တုိက္ဆုိင္ေနတာေၾကာင့္ ဟုိတယ္အဝင္ဝမွာ Ten year anniversary ဆုိတဲ့ စာတမ္းႀကီးကုိ ခ်ိတ္ဆြဲထားတာေတြ႕ေနရပါတယ္။
က်ေနာ္ဟုိတယ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညမုိးခ်ဳပ္ ခုနွစ္နာရီေလာက္ျဖစ္ေနပါျပီ။အန္တီဆယ္ကေတာ့ ေလဆိပ္မွာလာႀကိဳတဲ့ ဘန္ေကာက္က စိန္ကုန္သည္ မာလဝါရီကုလားႀကီးရဲ႕ အိမ္မွာတည္း ေလ ရဲ႕ဗ်ာ။
…………………………………

ဟုိတယ္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အျပင္ဖက္ကုိ ျပဴတင္းေပါက္ကေနၾကည့္လုိက္တာ ဟုိတယ္ ေဘးမွာ ဧရာမကြန္ကရစ္တိုင္ႀကီးေတြေတြ႕သဗ်။ စပ္စုၾကည့္ေတာ့ မိုးပ်ံမီးရထား လမ္း အတြက္ ဆုိ ပဲ။ ဟုိတယ္ခန္းထဲမွာ က်ေနာ္အရင္ဆံုး စရွာတာကေတာ့ အရက္ပုလင္းပါပဲ။ ဟုတ္ တယ္ေလ။ တေယာက္ တည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႕ဆုိေတာ့ အရက္ ေသာက္ဖုိ႕ပဲ ရွိေတာ့တာကုိး။ အခန္း ထဲက ေရခဲေသတၱာထဲမွာ အရက္မ်ဳိးစံု ရွိေနတာ ေၾကာင့္ ေစ်းအသက္ သာဆံုး အရက္ကိုေရြးလိုက္ရပါတယ္။ ပုလင္းလုိက္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ဟုိတယ္ ဝန္ထမ္းကို ေခၚျပီး ေလးပက္ေလာက္မွာလုိ္က္တာ ေစ်းက တယ္ႀကီးသကုိး ။ ေနာက္ပုိင္း ရက္ေတြ မွာ ေတာ့ ဒီအရက္မ်ဳိးကို ဟုိတယ္မွာယူတဲ့ေလးပက္ဘုိးေပးရင္ တပုလင္းလံုး အျပင္မွာ ဝယ္လို႕ရႏိုင္ တာကုိ သိလာ တာေၾကာင့္ ပုလင္းလုိက္ဝယ္ထားပါေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီကာလမွာ က်ေနာ္ေသာက္ခ်င္စားခ်င္စိတ္ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ အေမဆံုးတာ ကလည္း မၾကာေသးေတာ့ ညညဆုိ အေမ့ကို အိပ္မက္မက္ေနတာေၾကာင့္ စိတ္ေျပလုိေျပျငား ေသာက္ေနတာလည္းပါပါတယ္။
က်ေနာ္ဆုိတ့ဲလူူလည္ကလည္း ဟုိတယ္က ေကၽြးတဲ့ မနက္စာ ဘူေဖးကုိ ၾကိဳက္သေလာက္ စားႏို္င္မွန္းလည္း မသိ ၊အျပင္မွာလည္း ထြက္ျပီးဝယ္မစားတတ္ဆုိေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ဆုိ အန္တီဆယ္တည္းတဲ့ မာလဝါရီကုလားႀကီးအိမ္သြားစားရပါတယ္။ မာလဝါလီကုလားႀကီး အိမ္က ဟုိတယ္နဲ႕ သိပ္မေဝးလွပါဘူး။ႏွစ္ရက္ေလာက္ေန႕လည္စာေရာ ညစာပါ ကုလားႀကီး အိမ္သြားစားေနေတာ့ အန္တီဆယ္က ျမင္ျပင္းကပ္လာတယ္ ထင္ပါ့ဗ်ာ။ “ ကိုသက္ခို္င္ ၊ ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ ေယာက်ာ္းဆုိတာ စံုမွေပါ့၊ သြားစရာလည္စရာ ရွိတာေတြ ေလွ်ာက္လည္ေပါ့ ၊ ပက္ပုန္းတုိ႕ ဘာတို႕ သြားၾကည့္ေပါ့ “ ဆုိပဲဗ်ာ။ ေအာ္ ၊ အန္တီဆယ္က မႏၱေလးသူဆုိေတာ့ စကားေျပာရင္ က်ေနာ္ နဲ႕ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ေျပာတတ္ပါတယ္ ။ အင္း ။ ျမင္းကုိ ဂ်ဳိတပ္ေပးေနသလိုပါပဲ ဗ်ာ။
ဒါနဲ႕က်ေနာ္လည္း ဒီလုိေနလုိ႕ျဖင့္ မသင့္ေခ်ဘူး ။ ကိုယ္တုိင္လမ္းရွာျပီး ထြက္လည္မွ သင့္ ေပေတာ့မယ္လုိ႕ စိတ္ကူးျပီး ေနာက္ေန႕မွာ ပက္ပုန္းဖက္ ကိုအငွားကားနဲ႕ထြက္ခဲ့ပါ ေတာ့ တယ္။ ေနအံုးဗ်။ ပက္ပုန္း ဆုိတာ ဘာဘာညာညာ အစံုရတဲ့ ေနရာဆုိေပမဲ့ တေယာက္တည္း ၾကဲ ဘို႕က်ေတာ့ ပြဲဦးထြက္ ခရီးစဥ္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ စိတ္က သိပ္မရဲလွဘူး။ ဟိုေလွ်ာက္ ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ေငးနဲ႕ ႏွစ္ည ေလာက္အခ်ိန္ကုန္သြားျပန္ပါတယ္။
ဘန္ေကာက္ေရာက္လို႕ ေလးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႕ညမွာေတာ့ သိၾကားမင္းဟာ မာတလိ နတ္သား ကို ဒရုိင္ဘာေယာင္ေဆာင္ေစျပီး က်ေနာ့္ဆီကို လႊတ္လုိက္ပါေတာ့ တယ္။ ျဖစ္ပံုကေတာ့ အဲဒီညက ကိုးနာရီေလာက္မွာ ဟုိတယ္ခန္းထဲက ဖုန္းသံျမည္လာလို႕ ေကာက္ ကိုင္လုိက္ေတာ့ “ဟယ္လုိ ၊ သူငယ္ခ်င္းလား “ တဲ့ ၊ဘုိသံနဲ႕ ႏွဳတ္ဆက္သဗ်။ က်ေနာ္လည္း ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါဆုိျပီး စကားျပန္လုိက္ေတာ့ သူနံမည္က တုိနီဆုိပဲ။ သူက ဟုိတယ္ေရွ႕မွာ တကၠစီေမာင္းပါသတ့ဲ ။သူက က်ေနာ္တေယာက္တည္း ဟုိတယ္ကို ဝင္လို္က္ထြက္လုိက္ လုပ္ေနတာကို သတိျပဳမိျပီး ဆက္တာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဖုန္းထဲကေန ေလးငါးခြန္းလည္း အခ်ီအခ် ေျပာျပီးေရာ သူနဲ႕က်ေနာ္ ဟုိတယ္ဧည့္ခန္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ စကားေျပာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဘန္ေကာက္ဟာ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္း နတ္မိမယ္ေလးေတြ ေပါေၾကာင္း ၊ညဖက္ရွဳခင္းေတြ ၊လည္စရာ ပတ္စရာေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႕ သူလိုက္ပုိ႕ေပးႏိုင္ေၾကာင္း ဆြယ္ေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕။ ေအာ္၊ က်ေနာ္ ဘာေျပာစရာလုိေသးလဲဗ်ာ။ က်ေနာ္လိုအပ္ေနတာကလည္း သူလုိလူမ်ဳိးမဟုတ္လား။ တုိနီဟာ က်ေနာ္နဲ႕ အသက္မတိမ္းမယိမ္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ပါပဲ။ သေဘာေကာင္းပံု ရပါတယ္။
………………………………………….
က်ေနာ္လည္း ဟုိတယ္ခန္းထဲျပန္၊ အဝတ္အစားလဲျပီး တုိနီေခၚရာေနာက္ကုိ သူ႕ကားေရွ႕ခန္း ကေနမိန္႕မိိန္႕ႀကီးထုိင္ျပီး ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လုိက္ခဲ့ေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ ေအာ္၊ သူေခၚ သြားတာလည္း ပက္ပုန္းပဲဗ်။ ဆုိင္တဆုိင္ထဲဝင္ျပီး ဘီယာတပုလင္းကုိ သံုးဆယ့္ငါးက်ပ္နဲ႕ ဝယ္ေသာက္လိုက္ေတာ့ အဝတ္အစားမလုံ႕တလံုဝတ္ျပီး တုိင္ပတ္ကေနတဲ့ ထုိင္းပ်ဳိျဖဴေတြကုိ ေတြ႕ရေတာ့တာပါ ပဲ။ လက္စသတ္ေတာ့ တုိနီဟာ က်ေနာ့္ကုိ တကယ့္ေတာသား ထင္ေနပံု ရပါတယ္။ အဝတ္အ စား မပါတဲ့ မိန္းမေတြကိုေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေကာ အျပင္မွာပါ ေတြ႕ဖူးေနတာေၾကာင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ တယ္ျပီး မထူးဆန္းလွဘူးဗ်ာ။က်ေနာ္ေျပာျပီး ပါျပီေကာ ။ က်ေနာ္က သူေတာ္ စင္ ႀကီး မဟုတ္ပါဘူးဆုိဗ်ာ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္စိတ္ဟာ ဘယ္က ဘယ္လုိ အေတြးေခ်ာ္သြား သလဲ မဆုိတတ္ဘူး။ က်ေနာ္အသက္ ၁၉ ႏွစ္သားမွာ တက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ဘုိကေလးဆရာအတတ္သင္ဆီကုိ ေရာက္ သြားသဗ်ာ။ မဆီမဆုိင္မထင္လုိက္ပါနဲ႕။ ဆုိင္ပါတယ္။ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ ဘိုကေလး ဆရာ အတတ္သင္ က်ေနာ္တက္ခဲ့တုန္းကေပါ့။ သင္တန္းသားဦးေရ ငါးရာေက်ာ္ေလာက္ထဲမွာ က်ေနာ္လုိ ၁၉ ၊၂၀ ခ်ာတိတ္ေတြေရာ ၊အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြေရာ၊ လူပ်ဳိလူလြတ္ေတြပါ ပါတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းဖြင့္လို႕ ေလးငါးလေလာက္လည္းၾကာေရာ အတြဲေလးေတြကိုယ္စီနဲ႕ ခ်ိတ္မိကုန္ၾက ေရာေပါ့ဗ်ာ။အဲ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ အတြဲမရွာႏုိင္ေသးတာေၾကာင့္ ျခြင္းခ်က္ ဆုိပါေတာ့။
ဒီလုိနဲ႕အဲသလို သင္တန္းဖြင့္ျပီး ေလးငါးလၾကာတဲ့ တခုေသာေန႕မွာေပါ့။ သင္တန္းသားေတြ နံနက္တုိင္း မျဖစ္မေန သြားျပီး စုေဝးရတဲ့ စုေဝးခန္းမႀကီးထဲမွာ ညဖက္ရုပ္ရွင္ျပမယ္ လို႕ ထူး ထူးဆန္းဆန္းေၾကညာသဗ်။ဘာဇာတ္ကားမ်ားျပမွာပါလိမ့္ ေမးမိေတာ့ ဘယ္သူမွ မေျဖႏိုင္ဘူး ၊ အားလံုးေယာင္ဝါးဝါးပဲ။ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္းေတာ့ က်န္းမာေရးပညာေပး ရုပ္ရွင္လုိလုိ ဘာလိုလုိ ေျပာၾကေလရဲ႕ဗ်ာ။
က်ေနာ္အပါအဝင္ သင္တန္းသား အားလံုးဟာ ပြဲငတ္ေနတာေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ေဟ့ ဆုိတာနဲ႕ ဘယ္သူမွ ရုိက္ျပီး မလာခုိင္းရပဲ စံုစံုညီညီေရာက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားက စုေဝးခန္းမႀကီးရဲ႕ စင္ျမင့္ေနာက္ခံမွာ ကပ္ထားတာေပါ့ဗ်ာ။ ေအာ္ ၊ သတိရတုန္း ၾကြားရအံုုး မယ္။ ဆရာအတတ္သင္ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ က်ေနာ္က စာဂ်ပုိးမဟုတ္လား။ ဘုိကေလး ဆရာအတတ္သင္မွာ ျပဳလုပ္ေနက် ျပည္ေထာင္စုေန႕ ၊ အမ်ဳိးသားေန႕၊ အာဇာနည္ေန႕ စတဲ့ ေန႕ႀကီးရက္ႀကီးေတြအတြက္ အထိမ္းအမွတ္ ေဆာင္းပါးျပိဳင္ပြဲ ေတြမွာ အၾကိမ္တုိင္းလိုလို က်ေနာ္ ဆုခ်ိတ္ခဲ့ေလေတာ့ ခံုဖိနပ္ကို တေဂါက္ေဂါက္ျမည္ေအာင္ စီးျပီး ေအာက္ခံစြပ္က်ယ္၊ အေပၚက တုိက္ပံုအက်ီနဲ႕ လက္ဝဲသမား ဂိုက္ဖမ္းျပီးဆုတက္တက္ယူခဲ့တဲ့ စင္ျမင့္ႀကီးေပါ့ဗ်ာ။
………………………………….
ညခုႏွစ္နာရီခြဲေလာက္မွာ ရုပ္ရွင္စျပေတာ့ ကာတြန္းကားဗ်။ ပတ္ဝန္းက်င္ သန္႕ရွင္းေရး ေရတြင္းေရကန္ သန္႕ရွင္းေရး နဲ႕ ေရာဂါရေစတဲ့ ပုိးမႊားေတြ ေပါက္ပြားပံုေတြကို ျပတာ ပါပဲ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ။ ၾကည့္ရတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဗဟုသုတလည္း ရစရာပါပဲ။ သုိ႕ေသာ္ အဲဒီအခန္းေတြျပျပီးူလုိ႕ တနာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ ရုတ္တရက္ ပိတ္ကား ေပၚမွာ ကိုယ္တံုးလံုးတီး ေယာက်္ား တေယာက္ပံု ဘြားကနဲေပၚ လာပါေတာ့တယ္။ သင္တန္း သား အထီးမ်ားက အသာေလး ျငိမ္ေနေပမဲ့ သင္တန္းသူမ်ားကေတာ့ ဟာ ဟင္ ျဖစ္ကုန္ၾက ပါေတာ့တယ္။
ဒါတင္ဘယ္ကမလဲဗ်ာ။ ကိုယ္တံုးလံုး မိန္းမပံုထပ္ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ သင္တန္းသူေတြလည္း ေနာက္လွည့္တဲ့သူလွည့္ မ်က္ႏွာကိုလက္ဝါးနဲ႕ အုပ္သူအုပ္ ဆူညံေနေပမဲ့ ရုပ္ရွင္ကေတာ့ ျပျမဲ ျပလ်က္ပါပဲဗ်ာ။ ေဟ့လူ၊ တလြဲေတြ ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႕ေလ။ အဲဒါ ခင္ဗ်ားထင္ေနသလို အျပာ ကား ျပေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္တန္းသားေတြအတြက္ လိင္ပညာေပး။ ကာလသားေရာ ဂါ ပညာေပးကား ျပေနတာဗ်။
အစပုိင္းေတာ့ ေယာက်ာ္းမိန္းမသဘာဝ ဘယ္လုိ ဆက္ဆံၾကတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးကေန ဘယ္လို ေရာဂါ ရၾကတယ္။ ေရာဂါ လကၡဏာက ဘယ္လိုဆုိတာ ေရာဂါသည္ေတြရဲ႕ လိင္အဂါၤ အစိတ္အပုိင္းေတြကို အေသးစိတ္အနီးကပ္ ရုိက္ျပလုိက္တာ မၾကည့္ရက္ မျမင္ရက္ စရာေတြခ်ည္းပါပဲဗ်ာ။ရုပ္ရွင္ျပျပီး ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြ မွာ သင္တန္းသား အထီးေတြလည္း အမေတြကို မၾကည့္ခ်င္၊ သင္တန္းသားအမေတြကလည္း သင္တန္းသား အထီးေတြကို မျမင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပဲဗ်ာ။ သမီးရည္းစား အတြဲေတြ၊ ခ်ိတ္တိတ္ တိတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြေတာင္ ခပ္တန္းတန္း ျဖစ္ကုန္ၾက ဆုိပဲ။ ေအာ္၊ တလဝန္းက်င္ေပါ့ဗ်ာ။ အျမဲတမ္းေတာ့ ဘယ္စိတ္ကုန္ၾကပါ့မလဲ ၊ ကာမဘံုသား ဆံုလည္ႏြား လုိ႕ ဆုိတယ္ မဟုတ္ လား။
တုိနီက ပက္ပုန္းေခၚသြားျပီး ထုိင္းမေတြ မလံု႕တလံုဝတ္ျပီးတုိင္ပတ္ေနတာကို ျပေတာ့ က်ေနာ့္ စိတ္က ဘုိကေလးဆရာအတတ္သင္ျပန္ေရာက္ျပီး ရီခ်င္သလိုလုိ ပံုစံျဖစ္ေနတာကို ေဘး က ၾကည့္ေနတဲ့ တုိနီက က်ေနာ္ဟာ ဒီေဆးေလာက္နဲ႕ မတုိးေလာက္ဘူး ဆုိတာ သေဘာေပါက္ တယ္ထင္ပါ့ဗ်ာ။ ဘီယာေတာင္ကုန္ေအာင္ မေသာက္ေတာ့ပဲ .. လာကြာ ၊ ေနာက္တေနရာ သြားၾကမယ္ဆုိတာနဲ႕ က်ေနာ္လည္း ဖဝါးေျခထပ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ တုိနီနဲ႕လို္က္ခဲ့ရ ျပန္ပါတယ္။
……………………………….

အမယ္ ။ ဒီတခါ ေခၚသြားတာကေတာ့ အဆန္းသားဗ်ာ။ FUCKING SHOW ဆိုပဲ။ ေအာ္ ။ အဓိပၸါယ္ေတာ့ သိတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္လုိရွဳိးမ်ဳိးတုန္း ဆုိတာေတာ့ မသိတာအမွန္ပါဗ်ာ။ က်ေနာ္ ကလည္း ၾကိဳတင္ကာကြယ္တဲ့ အေနနဲ႕ ေဟ့ တုိနီ ဝင္ခသိပ္မ်ားေနရင္ မၾကည့္ခ်င္ဘူးေနာ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ တုိနီက မပူပါနဲ႕ကြာ ။ သူမ်ားေတြ ဘတ္တေထာင္ေပးရတဲ့ေနရာကို မင္းကုိ ငါးရာ နဲ႕ ပို႕မယ္ ဆုိတာနဲ႕ ဘယ္ေနရာမွန္း ေျပာမျပတတ္တဲ့ေနရာကို တုိနီ႕ေက်းဇူးနဲ႕ ေရာက္ ခဲ့ျပန္ေရာဗ်ာ။ က်ေနာ္ အဲဒီ ရွဳိးပြဲကို ေရာက္သြားေတာ့ ညဆယ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိ ေနျပီဗ် ။
အဲဒီရွဳိးပြဲလုပ္တ့ဲေနရာဟာ အျပင္ဝင္ေပါက္ကေန ၾကည့္ရင္ သိပ္မသိသာလွေပမဲ့ အထဲဝင္ လုိက္ေတာ့မွ ဧရာမခန္းမၾကီး ျဖစ္ေနသဗ်ာ။ခန္းမၾကီးထဲမွာ စင္ျမင့္တခုလည္း ရွိေလရဲ႕ ။ထူးထူးျခားျခား ေတြ႕မိတာကေတာ့ စင္ျမင့္ အေရွ႕ပုိင္းက ခပ္ျမင့္ျမင့္ေနရာမွာ ၾကိဳးတန္းျပီး ေရာင္စံုေဘာလံုးေလးေတြ ခ်ိတ္ထားေလရဲ႕။ စင္ေပၚမွာ မိန္းကေလးေတြက ကိုယ္တံုးလံုး ခၽြတ္ ေလွ်ာက္ျပေနတာကုိ က်ေနာ္လည္း ဘာစိတ္ညာစိတ္မွ မျဖစ္ပဲ အသာျငိမ္ ၾကည့္ေန လုိ္က္ တာ ဆယ့္ငါးမီးနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အထူးအစီအစဥ္ေတြ တင္ဆက္ပါေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေၾကညာသံထြက္လာသဗ်။ ေအာ္၊ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ေတာ့ ေၾကညာေနတာကုိ ဘယ္နားမလည္ ပဲဗ်ာ ။ဒီလုိပဲ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္းေပါ့။
ဒီမွာတင္ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ခပ္ငယ္ငယ္ ထုိင္းပ်ဳိျဖဴတေယာက္ စင္ေပၚတက္လာျပီး ဝတ္လစ္ စလစ္နဲ႕ေကာ့ေကာ္ ကန္ကားလုပ္ျပေတာ့သဗ်။ အဲ ၊ အဲဒီေကာ့ေကာ္ကန္ကားလည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲ သိပ္ဆန္းလွတယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီမိန္းမပ်ဳိဟာ ရုတ္တရက္ ထိုင္ခ်လိုက္ ရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အေနာက္ကိုေထာက္လုိက္ျပီး သူ႕ခါးကုိ ညွစ္သလိိုလုိ ျမင္လုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ တျပိဳင္တည္းလုိလုိ စင္ျမင့္ေရွ႕က ၾကိဳးတန္းေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ေဘာလံုး တလံုးဟာ “ ေဖာင္း “ ကနဲေပါက္သြားလုိက္တာက်ေနာ္ လန္႕ေတာင္သြားသဗ်ာ။ ေသခ်ာ ၾကည့္ လုိက္ေတာ့မွ အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕ မေတာ္တေရာ္ေနရာမွာ ထုိးသြင္းထားတဲ့ ဖန္ေခ်ာင္းလုိလုိ ေျပာင္းဝ ကေန ပန္းပႊားေလး ေတြတပ္ ထားတဲ့ ျမွားေလးေတြ ထြက္ လာတာကုိး ။ ေအာင္မေလး ၊ ထူးပါဆန္းပါေပ့ဗ်ား။ ဒီမွာတင္ ပရိသတ္ ထဲက ၾကိဳက္တဲ့ ေဘာလံုး အေရာင္ေတြကုိ ေျပာခိုင္းျပီး သူက ခါးေကာ့ လုိက္ ပစ္ျပလုိက္ လုပ္ လိုက္တာ ေဘာလံုးေတြ တေဖာင္းေဖာင္း ေပါက္ကုန္ေတာ့ တာ ပဲဗ်ဳိ႕။ တယ္လဲ ခ်ိန္သား ကိုက္ သကိုး ။ဘယ္ကာလကမ်ား ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေလ့က်င့္ထား ပါလိမ့္ဗ်ာ။
ဒါတင္ဘယ္ဟုတ္အံုးမလဲဗ်ာ။ မေတာ္တေရာ္ေနရာနဲ႕ ဘီယာပုလင္းေတြေဖာက္ျပ၊ ေနာက္ ေဆာ္ဒါပုလင္းထဲက ေဆာ္ဒါေတြကို မေတာ္တေရာ္ေနရာထဲထည့္ျပီး ေနာက္ေတာ့ ျပန္ညွစ္ ထုတ္လုိက္တာ အေရာင္ေတြနဲ႕ျပန္ထြက္လာ ျပန္ေရာ ။အင္း ၾကည့္ရတာ ဗဟုသုတေတာ့ ရပါ ရဲ႕။ ျမန္မာ့လူမ်ဳိး ေတာက်က် က်ေနာ္လုိေကာင္မ်ဳိးအတြက္ေတာ့ တယ္ျပီး သတီစရာေတာ့ မဟုတ္လွဘူးဗ်ဳိ႕။
အဲသလို မဟုတ္တမ္းတရား ၾကံၾကံဖန္ဖန္ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ျပေနလုိက္တာ တနာရီနီးပါး ရွိိမယ္ထင္တယ္ဗ်ာ။ ဒီေလာက္တင္ ျပီးျပီ မွတ္တယ္ ။ေနာက္ဆံုး အထူးျခားဆံုး အစီအစဥ္ တင္ဆက္ပါေတာ့မယ္ လုပ္ျပန္ေရာဗ်ာ။
……………………………..
က်ေနာ့္စိတ္ထဲမေတာ့ ၾကည့္ျပီးတာေတြေတာင္ ဆန္းလွျပီထင္ေနတာ ဒီ့ထက္ဆန္းတာ ဘာမ်ားပါလိမ့္ဆုိျပီး ဆက္ၾကည့္ေနလိုက္ေတာ့ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ လူငယ္တေယာက္ ကိုယ္တံုး လံုး တက္လာျပီး ဟန္ေရးျပျပန္သဗ်။မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ ထုိင္းမေလးတေယာက္ ထုိနည္းလည္း တက္လာျပီး ဟန္ေရးျပျပန္တာပါပဲ ။ ဟန္ေရးလည္း ျပျပီး ၾကေရာ …. ဟန္ေရးထက္ပုိတာ ဆက္လုပ္ၾကေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ လူပံုအလယ္ ေတာ္ေတာ္ကုိ မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္တဲ့ အစီ အစဥ္ ပါလားဗ်ာ ။ဘာလုပ္ၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ ခင္ဗ်ားဖာသာ ဆက္ျပီး စဥ္းစား ေပေတာ့ ဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ေျပာမထြက္ေတာ့ဘူးဗ်ဳိ႕။အင္း ၊ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ နားထင္ နားရင္းေတြ ေတာင္ ပူလာေတာ့တာပဲဗ်ာ ။
ဘာတုန္းဗ်။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ပံုက က်ေနာ္က မရိုးမသားစိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ထင္လုိ႕လား။ အဲဒီရွဳိးပြဲအခန္းထဲမွာ က်ေနာ္တေယာက္တည္းဗ်။ တုိနီက အျပင္မွာက်န္ေနခဲ့တာ ။ အမွန္ ေျပာရရင္ ဘာစိတ္မွ မေပၚတဲ့ အျပင္ ၾကည့္ေနရင္း နည္းနည္းေတာ့ လန္႕လာသလုိပဲဗ်ာ။
“ဗ်ာ“၊ ဘာလို႕ ျငိမ္ၾကည့္ေနသတုန္းဟုတ္လား။ ခက္ပါလား။ က်ေနာ္က ဘာမွန္းမသိေသး ေတာ့ သူတို႕ ဘာကို ရည္ရြယ္တယ္ ဘာကုိဆိုလိုတယ္ဆုိတာ သိခ်င္လို႕ အစအဆံုးၾကည့္ ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ အစအဆံုးမၾကည့္ပဲ ကိုယ္မကၽြမ္းက်င္တဲ့ေနရာမွာ ထင္ျမင္ခ်က္ မေပး ေကာင္းဘူးေလ။
……………………………………………..
ေအာ္ … ဇာတ္လမ္းကုိ နားမလည္ပဲ ဘာမွ မသိပဲ ထင္ရာျမင္ရာ စြတ္မေျပာရဘူးဆုိတာ က်ေနာ့္မွာ သင္ခန္းစာ ရွိဘူးတယ္ဗ်။ ပထမအႀကိမ္ သင္ခန္းစာက မဂၤလာဒံု ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ရခဲ့တဲ့ သင္ ခန္းစာပါပဲ ။ က်ေနာ္ေက်ာင္းဆရာလုပ္ေနတဲ့ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ႏွစ္ေတြတုန္းက မဂၤလာဒံု တုိင္းခန္းမမွာ ရံုမတင္ရေသးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားအသစ္ေတြ ျပတယ္ဗ် ။ဟုတ္တယ္။ တပ္တြင္း မိသားစုေတြအေနနဲ႕ ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ေစ်းႀကီးေပးျပီး ဝယ္မၾကည့္ ႏိုင္ၾက တာေၾကာင့္ အထူးအခြင့္အေရးအေနနဲ႕ ျပတယ္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ တပ္တြင္းမိသားစု တင္မဟုတ္ပါဘူး ။ ဘယ္သူလာၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္လို႕ရပါတယ္။
တေန႕ေတာ့ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္အေရးအခင္းမွာ ေပါင္ၾကားထဲက ပုဆုိးကို ထုတ္ျခင္းခတ္ က်ည္ဆံ ဝင္ျပီး ကံေကာင္းလို႕မေသခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေက်ာင္းဆရာ ကိုတင္ျမင့္ နဲ႕ အဲဒီရုပ္ရွင္ ရံုမွာ ဒါရိုက္တာဝင္းေဖရဲ႕ ႏွင္းဆီနီ အိပ္မက္ ဇာတ္ကား၊ ရံုတင္တာနဲ႕ သြား ၾကည့္ျဖစ္ ၾကတယ္ဗ်ာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုတင္ျမင့္နဲ႕အတူ အူလည္လည္ခ်ာတိတ္တေကာင္ ပါလာသဗ်ာ။ ဒီခ်ာတိတ္က ငါးတန္းေလာက္နဲ႕ေက်ာင္းထြက္ျပီး လက္သမားေလးဘာေလး လုိက္လုပ္ေနတာတဲ့ဗ်ာ ။ ဒီေကာင့္နာမည္က ကုလားတဲ့ဗ် ။တကယ့္ကုလားမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ အသားမဲလုိ႕ ကုလားလုိ႕ ေခၚၾကတာပါ ။သူ႕အကိုေအာင္တင္တုိ႕ ေမာင္ေမာင္တင္တုိ႕လည္း က်ေနာ္နဲ႕ အသက္မတိမ္း မယိမ္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ ။
……………………………
မဂၤလာဒံုတုိင္းခန္းမထဲကို က်ေနာ္တို႕ေရာက္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ကျပေနျပီဗ်။ က်ေနာ္တုိ႕ သံုး ေယာက္လည္း ေမွာင္ထဲမွာ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ၾကိဳးစားရွာျပီး ပိတ္ကားေပၚက ရုပ္ရွင္ကုိ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ဇာတ္လမ္္းက ဆယ္မီးနစ္စာေလာက္ ေက်ာ္သြားျပီထင္ပါရဲ႕ ။ က်ေနာ္လည္း ဇာတ္ကား အဆက္အစပ္ကုိ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးယူျပီး ဆက္ၾကည့္ေနလုိက္ပါတယ္။ ဇာတ္ ကားက အိမ္ေထာင္ေရး ဇာတ္ကားဗ်။ စကားေျပာခန္းေတြေတာ့ မ်ားတယ္။ဒါရုိက္တာ ဝင္းေဖ ရဲ႕ ရိုက္ခ်က္ေတြ စကားေျပာေတြ ဆုိေတာ့ တရံုလံုးက ပရိသတ္ဟာ တုတ္တုတ္ ေတာင္ မလွဳပ္ပဲ အသက္ရွဴသံေတာင္ၾကားရေလာက္ေအာင္ စိတ္ဝင္တစားၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီကားမွာ ေမယုအကယ္ဒမီရတဲ့ အခန္းေတြမွာ စကားေျပာပိုင္လြန္းလုိ႕ ပရိသတ္က ပိုျပီး ျငိမ္သက္ေနၾကသဗ်။က်ေနာ္နဲ႕ ကိုတင္ျမင့္ၾကားမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ကုလားကို ငဲ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူလည္း တုတ္တုတ္မလွဳပ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေအာ္ .. ကုလား လည္း ဒီလုိ အိမ္ေထာင္ေရးအသားေပး ဇာတ္ကားေတြ ၾကည့္တတ္သားပဲလုိ႕ ေတြးျပီး အထင္ ၾကီးေနမိသဗ်။

ဒါေပမဲ့ဗ်ာ။ ရုပ္ရွင္ကားျပလုိ႕ မီးနစ္ေလးဆယ္သာသာေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ က်ေနာ့္ ေဘးမွာ တခ်ိန္လံုးျငိမ္ျပီး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတဲ့ ကုလားဟာ ဆက္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ တဲ့ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႕ .. ဘာေတြျပေနတာလဲကြာ … ဆုိျပီး ထေအာ္လုိက္ တာ တရံုလံုးကုိ ဟိန္းထြက္သြားေတာ့တာပဲဗ်ာ။ သူ႕အသံက်ယ္ႀကီးကိုလည္း ၾကားေရာ ရံုထဲက ျငိမ္သက္စြာ အားေပးေနတဲ့ ပရိသတ္ဟာ အၾကီးအက်ယ္ေပါက္ကြဲျပီး ေဟ့ ၊ဘယ္က အရူး လည္းကြ ။ မၾကည့္တတ္ရင္ ရံုထဲက ထြက္။ ဆုိျပီး တခဲနက္ ေမတၱာပုိ႕ၾကပါေလေရာဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႕ ကိုတင္ျမင့္ဗ်ာ ။ေခါင္းေတာင္မေဖာ္ရဲဘူး။အသာေလးကုပ္ေနလုိက္ရတယ္။ ရုပ္ရွင္ျပီးလုိ႕ ရံုျပင္ေရာက္ေတာ့မွ ကုလားရာ မင္းဘာျဖစ္လုိ႕ ထေအာ္ရသလဲ ေမးမိေတာ့ ဟ၊ ဆရာတုိ႕ ကလည္း ဒီဇာတ္ကားက စကားေတြခ်ည္းေျပာေနတာ၊ လက္သီးထုိးခန္း ေသနတ္ပစ္ ခန္း ေတြလည္း တခန္းမွ မပါပဲ လူေတြျငိမ္ေနတာမ်ား က်ေနာ္အံ့ၾသလြန္းလုိ႕တဲ့ ။ေအာ္ ၊လက္စသတ္ေတာ့ ကိုေရႊကုလားက ရုပ္ရွင္မွန္ရင္ လက္သီးထုိးရမယ္ ၊ေသနတ္ပစ္ရမယ္ အေသတြက္ထားေပသကိုး။
ဒါတင္ဘယ္ဟုတ္ေသးလဲဗ်ာ။ ေနာက္တႀကိမ္ အလားတူ အျဖစ္မ်ဳိး ၾကံဳခဲ့ဘူးေသးသဗ်။ ဒါလည္း ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာပါပဲ။ဒီတခါပါလာတဲ့အေဖာ္က ေမာင္ေမာင္သန္႕တဲ့။ သူက က်ေနာ္ ဂ်ီတီအုိင္တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ က်ေနာ္နဲ႕စာရင္း ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ငယ္ပါ တယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ေျမနီကုန္း ညေစ်းတန္းမွာ မူးေနေအာင္ေသာက္ျပီး၊ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ က အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးပါဘူး၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၾကရေအာင္ နားပူတာနဲ႕ ရတနာပံုရုပ္ရွင္ရံုထဲဝင္ျပီး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျဖစ္ပါေလေရာ။ အဲဒီကားက အကယ္ဒမီေမာင္တင္ဦးရဲ႕ မမစိမ္း ဆိုတဲ့ကားဗ်ာ။ မင္းသားက ဇင္ဝိုင္း၊ မင္းသမီးက ခင္သန္းႏုဆုိတာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ က်ေနာ္တို႕ဝင္သြား ေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ရုပ္ရွင္ျပေနပါျပီ။ ရုပ္ရွင္က အခ်စ္ဇာတ္လမ္းျဖစ္ေပမဲ့ ေမာင္တင္ဦးရဲ႕ လက္ရာဆုိေတာ့ ပရိသတ္က ျငိမ္ျပီး အာရံုက်ေနတုန္း ေမာင္ေမာင္သန္႕ဆုိတဲ့ေမာင္က မူးမူး နဲ႕ “ဘာေတြလဲကြာ။ စကားမ်ားေနတာနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္တယ္ “ ဆိုျပီး အသံက်ယ္ႀကီး နဲ႕ ထ ေအာ္ ျပန္တာေၾကာင့္ တရံုလံုး ဝိုင္းျပီး ေမတၱာပုိ႕လိုက္ၾကတာ ေသာက္ထားတဲ့ အရက္ ေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိပါဘူးဗ်ာ ။
ေအးေလ၊ က်ေနာ္လည္း အဲသလုိ အေတြ႕အၾကံဳမ်ဳိး ႏွစ္ၾကိိမ္ႏွစ္ခါ ရွိထားေလေတာ့ ၊ဘာမွန္း ေသခ်ာမသိေသးတဲ့ အဲဒီ ရွိဳးပြဲကို ပြဲျပီးတဲ့ အထိအသံမထြက္ပဲ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ၾကည့္ေနလုိက္ တယ္ေလ။
……………………………………………
အဲဒီရွဳိးပြဲေခၚမလား။ ဟုိဒင္းပြဲေခၚမလား။ အဲဒီကေနအျပန္လမ္းမွာ တုိနီက “ဘယ္ႏွယ့္လဲ ၊ ေကာင္းရဲ႕လား“ေမးေတာ့ က်ေနာ္လည္း အလုိက္သင့္ တခါမွ မၾကည့္ဘူးပါေၾကာင္း ေကာင္း လွ ပါေၾကာင္းလည္း ျပန္ေျပာလုိက္ေရာ တုိနီက ဒီ့ထက္ေကာင္းတာ ရွိေသးသတဲ့ဗ်ား။ ေအာ္၊ သက္ခိုင္ပဲဗ်ာ။ အေဖာ္ေကာင္းရင္ ငရဲျပည္ကို သံုးေခါက္ေလာက္အသြားအျပန္လုပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္မုိ႕ ေနာက္ညရွစ္နာရီေလာက္မွာ ပုိ၍ထူးဆန္းေသာ ေနရာကို တိုနီနဲ႕ အတူ ခ်ီတက္ ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ကုိအခုမွ တေခါက္ေရာက္ဘူးတဲ့ က်ေနာ့္အဘုိ႕ တိုနီ ဘယ္ကေနဘယ္ကုိ ေမာင္းေနတာ ဆုိတာ မသိပဲ နာရီဝက္ေလာက္အၾကာမွာ တခုေသာ အေဆာက္အဦးႀကီးထဲကို ေရာက္ခဲ့ျပန္သဗ်။က်ေနာ္တုိ႕ေရာက္သြားတာ အဲဒီအေဆာက္အဦး ရဲ႕ ဒုတိယထပ္ထင္ပါရဲ႕။ဝင္ေၾကးေပးစရာမလုိေသးတာနဲ႕ တုိနီပါ ဝင္လုိက္သဗ်။ အထဲ လည္းေရာက္ေရာ အခန္းက်ယ္အလြတ္ႀကီးတခုထဲမွာ သီခ်င္းတီးလံုး အသံခပ္တုိးတုိး ၾကားေန ရတယ္ဗ်ာ။အဲဒီခန္းမက်ယ္ႀကီးထဲကေန တဆစ္ခ်ဳိးလည္း ေကြ႕လုိက္ေရာ .. ဟုိက္ ရွားလ ဘတ္။ မွန္အလံုတပ္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ လွပ်ဳိျဖဴေလးေတြပါလားဗ်ာ။ အဲဒီမွန္လံု ခန္းထဲမွာ အဝါေရာင္ ဝမ္းဆက္ဆင္တူဝတ္စုံေတြနဲ႕ ထိုင္းမေလးေတြ အေယာက္တရာ ေလာက္ကုိ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။အခန္းထဲမွာ ေလွခါး ထစ္ပံုစံလုပ္ထားျပီး ထိုင္းမေလးေတြဟာ ထုိင္ရင္းတသြယ္ ရပ္ရင္းတဖံု နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႕ အလွျပ ေနၾကေလရဲ႕ဗ်ာ။ေနဦး ။ မွန္ခန္းအျပင္မွာ က်ေနာ္နဲ႕ တုိနီတင္မဟုတ္ဘူးဗ်။ မ်က္ႏွာျဖဴ ပုရိႆ ပရိသတ္ဆယ္ေယာက္ေလာက္လည္း မွန္ခန္းထဲကို ႏြားပြဲမွာ ႏြားေရြးသလိုစိတ္ဝင္တစား ရွဳစားေနၾက ေလရဲ႕ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ လူမုိက္ရုပ္ေပါက္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အသင့္ အေနအထားနဲ႕ ေတြ႕ေန ရတယ္။
ျမိဳ႕ေရာက္ေတာသား က်ေနာ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ၾကည့္ေနလုိက္တာ ေဘးက တိုနီက လက္တုိ႕ျပီး မင္းၾကိဳက္တာေရြး ၊ေဒၚလာတရာပဲ ဆုိေတာ့မွ အရိပ္အကဲနားလည္ေတာ့သဗ်ာ။ က်ေနာ္သိလုိက္ပါျပီ။ ဒီေနရာကို ဝင္လာျပီးမွ မဝယ္ခ်င္ေသးဘူး ေျပာျပီး ျပန္ထြက္လာလုိ႕ ရတဲ့ ေနရာမ်ဳိး ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။က်ေနာ္လည္း ဟန္မပ်က္ ေခ်ာ္လဲ ေရာထုိင္ျပီး ျမန္မာ့ သတၱိကို ျပဘုိ႕ မွန္ခန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြထဲက တေယာက္ေယာက္ကုိ ေရြးရပါ ေတာ့တယ္။
…………………………………………….

အင္း ၊ အဝတ္အစားေၾကာင့္လား၊ လိမ္းခ်ယ္ထားတ့ဲ မိတ္ကပ္ေတြေၾကာင့္လား။ က်ေနာ္ကပဲ တုံးလြန္းေနသလားလုိ႕ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ဳိ႕ ။ က်ေနာ့္မ်က္ေစ့ထဲေတာ့ မွန္ခန္းထဲက ထုိင္းပ်ဳိျဖဴအားလံုးဟာ အားလံုးလွေနေတာ့တာပါပဲ။ ေအာ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နတ္မိမယ္တုိ႕ ေပ်ာ္စံရာ လုိ႕ ေခၚေဝၚသမွဳ ျပဳၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕။ဆယ့္ငါးမီးနစ္ေလာက္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ ေစ့ စပ္စပ္ၾကည့္ျပီးေရာ က်ေနာ္ဟာ အလွဆံုးလုိ႕ထင္ရတဲ့ မိန္းမပ်ဳိေလးကုိ ေရြးလိုက္ ပါေတာ့ တယ္။ ေရြးျပီးေတာ့ ေဒၚလာတစ္ရာကို ေကာင္တာမွာသြားရွင္းလုိက္တဲ့အခါ က်ေနာ္နဲ႕ ထုိင္းမေလး ကို အဲဒီအေဆာက္အဦးရဲ႕ ေျခာက္ထပ္ေျမာက္အခန္းကို လူမုိက္ ရုပ္ေပါက္ေနတဲ့ ထုိင္းတ ေယာက္က လုိက္ပုိ႕ပါေလေရာဗ်ာ။ဘုရားစူးပါေစ့ဗ်ာ။ အဲဒီစိတ္နဲ႕ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ မဟုတ္ ရပါဘူး။ေပါက္တဲ့နဖူးထူးမွ မထူးေတာ့တာ။ ေျခာက္ထပ္ေျမာက္ကတခုေသာ အခန္းထဲ လည္း ေရာက္ေရာ အဲဒီထုိင္းမေလးက ဘာမေျပာညာမေျပာ သူ႕အဝတ္အစားေတြကုိ ခၽြတ္ လည္း ခၽြတ္ခ်လုိက္ေရာ လူပါး ပုလင္းထိမွန္းသိေတာ့တာပဲဗ်ာ။လက္စသတ္ေတာ့ မယ္မင္းႀကီး မေတြက မွန္ခန္းထဲမွာ မီးစံုးဓာတ္ပါတဲ့ မီးေရာင္ထိုးထားလုိ႕၊မ်က္ႏွာတခုတည္းကြက္ျပီး အလွ ခ်ယ္ထား လုိ႕ ျပိဳင္သူူရွဳံး ႏွဳန္းဖက္မတူေအာင္လွ ေနၾကတာကုိး။ သူ႕ကုိေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ မြဲေျခာက္ေျခာက္ အသား အရည္နဲ႕ ၊က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ဝဲေျခာက္ေတြလုိလုိေတာင္ ပါေသး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ။ ရန္ကုန္မွာ သူ႕ထက္အဆရာေထာင္သာတဲ့ ဒိတ္ဆုိတဲ့ မိန္းမ လွေတြနဲ႕တြဲလာတာဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္ကုန္စရာပါပဲဗ်ာ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူေရခ်ဳိးေပးတာ ႏွိပ္နယ္ေပးတာ ဘာညာသာရကာေတြ ဆက္သာလုပ္ေန ရတယ္ စိတ္ထဲမေတာ့ ဖြဲတယ္တယ္ ပါပဲဗ်ာ။ ဘာဗ်။ ကြန္ဒံုးပါလား။ က်ေနာ္အဲသေလာက္ မတံုးပါဘူးဗ်ာ။ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြ ေလွ်ာက္မေမးနဲ႕ေလဗ်ာ ။တခါတေလ အလိုက္သိစမ္း ပါဗ် ။
…………………………………..
ေနာက္ေန႕ေတြမွာေတာ့ နတ္ေမာက္သားလူလည္တေယာက္ တုိနီ႕အကူအညီ မလုိ ေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္အစြမ္းကိုယ္အစနဲ႕ပဲ ဘန္ေကာက္နဲ႕ မလွမ္းမကမ္းက ပတ္တယားဆုိတဲ့ ကမ္းေျခကုိ ေရာက္ခဲ့ ျပန္ပါတယ္။ပတ္တယားဆုိတဲ့ ကမ္းေျခဟာလည္း က်ေနာ္လုိေတာ သားအဖို႕ နတ္ဘံုနတ္နန္းလုိပါပဲဗ်ာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာၾကံဳရျပန္ေရာဗ်ဳိ႕။ က်ေနာ္က တည္းခိုခန္းတခုမွာ အခန္းငွားျပီး တခုခုေသာက္ရေအာင္ ကမ္းေျခဖက္ကုိ ေလွ်ာက္လာေတာ့ ထုိင္းငနဲတေကာင္က က်ေနာ့္ကိုလမ္းျပ “ Guide “ လိုသလားေမး ပါေလေရာဗ်ာ။ အသက္က ခပ္ငယ္ ငယ္ပါဗ်ာ။ ရွိလွ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေပါ့။
က်ေနာ္လည္း အဆင့္သင့္ေလျခင္းဆုိျပီး တေန႕ကိုသံုးရာႏွဳံးနဲ႕ေစ်းတည့္ရာကေန အတူတူ ေသာက္ျဖစ္စားျဖစ္ေရာဆုိပါေတာ့ ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး လက္ရည္ညီညီ ေသာက္လုိက္ၾကတာ ညေန ေျခာက္နာရီဝန္းက်င္ေလာက္လည္း ရွိေရာ ၊သူက က်ေနာ့္ကို ဘယ္မွာတည္းသလဲ ၊အခန္းကိုျပန္ၾကမယ္ ၊သူပါလုိက္ခဲ့မယ္ ဆုိတာနဲ႕ ျပန္လာခဲ့ၾကေရာဗ်ာ။ အခန္းထဲလည္း ေရာက္ေရာ သူ႕အမူအရာက နည္းနည္း ထူးျခားလာတယ္ဗ်။ က်ေနာ့္မေတာ္ရာကို ေတာင္ ကုိင္ ေျမာက္ကုိင္လုပ္ပါေလေရာ ။ က်ေနာ္က ဒီေကာင္မူးေနလို႕ ျဖစ္မွာပါလုိ႕ ေတြးေနတုန္း သူ႕အေပၚအက်ီကိုလည္း ခၽြတ္လိုက္ေရာ က်ေနာ္ မ်က္လံုးျပဴးရေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕။ လား၊လား၊ သူ႕ ရင္ဘတ္က ရင္သားေတြဟာ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနတာပါကလား။ ေသခ်ာၾကည့္ေလ ဂံုညင္းဒုိးသာသာေလာက္ ဝိုင္းစက္ေနတဲ့ သူ႕ရင္သားေတြက ထင္ရွားေလပဲ ဗ်ာ။ ေသာက္က်ဳိးနည္း။ လက္စသတ္ေတာ့ ဒီေမာင္ မိန္းမရွာ “ေဂး“ပဲ။ ေဂးအခြင့္အေရးတုိ႕ ဘာတုိ႕လည္း က်ေနာ္ၾကားဘူးေပမဲ့ ဒါမ်ဳိးေတာ့ မႏွစ္ျမိဳ့လွဘူးဗ်ာ။ဒါနဲ႕က်ေနာ္လည္း သူ႕မဟုတ္တမ္