Pages

“ေကာင္းဖုိ႔ရြယ္ေသာ၊ေခတ္ကုိအထူးသျဖင့္ေမွ်ာ္မိတယ္”




၃၁။၁၀။၂၀၁၄ ေန႔ထုတ္ သည္ေလးဒီးစ္ဂ်ာနယ္မွ ။ 
 
“ေကာင္းဖုိ႔ရြယ္ေသာ၊ေခတ္ကုိအထူးသျဖင့္ေမွ်ာ္မိတယ္”

(မင္းဒင္)

(တစ္)
ေျပာမဲ့သာေျပာရတယ္။က်ဳပ္ဆုိတဲ့ေကာင္ကလည္း အမွတ္သည္းေျခသိပ္ရွိတဲ့ေကာင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ျပီးခဲ့တဲ့ရက္ပုိင္းတုန္းက က်ဳပ္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အလုပ္သမားကဒ္လုပ္ဖုိ႔ ဖူးခက္ျမိဳ႕နယ္အလုပ္သမားရံုးဆီေရာက္ခဲ့တုန္းက က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ မေကာင္း လြန္းလုိ႔မ်က္ရည္က်မိတဲ့အေၾကာင္း ေရးခဲ့တဲ့စာေလးတစ္ပုဒ္ကုိခင္ဗ်ား မွတ္မိမယ္ထင္ပါရဲ့။အဲဒီမိတ္ေဆြကပဲ ျပီးခဲ့တဲ့ညက က်ဳပ္ကုိ ဖုန္းဆက္ျပန္တယ္ဗ်။အႏွီေန႔က မုိးသာစုန္းစုန္းခ်ဳပ္သြားတယ္။အလုပ္သမားကဒ္(ဘတ္)မရခဲ့ေသးဘူးဆုိပဲ။ဒါေၾကာင့္မနက္ျဖန္တစ္ ေခါက္ထပ္သြားရအံုးမတဲ့ဗ်ာ။သူကေတာ့ “ခင္ဗ်ားလုိက္မေနပါနဲ႔ေတာ့၊က်ေနာ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္းသြားလုိက္ပါ့မယ္” ဆုိေပမဲ့၊ က်ဳပ္ စိတ္ထဲမွာ ဟုိရက္ပုိင္းက ငိုခ်င္သလုိလုိျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ဟာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္္းေတာင္ မသိေတာ့တဲ့အျပင္ ဇာတ္လမ္းျပီးေအာင္ စပ္စုခ်င္စိတ္ေပၚလာျပန္ပါေရာဗ်ာ။ဒါနဲ႔ပဲ တရားဝင္ကၽြန္စာရင္းဝင္မဲ့ကဒ္ျပား(ဘတ္)စစ္ဆင္ေရး ကုိမေက်ပြဲႏႊဲဖုိ႔ ဒီမနက္အိပ္ယာကေန အေစာၾကီးထျပီး၊ဖူးခက္အန္ေဖရံုးကုိ ဒုတိယမၸိႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ေရာက္ခဲ့ျပန္ေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။
အန္ေဖရံုးထဲကုိ က်ဳပ္တုိ႔၊ကားေမာင္းဝင္သြားတဲ့အခ်ိန္ဟာ မနက္ခုနစ္နာရီခြဲသာသာေလာက္ပဲရွိဦးမယ္ဗ်။ အမယ္၊ထံုးစံအတုိင္း အန္ေဖ ရံုးမွာ က်ဳပ္တုိ႔ဗမာေတြနဲ႔စည္ကားျမဲစည္ကားေနလိုက္တာ ပ်ားရည္ဘဏ္တုိက္သီခ်င္းထဲက “အျပန္အျပန္အျပန္လားကြဲ႕၊အသြားအ သြား၊ အသြားပါဗ်ဳိ႕ ၊ေခါက္တုန္႔လူးလာ၊ကူးကာသယ္ပို႔ၾကိဳ” ဆုိတဲ့ စာသားေတာင္နားထဲၾကားလာသလုိပါပဲဗ်ာ။
(ႏွစ္)
ထုိင္းဘတ္ပြဲစား မိန္႔ေတာ္မူတာကေတာ့ မနက္ဆယ္နာရီဆုိကိစၥျပီးျပီ၊သူယူထားတဲ့တံုကင္နံပတ္က (၅)တဲ့ခင္ဗ်။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္လည္း က်ဳပ္ရဲေဘာ္ကုိ ေအးေအးေဆးေဆးပါဆုိတဲ့ အမူအရာနဲ႔ေမးတစ္ခ်က္ဆတ္ျပရင္း၊အဲဒီရံုးဝင္းထဲက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ဆီခ်ီတက္ ခဲ့ေရာဆုိပါေတာ့။ ဒီေန႔ေတာ့ဟန္က်တယ္ဆုိရမဗ်ဳိ႕။ ၾကြေရာက္လာတဲ့ေရႊပြဲလာ ဗမာအလုပ္သမားထုၾကီးဟာ တံုကင္နံပတ္အေပၚအာရံု မ်ားျပီး ေတာင္ေလွ်ာက္ေျမာက္ေလွ်ာက္တရုန္းရုန္းအလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ဆီစိတ္မလည္အားေသးတာမုိ႔၊ က်ဳပ္တုိ႔က အထူးတန္းကေန ေနရာရတယ္ဆုိပါေတာ့။ေနရာကေတာ့ေကာင္းသလားမေျပာနဲ႔။ ဘတ္အတြက္ ေဆးစစ္ဖုိ႔ တန္းစီထားတဲ့ လူအုပ္ၾကီး ဟာ က်ဳပ္တုိ႔နဲ႔ ကြာလွဆယ့္ငါးေပပဲဗ်ာ။
အမယ္၊ဟုိရက္ပုိင္းက လူအုပ္ၾကီးေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ ဆီးသြန္တဲ့ပလတ္စတစ္ပံုးၾကီးေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးခင္ဗ်။က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာ  က်ဳပ္ေရးခဲ့ တဲ့ ေဆာင္းပါးကုိ ဒီရံုးက အရာရွိတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားဖတ္မိျပီး အခ်ိန္မီျပင္လုိက္ေလသလား လုိ႔ေတာင္  ၾကံၾကံဖန္ဖန္စဥ္းစား ရင္း၊ ဘဝင္ျမင့္သလုိလုိေတာင္၊ျဖစ္မိတဲ့အထိ။က်ဳပ္တုိ႔မ်က္စိေရွ႕မွာေတာ့ ဖူးခက္ေရာက္ဗမာအလုပ္သမားေတြဟာ ဗမာစကားကုိခပ္တုိးတုိး ႏွစ္ကုိယ္ ၾကားေလသံနဲ႔ေျပာၾက၊ စာရြက္ကေလးေတြကိုယ္စီကုိင္ရင္း၊ျငိမ္ဝပ္ပိျပားစြာတန္းစီေနၾကေလရဲ့။ ေသခ်ာဂရုတစုိက္ၾကည့္မိ ေတာ့မွ ထုိင္းလူမ်ဳိးဘတ္ပြဲစားဆယ္ေယာက္ေလာက္ဟာ ရံုးထဲကိုဝင္လုိက္ထြက္လိုက္နဲ႔၊ကိုယ့္အုပ္စုအလွည့္ျမန္ျမန္က်ေရးကုိ လံုးပန္းေနလုိက္ ၾကတာမ်ား ဗမာျပည္က အၾကံအဖန္ရံုးေတြရဲ့ျမင္ကြင္းအတိုင္းပဲခင္ဗ်။က်ဳပ္ကလူအုပ္ၾကီးကုိေငးၾကည့္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆုိ က်ဳပ္ေဘးနားမွာ ရွိတဲ့ ေဆာင္းေဘာက္စ္ကေန အသံက်ယ္ၾကီးရုတ္တရက္ထြက္လာျပန္သဗ်ာ။ လက္စသတ္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထဲ၊ က်ဳပ္နဲ႔ေဘးခ်င္း ကပ္ဝိုင္းမွာထုိင္းေနတာက အဲဒီရံုးက ရပ္ကြက္လူၾကီးေဆာ္ၾသေရးမွဴးဖုယိုင္ဘန္းထင္ပါရဲ့။ ထုိင္းစကားနဲ႔သူ ေျပာေနတာကုိ က်ေနာ္နားလည္မိသမွ်ကေတာ့ “သံုးလေလာက္အခ်ိန္ေပးထားပါလ်က္နဲ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒီေန႔မွ စုျပံဳျပီးလာၾက တယ္။ က်န္တဲ့ရက္ေတြဘာလုပ္ေနၾကလဲ။ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘတ္မရွိရင္ ဖမ္းမဲ့ရက္ဖင္နားကပ္လာမွ ဒီရံုးကုိေရာက္လာၾကတယ္။ တံုကင္နံပတ္ တစ္ခုကုိ လူအေယာက္ေလးငါးဆယ္သြင္းတယ္။ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ငန္းၾကီးတဲ့သူေဌးျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္သမားဦးေရရွိလွ၊ ဆယ့္ငါးေယာက္ေပါ့။အခုလာလုပ္ေနၾကတာ ပြဲစားေတြဆုိတာ သိေနတယ္ေနာ္။ အခုလည္း တံုကင္နံပတ္တစ္ခုကုိ ဘတ္ငါးရာနဲ႔ေရာင္း စားတာလည္း က်ေနာ္သိတယ္”ဆုိပဲ။
(သံုး)
က်ဳပ္ျဖင့္ “ငါထုိင္ၾကည့္ေနတာ ဒင္းသိမ်ားေနေရာ့သလား”လို႔ေတာင္ စုိးရိမ္မိတဲ့အထိပဲဗ်ာ။အမွန္က သူေျပာေနတာဟာ လူၾကား ေကာင္းေအာင္ အသံေကာင္းလႊင့္ေနတာဗ်။ဒီအလုပ္က နာမည္ခံသူေဌးနဲ႔ထုိင္းပြဲစားမပါပဲ၊ဗမာေတြခ်ည္းလာလုပ္လုိ႔ရတဲ့အလုပ္မွ မဟုတ္တာ။က်ဳပ္ထုိင္ၾကည့္ ေနမိသေလာက္ သူေလွ်ာက္ ႏွဳတ္ဆက္ေနတဲ့၊သူနဲ႔ဖက္လွဲတကင္းရွိတဲ့ သူေတြ အားလံုးဟာ၊ ထုိင္းဘတ္ပြဲစားေတြခ်ည္းပဲေလ။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်ဳပ္မိတ္ေဆြရဲ့ ဘတ္ပြဲစားေရာက္ လာျပီး သူယူထားတဲ့တံုကင္ နံပတ္ဟာ (၅) မဟုတ္ျပန္ဘူးတဲ့ခင္ဗ်။လူမစံုလို႔ နံပတ္ေလးဆယ္ျဖစ္သြားျပီမုိ႔ ဆယ့္နာရီထုိးတဲ့အထိ ေစာင့္ေပအံုးေတာ့တဲ့။ က်ဳပ္ကပဲ သံသယျဖစ္လြန္း ေနသလားမဆုိႏုိင္ဘူး။တံုကင္နံပတ္ကုိ ဘတ္ငါးရာနဲ႔ေရာင္းစားလုိက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီလူပဲျဖစ္မယ္ထင္လုိက္မိတဲ့ အထိ။ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးေတာ့တာမို႔ ေစာင့္လက္စနဲ႔ေစာင့္လုိက္အံုးဆုိျပီး၊စိတ္ဒံုးဒံုးခ်လုိက္ရင္း၊ ထုိင္းဘတ္ပြဲစား လာေပးတဲ့၊ စာအိတ္ျဖဴ ေလးတအိတ္၊ က်ဳပ္မိတ္ေဆြရဲ့ လက္ထဲမွာ၊လွမ္းျမင္လုိက္လုိ႔စပ္စုလုိက္ေတာ့  ေဆးစစ္ဖုိ႔ ရံုးထဲဝင္တဲ့အခါမွာ ေပးရမဲ့ေငြကုိ စာအိတ္ ကေလးနဲ႔ ထည့္ထားတာကလား။စာအိတ္ထဲက ေငြေတြကုိ ေရတြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စုစုေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ခုရာဘတ္ တိတိခင္ဗ်။ ဘယ့္ႏွယ့္၊ ပြဲစားလက္ထဲကုိေစာေစာကမွ၊ေပးလုိက္ရတာက သံုးေထာင့္ငါးရာ၊ခ်က္ျခင္းမ်က္လွည့္ျပသလို စာအိတ္ထဲျပန္ ေရာက္လာတာက ႏွစ္ေထာင့္ခုႏွစ္ရာပဲလားဆုိျပီးေသခ်ာေအာင္ေမးလုိက္ေတာ့မွ ပြဲစားျဖတ္ထားတဲ့ ဘတ္ရွစ္ရာဟာ ထုိင္းအလုပ္ရွင္သူေဌး နာမည္ ခံခ တဲ့ခင္ဗ်။
ဇာတ္လမ္းကေတာ့ အဲဒီမွာစတာပဲဗ်။ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ဗမာအလုပ္သမားေတြဟာထုိင္းပြဲစားေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ဘတ္ေတြကုိ ကိုင္ျပီး အလုပ္ရွင္နာမည္မတူတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေလွ်ာက္လုပ္ေနၾကရေတာ့ ထုိင္းပုလိပ္က ဖမ္းခ်င္သပဆုိရင္ အလုပ္ရွင္မတူတဲ့ေခါင္းစဥ္ နဲ႔ ကြိကနဲေနေအာင္ အဖမ္းခံရမွာေလ။ကိုယ့္သူေဌးနာမည္နဲ႔ကိုယ္လုပ္ၾကပါလားလုိ႔ ခင္ဗ်ားအထြန္႔မတက္ေလနဲ႔။ဖူးခက္မွာ က်ဳပ္ေတြ႔မိ သမွ် အလုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္အလုပ္သမားကုိ ကိုယ့္နာမည္ခံျပီးဘတ္လုပ္ေပးတာ မရွိသေလာက္ကုိ ရွားတယ္ဗ်ာ။
(ေလး)
ေနျမင့္လာေလ ဗမာအလုပ္သမားေတြအျပည့္တင္လာတဲ့ ကားေတြ တဖြဲဖြဲထပ္ေရာက္လာေလပဲဗ်ဳိ႕။ဒီေန႔အတြက္ အလုပ္သမားဦးေရ ေျခာက္ရာပဲလက္ခံမယ္ဆုိလုိ႔ တခ်ဳိ႕လည္း တပ္ေနာက္သုိ႔ျပန္လွည့္သြားၾကေလရဲ့။ ဒီေန႔က်ဳပ္မ်က္စိေရွ႕ကျမင္ကြင္းမွာေတာ့ ကုိယ္ဝန္ ေဆာင္ေတြေကာ၊ခါးထစ္ခြင္အရြယ္ကေလးငယ္ေတြအပါအဝင္ ဗမာအလုပ္သမား လူငယ္လူလတ္ေတြ ရံုးဝင္းထဲမွာ ျပည့္ႏွက္ေနျပန္ျပီ ခင္ဗ်။ဒီမွာတင္ ေမာ္လျမိဳင္ဖက္က ကုိလင္းၾကည္ဆုိတဲ့ က်ဳပ္အသိတစ္ေယာက္ေျပာခဲ့ဖူးတာ ေျပးသတိရမိတယ္။သူတို႔ရြာက ရြာလံုးကၽြတ္ နီးပါး ဖူးခက္ေရာက္ေနျပီဆုိပဲ၊ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ရပ္ကြက္ေကာင္စီဥကၠ႒လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႔ညီေတာင္ ဖူးခက္ကုိလာျပီး အလုပ္လုပ္ေန သတဲ့။ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရြာမွာ က်ီးေစာင့္ၾကက္ႏွင္၊သက္ၾကီးရြယ္အုိမသန္မစြမ္းေတြနဲ႔ ဘုန္းၾကီးေတြပဲက်န္ရစ္ခဲ့မွာေပါ့လုိ႔ က်ဳပ္က လွ်ာရွည္မိေတာ့ ..၊ “ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြလည္း ဖူးခက္ကိုေရာက္လာတာပဲ၊တရားေရေအးတုိက္ေကၽြးရင္း အလွဴခံရင္းဆုိပါ ေတာ့” တဲ့။
အရြယ္ေကာင္းလူငယ္ေတြလည္း ဖူးခက္မွာပဲ နဖူးစာရြာလည္ၾကရင္း၊အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ျပီးသားသမီးေတြပြားစီးၾကျပန္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဖူးခက္ကုိေရာက္လာတဲ့ ဗမာအလုပ္သမားေတြၾကားမွာ ႏွစ္ကာလရွည္ၾကာစြာေနေသာ္ျငား ေထြေထြထူးထူး စုမိေဆာင္း မိၾကဟန္ေတာ့မတူဘူး။ “ဖူးခက္ျမိဳ႕မွာဆယ္ႏွစ္ၾကာ၊ရြာျပန္လက္ေဆာင္ကေလးႏွစ္ေကာင္”ဆုိတဲ့ စာခ်ဳိးေတြလည္းရွိပါ့ဗ်ာ။
အန္ေဖရံုးေရွ႕က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာထုိင္ရင္း က်ဳပ္ဟုိေတြးဒီေတြး ေလွ်ာက္ေတြးေနလိုက္တာ ဆယ္ႏွစ္နာရီထုိးကာနီးေတာ့ က်ဳပ္မိတ္ ေဆြအလွည့္ေရာက္လာပါေလေရာဗ်ာ။အန္ေဖရံုးထဲကုိ ထုိင္းဘတ္ပြဲစားေတြဥဒဟုိဝင္ထြက္ေနတာ ျမင္ေနေလေတာ့ က်ဳပ္လည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေရာေယာင္ျပီး၊ဝင္လုိက္သြားခဲ့ေရာဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။
အမယ္။ရံုးခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ ခန္းမက်ယ္ၾကီးတစ္ခုထဲမွာ စားပြဲေပါင္းေလးငါးဆယ္ေလာက္ကိုရွိႏိုင္တယ္ဗ်။ အခန္းထိပ္ဆံုးက နံရံေပၚမွာလည္း တၾကိမ္တည္းအျပီးေဆာင္ရြက္ေပးသည္(One Stop Service) ဆုိတဲ့ စာတန္းၾကီးက ျပဴးေနေလရဲ့။ထုိင္းဘာသာ၊ အဂၤလိပ္၊ျမန္မာနဲ႔ကေမၻာဒီယားလုိပါ ေလးဘာသာနဲ႔ေရးထုိးထားတာမုိ႔ ရာဇကုမာရေက်ာက္စာကုိေတာင္ သတိရစရာေကာင္းေသးဗ်ာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဗမာစာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာတန္းဟာ စာလံုးပံုစံ(Font) မွားျပီး ပရင့္ထုတ္ထားတာမုိ႔ဘာေရးထားမွန္း၊က်ဳပ္ေတာင္မဖတ္တတ္ ခဲ့ပါဘူး။
တုိတုိေျပာရရင္ ဆီးစစ္၊ေသြးစစ္၊ပံုစံျဖည့္၊ဓာတ္ပံုရုိက္၊အမာစားကဒ္ျပားလုပ္ စတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္အဆင့္ဆင့္ကုိ၊စားပြဲအသီးသီးမွာ က်သင့္ေငြအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔၊တစ္နာရီခြဲၾကာ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဝါခ်ီလတ္ေဆးရံုၾကီးဆီ ဓာတ္မွန္သြားရုိက္ဖုိ႔ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ထုတ္ ေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္။က်ဳပ္မိတ္ေဆြရဲ့ အက်ႌေကာ္လံမွာေတာ့ (၅၂၉)ဆုိတဲ့ နံပတ္ေလးတစ္ခု ကလစ္နဲ႔ ခ်ဳပ္ေပးလုိက္တဲ့အျပင္ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္မွာလည္း ခရမ္းေရာင္မွင္နဲ႔ ရုိက္ထားတဲ့ တံဆိပ္ေတြစာလံုးေတြစုစုေပါင္းေလးခုခင္ဗ်။က်ဳပ္ကေတာ့ ႏြားသတ္ရံု၊ဝက္ သတ္ရံုေတြမွာ အသတ္မခံရခင္ တံဆိပ္ရုိက္ခံၾကရတဲ့၊တိရိစၦာန္ေတြရဲ့ဘဝကုိေျပးျမင္မိေပမဲ့ သူရွက္သြားမွာစုိးလုိ႔ စိတ္ထဲကပဲ က်ိတ္ျပီး မခ်ိတင္ကဲျဖစ္မိတာပါပဲ။
(ေျခာက္)
သိပ္ကုိသိသာတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ရံုးအတြင္းဖက္မွာေတြ႔ရတဲ့ ေငြလက္ခံတဲ့ စားပြဲေတြဆီက၊ထိုင္းဝန္ထမ္းေတြဟာမ်က္ႏွာထားသိပ္တင္း တင္းမာမာမရွိၾကပါဘူး။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေငြလာေပးတဲ့သူေတြမုိ႔၊ဘယ္မွာလာ မာၾကပါမလဲဗ်ာ။ေငြနဲ႔မဆုိင္တဲ့ စားပြဲေတြဆီက မ်က္ႏွာထားေတြကေတာ့ တေလာကလံုးသူတုိ႔လုပ္စာထုိင္စားေနတဲ့ အခ်ဳိးပါပဲ။ဝါခ်ီလပ္ေဆးရံု ဓာတ္မွန္ခန္းေရွ႕ မွာေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ထုိင္းသူနာျပဳအမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္၊ဗမာအလုပ္သမားေတြကုိ ေငါက္ငန္းေနပံုမ်ား ငါးစိမ္းသည္ေတာင္ရွဳံးေလာက္ပါရဲ့။
တကယ္ဆုိခင္ဗ်ားတြက္ၾကည့္ဗ်ာ။ဗမာအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကုိ အလုပ္သမားဘတ္တစ္ကဒ္အတြက္၊တရားဝင္ေကာက္ခံတဲ့ေငြဟာ (၂၇၀၀)ဘတ္ႏွဳန္းနဲ႔တြက္ရင္ ဖူးခက္တျမိဳ႕လံုးမွာ ဗမာဦးေရႏွစ္သိန္းရိွိတယ္ထား၊ဘတ္သိန္းေပါင္း(၅၄၀၀)ျဖစ္မယ္။ထုိင္းတစ္ႏိုင္ငံလံုးကုိ ေရာက္ေနတဲ့ ဗမာဦးေရသံုးသန္းဝန္းက်င္နဲ႔သာတြက္လုိက္ရင္ ခင္ဗ်ားလက္ထဲကဂဏန္းေပါင္းစက္ေတာင္ ဂဏန္းျပည့္ေအာင္ ေဖာ္ျပႏုိင္ မယ္မထင္မိဘူး။က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ျပည္ပရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳေတြလွိမ့္ဝင္ေနျပီဆုိေတာ့ ဗမာျပည္ထဲကုိဝင္လာျပီး အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ႏုိင္ငံျခား သားေတြဆီက ဘယ္လုိဘယ္ပံုမ်ား ေငြေကာက္ခံၾကသလဲဆုိတာလည္းစဥ္းစားမိပါရဲ့။
ေန႔လည္ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္၊ က်ဳပ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သားဝါခ်ီလတ္ေဆးရံုၾကီးကေန ေအာင္ျမင္စြာဆုတ္ခြာလာခ်ိန္မွာ က်ဳပ္လည္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လုိက္ရင္း “ခင္ဗ်ား၊ဒုကၡတစ္မီးျငိမ္းသြားျပီေပါ့”လုိ႔၊က်ဳပ္မိတ္ေဆြကုိ၊ စကားစမိေတာ့၊သူက မထံုတက္ေတးနဲ႔ “အဲဒီလုိလည္း ကံေသကံမေျပာလုိ႔မရေသးပါဘူးဗ်ာ၊ဟုိတေလာက ပါေတာင္ကမ္းေျခ (APK)ေဟာ္တယ္ၾကီးမွာ ဗမာအလုပ္သမား တစ္ေယာက္လွ်ပ္စစ္မီးဖုိနဲ႔ ငါးကင္ေနတာ ထုိင္းပုလိပ္ ေတြ႕သြားလုိ႔ လစဥ္ေၾကးေပးေနရပါပေကာလား၊ဒီလုိပါပဲေလ။ ဗမာအလုပ္ သမားေတြလုပ္ခြင့္ရွိတာက အႏၱရာယ္ရွိ၊ ညစ္ပတ္ျပီး ေအာက္တန္းက်တဲ့ သရီးဒီ(3D,Dirty, Dangerous and Demeaning.) ေတြပဲေလ” တဲ့ဗ်။
သူ႔စကားအဆံုးမွာက်ဳပ္ဆုိတဲ့ေကာင္ကလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔အေလ်ာ့ေပးခ်င္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ေလေတာ့ “ဒါဆုိ ဒီအလုပ္သမား ကဒ္ကေန တရားဝင္ပတ္ စပို႔စာအုပ္ၾကီးလုပ္ျပီးရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား စိတ္ေအးရပါျပီ”လုိ႔ ထပ္ျပီးအရစ္ရွည္လုိက္မိျပန္ေရာဗ်ာ။ကုိယ္ေတာ္ ေခ်ာ ငါးသေလာက္ျပံဳးမ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ က်ဳပ္ ကိုျပန္ပက္လုိက္ပံုက “အင္း၊ပတ္စပုိ႔လုပ္တဲ့အခါ၊ေနာက္ထပ္ဘတ္ေသာင္းခ်ီျပီး ကုန္ရမွာပါပဲ။ဒီပံုစံအတုိင္း ထုိင္းသူေဌးအငွားနဲ႔လုပ္ရဦး မွာေလ။ သူေဌးနာမည္မတူတဲ့ အမွဳနဲ႔ ေငြညွစ္ခံရမွာမို႔၊ထုိင္းပုလိပ္စက္ကြင္းကေန ဘယ္မွာလာ လြတ္ပါ့မလဲဗ်ာ”တဲ့။
ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ။ဗမာေတြရဲ့လြမ္းေတးက ဆံုးရိပ္မျမင္ေသးပဲကုိး။က်ဳပ္လည္း ဘာမွ ခြန္းတုန္႔မျပန္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ႏွဳတ္ဆိတ္မိေနရာကေန အာရံုတစ္ခုခုေျပာင္းလိုေျပာင္းျငား ကားကက္ဆက္ခလုပ္ ကိုဆတ္ကနဲႏွိပ္ျပီး ဖြင့္လိုက္ေတာ့ စက္ထဲမွာ အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ ဗမာ သီခ်င္းစီဒီျပားထဲကေန၊အသံဝါၾကီးနဲ႔ထြက္လာတဲ့ ကုိသုေမာင္ရဲ့ ေအာင္ပင္လယ္သီခ်င္းသံဟာ က်ဳပ္ရင္ထဲက ဆႏၵနဲ႔တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ေနေလရဲ့။ ဒီသီခ်င္းကို ခင္ဗ်ားလည္း၊ၾကားဖူးမွာပါဗ်ာ။ဘာတဲ့။
(ၾကာစိမ္းၾကာျပာပြင့္နီမ်ား လွဳပ္ရွားကာရယ္၊မ်ားစြာကြယ္၊ေလယူရာကုိၾကိဳင္လွဳိင္ေမႊးလုိ႔ေအးၾကည္တယ္၊ေရွးမွီဖြယ္၊ လူအုိလူမင္းေျပာ ခ်င္းလကၡဏာ၊ ဟသၤာေမာင္ႏွံရယ္၊ဝဲတယ္၊ဝဲတယ္၊(ေအာင္ပင္လယ္)၆တကယ္ေတာအစစ္ကဲ့သုိ႔၊အခုေတာ့၊လယ္ေကာ ျဖစ္လုိ႔မို႔ ေကာင္းဖုိ႔ ရြယ္ေသာေခတ္ကုိ အထူးသျဖင့္ေမွ်ာ္မိတယ္)

နရသူလက္သစ္တုိ႔ကုိသာျမင္သည္။


နရသူလက္သစ္တုိ႔ကုိသာျမင္သည္။
(မင္းဒင္)
(၁)
လူသည္သမုိင္းေျခရာကုိစူးစမ္းတတ္ေသာသေဘာရွိသည္။သမိုင္းအမွန္ကုိသိႏိုင္ရန္အလုိ႔ငွာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာတုိ႔ကုိလွန္ေလွာျခင္းမွ သည္၊ တူရြင္းငန္ျပားတုိ႔ျဖင့္တူးဆြၾကသည္အထိ စိတ္ဝင္တစားရွိတတ္ၾကသည္။ကမၻာဦးမွမ်က္ေမွာက္ကာလတုိင္ ေတာေတာင္ ေရေျမ၊တိရိစၦာန္ တုိ႔၏အေၾကာင္း ျခင္းရာမွသည္၊လူတုိ႔၏အျပဳအမူအေတြးအေခၚ၊ဘာသာတရား၊ အုပ္စုိးသူလူတန္းစားတုိ႔၏ အထုပၸတၱိစေသာ မ်ားေျမာင္လွသည့္ မွတ္တမ္းတုိ႔ကုိေက်ာက္၊ပ်ဥ္ျပား၊အုတ္ျပား၊သတၱဳျပား၊ေပ၊ပုရပုိဒ္၊စသည္တုိ႔အေပၚတြင္ ထု၊ဆစ္၊ ထြင္း၊ျခစ္ ေရး၍မွတ္သားခဲ့သမွ်သည္၊သမုိင္းခ်ည္းဟုသာဆုိႏိုင္၏။ မိမိမသိမမွီလုိက္ေသာ၊လြန္ေလျပီးသည့္၊ အတိတ္ကာလ ဆီမွအျဖစ္ အပ်က္တုိ႔ကုိ သမိုင္းမွာ ေျခရာခံႏိုင္ၾက သည္ျဖစ္၍၊ လူ႔သမုိင္းကုိ လူတုိ႔စိတ္ဝင္တစားရွိၾကျခင္းျဖစ္တန္ရာသည္။

ထိုသုိ႔ေျခရာေကာက္ၾကရင္း ကမၻာဦးကာလမ်ားကုိမွန္းဆလာႏိုင္သည္။ပ်ဴေခတ္၏သရုပ္သကန္ကုိအေတြးပံုေဖာ္ႏုိင္သည္။ အေနာ္ရထာ မင္းေစာကုိသိ လာၾက၏။က်န္စစ္သားမင္းၾကီး၏အေၾကာင္းကိုေစာေၾကာမိလာ၏။ ငခင္ညိဳ၊အသခၤယာေစာယြမ္း၊အမတ္ဒိန္၊ လဂြန္းအိမ္ တုိ႔ႏွင့္ရင္းႏွီးလာ၏။ဟစ္တလာအေၾကာင္းကုိ စူးစမ္းမိၾက၏။မဟတၱမဂႏၵီ၊ကေနဒီႏွင့္ ကဒါဖီတုိ႔မွသည္ ဆာအဲလက္ဖာဂူဆန္၊ မန္ခ်က္ စတာယူႏုိက္တက္၊ စီးရီးေအ၊ပရီးမီးယားလိဂ္အျပင္၊မၾကာေသးမီက်င္းပျပီးစီးခဲ့သည့္ ယူဆယ့္ကုိးေဘာလံုးပြဲမ်ားတုိင္ေအာင္ ေျခရာ ေကာက္ၾကေတာ့သည္။ ဤသုိ႔လွ်င္ေကာက္ယူရရွိ ေသာသမုိင္းေျခရာမွတ္တမ္းမ်ား၊ဇာတ္ေကာင္မ်ားထဲမွ၊ တခုႏွင့့္တခု၊တေခတ္ႏွင့္ တေခတ္၊တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးႏွဳိင္းယွဥ္ ခ်ိန္ထိုးသံုးသပ္တတ္ၾကျပန္ေလသည္။
လူထဲကလူျဖစ္ေသာက်ေနာ္သည္၊ဤရက္ပုိင္းမ်ားအတြင္း စာအုပ္ေဟာင္းတုိ႔ကုိလွန္ေလွာ၍ ေတာင္ဖတ္ေျမာက္ဖတ္၊ဖတ္မိရာမွ ပုဂံ ႏိုင္ငံေတာ္ကုိအစုိးရခဲ့ေသာနရသူမင္း၏အေၾကာင္းကုိ အမွတ္မထင္ေျခရာေကာက္မိေလ၏။

(၂)
ဘုန္းလက္ရံုးအာဏာႏွင့္ျပည့္စံုေသာ၊ သီရိၾတိဘဝနာဒိတ်ာပဝရ ပ႑ိတ၊သုဓမၼရာဇာ၊မဟာအဓိပတိနရပတိစည္သူအမည္ရွိေသာ မင္းၾကီးသည္ မင္းစည္းစိမ္အႏွစ္ခုနစ္ဆယ္တုိင္တုိင္သာသနာေတာ္ျမတ္စီးပြား၊သားေတာ္အစဥ္ေျမးေတာ္အဆက္၊ျမစ္ေတာ္အညြန္႔တုိ႔၏ အက်ဳိးစီးပြားကုိ ေဆာင္ေတာ္မူ၍သက္ေတာ္ တစ္ရာ့တစ္ႏွစ္သုိ႔ေရာက္ေသာအခါသည္းထန္စြာနာေတာ္မူသည္ကို သားေတာ္နရသူ နန္းက ခ်၍ ေရႊဂူဘုရားအတြင္းမွာ ထားေလ၏။မင္းၾကီးလည္းသတိရေတာ္မူေသာအခိုက္တြင္ ငါ့နန္းမဟုတ္တကား ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ကိုယ္လုပ္ေတာ္လည္း နန္းေတာ္မဟုတ္၊ေကာင္းမွဳေတာ္ဟူ၍နားေတာ္ေလွ်ာက္ေလ၏။အသူအတတ္နည္းဟု ေမးေတာ္မူေလ၏။ သားေတာ္နရသူ အစီအရင္တည္းဟူ၍နားေတာ္ေလွ်ာက္ေသာ္ၾကီးစြာေသာ အမ်က္ေတာ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ကုိယ္ေတာ္အလံုးမီးခဲသုိ႔ျဖစ္ဘိ၏။
ထိုအခါသားေတာ္နရသူလည္း မင္းၾကီးသည္အနာမွထေျမာက္ေတာ္မူေခ်ေသာ္၊ငါပ်က္စီးျခင္းသုိ႔ေရာက္ခ်ိမ့္မည္အၾကံျဖစ္ဘိ၍၊မင္းၾကီးကုိ အဝတ္ပုဆုိးတုိ႔ျဖင့္ ဖိ၍အနိစၥေရာက္ေတာ္မူ၏။အခ်ဳိ႕ေသာရာဇဝင္မွာဘူးစင္ေအာက္မွာထား၍ ဘူးစင္ႏွင့့္ဖိမိ၍ အနိစၥေရာက္ေတာ္မူသည္ ဟူ၍လည္းဆုိသည္။

သကၠရာဇ္ငါးရာႏွစ့္ဆယ့္ကုိးခုေသာ္ ထုိမင္းသားေတာ္ နရသူမင္းျဖစ္ေတာ္မူ၏။မင္းျဖစ္ေတာ္မူေသာအေၾကာင္းကား၊ ခမည္းေတာ္မင္းၾကီး မရွိျပီးဟူ၍သားေတာ္မင္းရွင္ေစာၾကားေလေသာ္၊ၾကည္းအား၊ေရအားခ်ီမည္ ဟူ၍ရံုးစုစည္းေဝးရာတြင္ နရသူလည္း ပုဂံတစ္ျပည္လံုး ဘုရားကဲ့သုိ႔ကုိးကြယ္ေသာသပိတ္သည္သားပံသုကူမဟာေထရ္ကုိ ဤသုိ႔နားေတာ္ေလွ်ာက္၏။ “ေနာင္ေတာ္မင္းရွင္ေစာလည္း ခမည္း ေတာ္မရွိေသာအေၾကာင္းကို ၾကားေတာ္မူလွ်င္ေရအား၊ၾကည္းအားခ်ီ၍ ခမည္းေတာ္အရာေရႊထီးေရႊနန္းသိမ္းမည္ဟူ၍ၾကားသည္။ဤသုိ႔ အလံုးအရင္းႏွင့္ခ်ီေသာ္ ၾကာေခ်ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ၾကာ၍လည္းျပည္ထဲအေရးသည္မသင့္ေခ်။ကၽြန္ေတာ္ရွိေလျပီးသည္ကုိ ဓားတစင္း ျမင္းတစီးႏွင့္သာအလ်င္ ၾကြေတာ္မူ၍ နန္းတက္ေတာ္မူမည့္အေၾကာင္းကုိေနာင္ေတာ္အား ေခၚေတာ္မူပါ” ဟုေလွ်ာက္၏။ပံ့သုကူမေထရ္ လည္း “ငါေခၚ၍ေရာက္ေသာအခါ မင္းမေျမွာက္ပဲ ေနဘိမူကား ငါရဟန္းတရားႏွင့္ မေလ်ာ္ရွိလတၱံ႕သည္”ဟူ၍မိန္႔ေတာ္မူ၏။နရသူလည္း ေနာင္ေတာ့္ဓားကုိထမ္း၍နန္းတင္ပါမည္ဟူ၍ သစၥာၾကီးစြာျပဳ၏။ပံသုကူမဟာေထရ္လည္း ကုလားက်မင္းသစၥာျပဳသည္ကုိ ယံုၾကည္ေတာ္ မူ၍ မင္းရွင္ေစာရွိရာ ၾကြေတာ္မူျပီးလွ်င္ အေၾကာင္းမ်ဳိးကုိျပန္ေတာ္မူေလ၏။

မင္းရွင္ေစာလည္း မဟာေထရ္၏စကားကုိၾကားေတာ္မူေလေသာ္ ယံုေတာ္မူ၍ ေရႊေလွာ္ကားတစ္စင္းႏွင့့္သာ မဟာေထရရ္ကုိတင္၍ စုန္လာေတာ္မူ၏။လက္ပံဆိပ္သုိ႔ေရာက္လွ်င္ နရသူလည္း သစၥာျပဳသည့္အတုိင္း ေလွသုိ႔ဆင္း၍ ေနာင္ေတာ့္သန္လ်က္ကို ထမ္းျပီးေသာ္ ေနာင္ေတာ္ကုိမ၍ နန္းတင္ေလ၏။ဘိသိတ္သြန္းျပီး၍ ထုိညဥ့္တြင္ စားေတာ္ဝယ္ ေဆးခပ္ဘိ၍ အနိစၥေရာက္ေတာ္မူေလသည္။

(၃)
စင္စစ္နရသူမင္းသည္ ထီးနန္းအရုိက္အရာကုိ စံထုိက္သူမဟုတ္ပဲ၊မင္းေျပာင္းမင္းလြဲျဖစ္အံ့ဆဲဆဲအခ်ိန္တြင္၊ကံအား ေလ်ာ္စြာနန္း ေတာ္အတြင္း၌ က်န္ေနခဲ့သူျဖစ္ေသာ္ျငား မင္းဧကရာဇ္အရုိက္အရာကို အရယူႏိုင္ေရးအတြက္ နည္းမ်ဳိးစုံသံုး၍ ယုတ္မာခဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း မွန္နန္းရာဇဝင္က ေဖာ္ျပလ်က္ရွိသည္။သူသည္မင္းကရာဇ္အျဖစ္ကုိရေသာအခါ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ဆက္၍ျပဳမူခဲ့ပါသနည္းဟူေသာ အခ်က္ ကိုသိလိုစိတ္ျဖင့္ သူ႔အေၾကာင္းကုိ ဆက္၍ေစ့ငုစပ္စုမိျပန္သည္။
မင္းရွင္ေစာအနိစၥေရာက္ေတာ္မူလွ်င္ နရသူကုိထုိႏွစ္တြင္မင္းျဖစ္ေတာ္မူ၏။

ထုိသုိ႔ေဆးခပ္၍အနိစၥေရာက္ေၾကာင္းကို ပံသုကူမေထရ္ၾကား ေတာ္မူေသာ္၊နန္းေတာ္သုိ႔သြား၍ “ဟယ္မင္းဆုိးမင္းညစ္….၊သင္သည္သံသရာဝယ္ခံရအံ့ေသာ၊မေကာင္းမွဳကုိမေၾကာက္၊ဤစည္းစိမ္ကုိ ရလွ်င္ သင္၏ကိုယ္ခႏၶာသည္ မအုိမေသျပီဟူ၍မွတ္သေလာ။ေလာကတြင္သင့္ထက္ ပ်က္ေသာမင္းကားမရွိ” ဟူ၍မိန္႔ေတာ္မူ၏။ နရသူလည္း “အရွင္ဘုရားထံသစၥာခံသည့္အတုိင္း ေနာင္ေတာ့္သံလ်က္ကုိထမ္း၍နန္းတင္ပါ၏တကား” ဟုဆုိ၏။သခင္ျမတ္လည္း “လူ႔ျပည္တြင္ သင့္ ထက္ဆုိးသြမ္းညစ္ညမ္းေသာသူမရွိေတာ့ျပီ” ဟုမိန္႔ေတာ္မူခဲ့၍ သိန္းဃုိကၽြန္းသုိ႔ ၾကြေလ၏။
နရသူမင္းကား အမ်က္မာန္ေစာင္ျပင္း၏။မွဴးမတ္ဗုိလ္ပါအစရွိေသာ ျပည္သူအေပါင္းတုိ႔ ေၾကာက္ရြံ႕ခန္႔ညားၾကကုန္၏။မင္းျဖစ္လွ်င္ ခမည္းေတာ္အေလာင္းစည္သူေပးေသာ ၾကဘန္အမည္ရွိေသာ သတုိ႔သမီးကိုလည္းကြပ္ေလ၏။ၾကဘန္သား ဥတၱရသူႏွင့္ ဘေထြး၊ စခ်ီမဟာဗုိလ္ကုိလည္း ကြပ္ေလ၏။စြမ္းသန္ေသာရဟန္းတုိ႔ကုိလည္း  လူထြက္ရကုန္၏။အခ်ဳိ႕ေသာရဟန္းျမတ္တုိ႔သည္ လူျပဳရမည္ကုိ ေၾကာက္၍သိန္းဃိုကၽြန္းသုိ႔ခ်ည္း၊ၾကြေလကုန္၏။
မိဖုရားစေသာကိုယ္လုပ္ေမာင္းမတုိ႔လည္းေၾကာက္ရြံ႕ခံညားကုန္သည္ျဖစ္၍ မခ်စ္မၾကိဳက္ၾကကုန္။မေကာင္းေသာဆုကိုယူကုန္၏။တုိင္း ကားႏိုင္ငံ၌ ေနကုန္ေသာသူအေပါင္းတုိ႔သည္ ပူဆာၾကကုန္သည္ျဖစ္၍ ရြာျပည္ျမိဳ႕ျပပ်က္စီးကုန္သည္ကားမ်ား၏။ေကာင္းမွဳေတာ္ဓမၼရံ ကုိလုပ္သည္လည္း ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းျပင္းေသာေၾကာင့္ ေစ့စပ္ေသခ်ာလြန္း၍  မျပီးေလ။


(၄)
မွန္နန္းရာဇဝင္ဤေနရာသုိ႔အေရာက္တြင္ က်ေနာ့္စိတ္အစဥ္သည္ က်ေနာ္ျဖတ္သန္းၾကီးျပင္းခဲ့ေသာ၊ႏွစ္ကာလမ်ားမွ ျမန္မာျပည္ကုိ အုပ္စုိးခဲ့ၾကသူမ်ား၏အေၾကာင္းဆီသုိ႔ေရာက္ရွိသြားခဲ့ျပန္သည္။(၁၉၆၂)ခုႏွစ္တြင္ ေတာင္သူလယ္သမား၊အလုပ္သမားတုိ႔၏ဘဝကုိ ေလာကပါလျဗဟၼာစုိရ္တရားတုိ႔ႏွင့္အညီျမွင့္တင္အံ့ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ျဖင့္ တပ္မေတာ္မွအာဏာသိမ္းကာ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ ျဖင့္ခရီးဆက္ခဲ့ေလ၏။ ဖြံ႔ျဖိဳးစည္ပင္ေသာတုိင္းၾကီးျပည္ရြာတုိ႔၌ စစ္တပ္သည္အာဏာႏွင့့္ေဝးရာမွာေနၾကေသာ္ျငား  ျမန္မာစစ္တပ္သည္ အာဏာႏုိင္ငံေရးခရီးလမ္းကုိ နရသူမင္း၏ေျခလွမ္းမ်ဳိးျဖင့္၊ဝင္ေရာက္ခဲ့ေလသည္။
ႏုိင္ငံအလံုးကုိတံခါးပိတ္ကာ ျပင္ပကမၻာၾကီးႏွင့့္အဆက္ျဖတ္၏။ အုပ္စုိးသူသာအကုန္သိသည္ဟုအယူရွိၾက၏။ စစ္တပ္ကုိဗဟုိရ္ျပဳလ်က္ စက္ေသနတ္တုိ႔ျဖင့္အရာရာကုိ အေကာင္းအတုိင္းျဖစ္ေစႏုိင္သည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့ၾကေလရာအာဏာသည္ေသနတ္ေျပာင္းဝ တြင္တည္ ခဲ့ေလသည္။ဖီလာဆန္႔က်င္သူတုိ႔၏ေလသံကုိနားေလစမွ်မၾကားလုိၾကကုန္။ 

ကမၻာအလယ္တြင္အဆင္းရဲဆံုးႏုိင္ငံစာရင္းဝင္ခဲ့သည္ကုိ ေထာက္ရွဳလ်က္ ထုိစနစ္မေအာင္ျမင္ေၾကာင္း သက္ေသျပခဲ့ေလ၏။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏အာဏာႏိုင္ငံေရး ခရီးစဥ္ကုိဆက္လက္ စူးစမ္းေသာ္ အာဏာသိမ္းတပ္မေတာ္အတြင္းမွာပင္၊အျပန္အလွန္ႏွိပ္ကြပ္မွဳမ်ား၊အတြင္းစည္းအာဏာလုပြဲမ်ားေပၚေပါက္ခဲ့ေၾကာင္း ေအာက္ပါျဖစ္ရပ္မ်ားတြင္ ထင္ရွားစြာျမင္ႏုိင္၏။
နာမည္ဆုိးျဖင့္ေက်ာ္ၾကားလွသည့္ အာဏာသိမ္းေခါင္းေဆာင္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေနဝင္း၏တန္ခိုးအာဏာသည္ (၂၀၀၂)ခုႏွစ္ခန္႔တြင္နိဌိတံ ခဲ့ျပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ၏မိသားစုမ်ားအား ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမွဳ၊အာဏာသိမ္းရန္ၾကံစည္မွဳတုိ႔ျဖင့္ အားလံုးအထိန္းသိမ္းခံရျခင္း ကုိၾကည့္လွ်င္ ျမင္သာသည္။ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ ဦးေနဝင္း တရားဝင္အနားယူသြားခ်ိန္တြင္ သူ႔သားမက္ႏွင့္သူ႔ေျမးသံုးဦးမွာ ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမွဳ ေၾကာင့္ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံရရံုမွ်မက သူႏွင့္သူ႔သမီးတုိ႔သည္လည္း ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က် ခံခဲ့ရသည္။ သူမထင္ မရွားညိွဳး ငယ္စြာကြယ္လြန္သည့္အခါ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာသျဂိဳဟ္ခြင့္ပင္မရခဲ့ပဲ သူ႔အရုိးျပာကုိ ရန္ကုန္ျမစ္အတြင္းသုိ႔ ေမွ်ာခ်လုိက္ျခင္း ျဖင့္နိဂံုးတုိင္ခဲ့သည္။

ဦးေနဝင္းေခတ္ျပီးဆံုးသည့္ေနာက္ ထပ္မံေပၚထြက္လာေသာစစ္ေခါင္းေဆာင္ကား (၁၉၈၈)ခုႏွစ္အာဏာသိမ္္းေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္
ၾကီးေစာေမာင္ျဖစ္၏။သူသည္လည္း  အဆိပ္မိသေလာ၊ ဦးေခါင္းခြဲစိတ္မွဳေၾကာင့္ေလာ၊ ႏွလံုးေရာဂါ ေၾကာင့္ေလာ၊ တိတိက်က် အေျဖ မထုတ္ႏိုင္သည့္အေၾကာင္းတခုျဖင့္ အာဏာႏိုင္ငံေရးခရီးစဥ္တြင္ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္စာရင္းဝင္လ်က္ မထင္မရွားနိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့့ျပန္သည္။ထုိ နည္းတူဒုတိယဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးတင္ဦး၏ေနာက္ဆံုးခရီးသည္လည္းေကာင္း၊အာဏာလက္ေစာင္းထက္ခဲ့သည့္ေထာက္လွမ္းေရးအၾကီးအကဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးခင္ညြန္႔၏ဘဝခရီးသည္လည္းေကာင္း၊စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္အခ်င္းခ်င္းေနရာလုရင္း ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ထင္က်န္ေနရစ္ခဲ့သည္။
စစ္တပ္အုပ္စုိးေသာကာလမ်ားတြင္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီးဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ဓာတ္ပံုမ်ားကုိ ေငြစကၠဴမ်ားမွဖယ္ရွား၏။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔၏ကိုယ္က်ဳိးစီးပြား အတြက္တစ္တုိင္းျပည္လံုးကုိလက္ညိွဳးထုိးေရာင္းစား၏။ တိုင္းတပါးႏုိင္ငံလက္ထဲသုိ႔ဝကြပ္အပ္၏။ အာဏာကုိထိပါးသူမွန္သမွ် အစိမ္းအက်က္မေရြး၊ရက္စက္စြာႏွိပ္ကြပ္၏။အသိဥာဏ္တစ္ထြာတစ္မုိက္ျဖင့္ မစားရဝခမန္းဧရာမ စီမံကိန္းၾကီးမ်ားကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္၏။စီမံကိန္းမွန္သမွ် မေရမရာဇာတ္သိမ္းခဲ့၏။ ပညာရွိတုိ႔တုိင္းျပည္မွေဝးရာသုိ႔လႊင့္ကုန္၏။ အယူအဆမတူသူတုိ႔ကုိ ရန္သူစာရင္း သြင္းကာ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္၏။တုိင္းျပည္အလံုးၾကိမ္မီး အံုးသကဲ့ရွိ၏။နရသူမင္းလက္ထက္ႏွင့့္ ဘာထူးပါသနည္း။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆုိရေသာ္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မင္းဆက္တုိ႔၏အာဏာရလွ်င္ျပီးေရာဟူသည့္တစ္နပ္စားအၾကံတုိ႔ကား ပုဂံေခတ္နရသူ မင္း၏ လုပ္ရပ္မ်ားကုိသတိရစရာေကာင္းလွသည္။ အၾကပ္စစ္သည္အစရွိေသာတပ္မေတာ္သားတုိ႔ကုိ မမုန္းေသာက်ေနာ္သည္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အဆင့္ျမင့္အရာရွိၾကီးမ်ား၏ ရုပ္သြင္ကုိျမင္ရေလတုိင္း ရာဇဝင္ထဲက နရသူမင္း၏အေၾကာင္းကုိသာ ေျပး၍ သတိရမိသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။

(၄)
နရသူေခၚကုလားက်မင္း၏နိဂံုးပုိင္းကိုဆက္၍ေလ့လာပါဦးအံ့။
ခမည္းေတာ္လက္ထက္ဆက္လာေသာ ကုလားမင္းသမီးၾကီးကုိ ထိုမင္း၊မင္းျဖစ္ေတာ္မူလွ်င္ မျပတ္လုပ္ေကၽြးရ၏။တစ္ရံေရာအခါ မင္းၾကီး ေရအိမ္ဝင္ရာတြင္သန္႔သက္ေရ မေဆာင္သည္ကို ကုလားမင္းသမီးသိေလေသာ္ က်င္ၾကီးက်င္ငယ္သြားသည္။သံဝါသျဖစ္သည္ မ်ား၌သန္႔သက္ေရေဆာင္ေကာင္းလ်က္မေဆာင္ေလသည္ဟူ၍ ရြံ႕ရွာေသာအားျဖင့္မခ်ည္းမကပ္ေနသည္ကုိ မင္းၾကီးအမ်က္ေတာ္ရွိ၍ စြဲေတာ္မူေသာသန္လ်က္ျဖင့္ခုတ္၍အနိစၥေရာက္ေတာ္မူေလ၏။ခမည္းေတာ္ကုလားမင္းၾကီးၾကားေလေသာ္ ကုလားသူရဲေကာင္းရွစ္ရာ တြင္ေရြး၍ကုလားသူရဲေကာင္းရွစ္ေယာက္ရ၏။ကုလားမင္းၾကီးက ဤသို႔ဆုိ၏။ ”ဟယ္အခ်င္းတုိ႔၊သမီးေတာ္ကိုသတ္ေသာ မင္းရွိရာ၊ ပုဏၰား အေယာင္ေဆာင္၍ နင္တုိ႔သတ္ေခ်။ထုိမင္းေသလွ်င္ နင္တုိ႔ကိုယ္ကုိ သန္လ်က္ႏွင့္ထုိး၍ေသၾကေလ။ နင္တုိ႔သားမယားကုိ သံုးစြဲစား ေသာက္ေလာက္ေအာင္ ငါေပးေတာ္မူမည္” ဟုဆုိ၏။

သူရဲေကာင္းရွစ္ေယာက္တုိ႔သည္သားမယားတုိ႔ကုိ တသႏၱာန္ပတ္လံုးသံုးစြဲစားေသာက္ေလာက္ေအာင္ေပးေတာ္မူပါ။ထိုမင္းကိုေသ ေအာင္သတ္မည္ဟုေလွ်ာက္၏။ပဋိကၠရားမင္းလည္း ၾကီးစြာေသာဆုလာဒ္ေပးျပီးလွ်င္ထုိသူရဲရွစ္ေယာက္တို႔ကုိ ပုဏၰားေယာင္ေဆာင္ေစ ၍ ခရုသင္းကိုခါးဝယ္ပုိက္လ်က္ သန္လ်က္ကိုယ္စီျဖင့္လႊတ္လုိက္၍ ပုဂါရာမသုိ႔လာရ၏။ေရာက္လွ်င္နန္းေတာ္သုိ႔သက္၍ မင္းၾကီးအား ခရုသင္းႏွင့္ေနစာျမက္ကမ္းဟန္ျပဳ၍ ပတ္ပတ္ရံျပီးေသာ္ အမတ္သိဒၶိကာၾကီးကုိလက္ညွဳိးတန္းတန္းညြန္၍ “ဟယ္၊အမတ္၊အထက္က   လည္း၊နင္တုိ႔တံစုိးမ်ားစြာစား၍ ငါတုိ႔အရွင့္သားဆံုးျပီ။ယခုလည္းနင္မတားဆီးေသာေၾကာင့္ ငါတုိ႔အရွင့္သမီးဆံုးရျပန္သည္” ဟူ၍ဆုိျပီးမွ မင္းၾကီးကုိ သန္လ်က္ႏွင့္ထုိးသည္။အနိစၥေရာက္ေတာ္မူေခ်၏။ယင္းသုိ႔မွ အမတ္သိဒၶိကာကိုထုိးမည္လုိက္သည္။မမိ၍ ခ်င္းတုိ႔ကိုယ္ကုိ သန္လ်က္ျဖင့္ထုိးသည္။ရွစ္ေယာက္လံုးေသေလ၏။ယင္းသုိ႔ ကုလားထုိး၍ေသသည္ကုိအေၾကာင္းျပဳ၍ ထုိမင္းကုိ ေနာက္မွ ကုလားက်ဟု တြင္၏။ကုလားက်မင္းကား ဟီရိၾသတၱပလည္း မေစာင့္၊စကားလည္းမမွန္၊မွဴးၾကီးမတ္ၾကီး၊အတြင္းသူအျပင္သူတုိ႔ကုိလည္း မ်က္ႏွာမ ၾကည့္၊ရက္ေရာၾကမ္းၾကဳတ္စြာျပဳေလ့ရွိ၏။ျပည္သူရြာသားတုိ႔ကုိလည္း ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္း၏။ထုိသုိ႔ျပဳေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ အမွဴးအမတ္ ျပည္သူလူရဟန္းအေပါင္းတုိ႔သည္ မေကာင္းေသာဆုကိုျပဳကုန္၏။အိမ္နိမ့္စံေလးဆယ့္ငါးႏွစ္၊စည္းစိမ္ေလးႏွစ္၊သက္ေတာ္ေလးဆယ့္ကုိး ႏွစ္ေသာ္အနိစၥေရာက္ေတာ္မူ၏။

(၅)
ကုိယ့္သမုိင္းကုိယ္ေရးသည္ဟုဆုိၾကသည္။သမိုင္းထဲမွ၊ေလးစားျမတ္ႏိုး၊အားက်ဖြယ္၊အထင္ကရပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ဂုဏ္သိကၡာ၏ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္မွဳကိုသိၾကသည္။တခ်ိန္တြင္ေျခရာအေကာက္ခံရမည္ကိုနားလည္ခဲ့ၾကသည္ျဖစ္၍၊သူတုိ႔သည္ရာထူးဂုဏ္သိမ္၊စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္အသက္ကုိပင္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကသည့္ ျဖစ္ရပ္နမူနာမ်ားစြာရွိသည္။
လက္ရွိကာလျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ကား၊ထင္တုိင္းၾကဲႏိုင္သည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကုိေရးဆြဲခဲ့ၾကသည္။ဇြတ္အတင္းအဓမၼအတည္ျပဳကာ ျပည္သူလူထုအားလံုးနီးပါးေထာက္ခံပါေၾကာင္းမ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္၍ အသံေကာင္းဟစ္သည္။လႊတ္ေတာ္အသီးသီးတြင္ သိကၡာမဲ့စြာေန ရာယူလ်က္ရွိၾကသည္။လတ္တေလာသတင္းမ်ားတြင္ပင္ တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာကုိေထာက္ထားျခင္းမရွိပဲ၊အာဏာရွင္သက္ဆုိးရွည္ေစမည့္ ဥပေဒ တုိ႔ကုိကာကြယ္ကာ ျပင္သင့္ျပင္ထုိက္ေသာဥပေဒမ်ားကုိ အခ်ိန္မီျပင္ဆင္ရန္ျငင္းဆန္လ်က္ရွိေနေခ်၏။ အာဏာရွင္မ်ဳိးဆက္သစ္ တုိ႔ကား အလြတ္သတင္းေထာက္တစ္ဦးကုိ ေသနတ္လုသည္ဟူေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ လူမသိသူမသိသတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့သည္အထိ အတင့္ရဲ ေနၾကဆဲျဖစ္၏။

အကယ္တႏၱိ၊ဤျဖစ္ရပ္တုိ႔ကုိ ပံသုကူမေထရ္ျမတ္သာျမင္သည္ဆုိျငားအံ့။လႊတ္ေတာ္တြင္းမွ နရသူမ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားအား၊ “ဟယ္၊နရ သူလက္သစ္တုိ႔….၊သင္တုိ႔သည္သံသရာဝယ္ခံရအံ့ေသာ၊မေကာင္းမွဳကုိမေၾကာက္၊ဤစည္းစိမ္ကုိ ရလွ်င္ သင္တုိ႔၏ကိုယ္ခႏၶာသည္ မအုိမေသျပီဟူ၍မွတ္သေလာ။ေလာကတြင္သင္တုိ႔ထက္ ပ်က္ေသာအုပ္စုိးသူတုိ႔ကားမရွိ၊နရသူ၏မရွဳမလွဇာတ္သိမ္းကုိ ၾကည့္ေလ”  ဟူ၍ျပစ္တင္ေမာင္းမဲေပလိမ့္မည္။
လူတုိ႔သည္ သမုိင္းေျခရာကိုနည္းလမ္းမ်ဳိးစံုျဖင့္တူးဆြရွာေဖြဆန္းစစ္တတ္ၾကေခ်၏။က်န္ရစ္ေသာသမုိင္းမွတ္တမ္းအေစာင္ေစာင္မွ ျဖစ္ရပ္တုိ႔ကုိ ႏွဳိင္းယွဥ္ခ်ိန္ထုိးလ်က္တရား၏မတရား၏၊မွန္၏မမွန္၏၊သင့္၏မသင့္၏၊သမုိင္းမွတ္ေက်ာက္တင္ၾကေပဦးမည္။ဤပံုဤႏွယ္ ဤခရီးကုိ ေရွ႕သုိ႔ဆက္ကာလွမ္းေနၾကပါမူ ေနာင္ႏွစ္ကာလမ်ားမၾကာမီ၊တူရြင္းျဖင့္တူးေဖာ္ဆန္းစစ္ရန္မလုိအပ္ေသာ ကာလတုိအပုိင္း အျခားတစ္ခုအတြင္း၊ျမန္မာ့သမုိင္း၌ ျမန္မာစစ္အစုိးရ တရုတ္က်မင္းဆက္၏ ရာဇဝင္ဆုိးသည္ အရုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္စြာ ထင္က်န္ခဲ့ မည္မွာအလြန္တရာေသခ်ာလွေပ၏။ၾကီးစြာသတိမူသင့္သည့္ အခ်က္တစ္ရပ္ကား ထုိသမုိင္းဆုိးတြင္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ဒုကၡ ေတာထဲ ၌၊မတရားမွဳမွန္သမွ်ကုိ၊လည္စင္းခံခဲ့ၾကရသည့္ ဇာတ္ေကာင္မ်ားအျဖစ္ပါဝင္ေနမည့္အခ်က္ျဖစ္ေလသည္။