Pages

“ဘဝရွင္မင္းတရားၾကီးကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ဘုိးေလာင္းေတာ္ေဘးေလာင္းေတာ္တုိ႔၏အရွဳပ္ေတာ္ပံု”

၃၀ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၅ ေန႔ထုတ္ ဆဲဗင္းေဒးေန႔စဥ္သတင္းစာ မွ။

“ဘဝရွင္မင္းတရားၾကီးကၽြႏု္ပ္ႏွင့္
ဘုိးေလာင္းေတာ္ေဘးေလာင္းေတာ္တုိ႔၏အရွဳပ္ေတာ္ပံု”

(မင္းဒင္)

ကံထမ္းလာသည္ကုိၾကိဳတင္မျမင္ႏိုင္ေလသည့္၊ဤဒြႏၷယာၾကီးတြင္၊
ကၽြႏု္ပ္သည္ၾကံစည္ေမွ်ာ္လင့္၊ စိတ္ ကူးထားျခင္းအလ်ဥ္းမရွိပါပဲ၊မရြယ္ပဲေစာ္ကဲမင္းျဖစ္ဆုိဘိသကဲ့သုိ႔၊
တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သည့္ဘဝ ရွင္မင္းတရားၾကီး
အျဖစ္သုိ႔ေရာက္ခဲ့ရခဲ့ဖူးေလသည္။

ကၽြႏု္ပ္မင္းအျဖစ္ကိုရရွိသည့္တုိင္းျပည္ၾကီး၏အမည္နာမႏွင့္
အျခားဆက္စပ္အခ်က္အလက္မ်ားကုိအျပည့္အစံု ေဖာ္ျပရေသာ္၊
လုိရင္းမွေသြဖီ၍စာေလးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ တုိင္းမသိဗာရာဏသီ၊ မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္ဟူေသာဆုိရုိးအတုိင္း၊လုိတုိရွင္းသေဘာ
၊ေရွးသေရာအခါက၊ဗာရာဏသီျပည္ဟုသာမွတ္ယူ
ၾကကုန္ေစလို၏။ကၽြႏု္ပ္၏မင္းကရာဇ္ဘြဲ႔အမည္ေတာ္မွာလည္း၊ၾတိေလာကအစခ်ီ၊ရွည္လ်ားလွသည္ျဖစ္၍၊ေသခ်ာစြာ မမွတ္မိေခ်။

ထုိ႔ျပင္တဝ၊နန္းတက္ၾသဘာရတုတြင္၊ထီးေဆာင္းနန္းေနပေဒသရာဇ္။
ပတၱျမားဖုိးကဲ၊ပုလဲသႏၱာ၊နီလာ၊ စိန္ေက်ာက္စေသာအနဂၣဥစၥာမင္းထုိက္ ဘ႑ာမ်ားသခင္။ပုလဲလေရာင္ေငြေတာင္ႏွင့္အတူကိုယ္လံုးေဖြးေဖြးျဖဴေသာ
သဗၺေသတ၊နာဂရာဇာ၊ဂဇိႏၵာဓိပတိ၊သီရိျမဳေတ၊က်က္သေရအေပါင္းႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ဆဒၵန္ဆင္မင္းသခင္၊အစရွိသည့္လန္ဘားေက်ာက္တံတားအသံုးအႏွဳံးမ်ားပါဝင္သည္ကုိ၊အစမွအဆံုးတိုင္အာဂံုလြတ္၊ရြတ္မျပႏိုင္ေသာ္ျငား၊ေရးေတးေတးကား မွတ္မိေတာ္မူ၏။

နန္းတက္သည့္ေန႔ရက္လအတိအက်ကုိမွတ္ဥာဏ္တြင္မထင္ေတာ့လင့္ကစား
ကၽြႏု္ပ္၏တပည့္ေက်ာ္ေလမင္းသား၊ကပၸလီႏွင့္ေဖၾကည္တုိ႔ကား၊
အိမ္ေတာ္ပါငယ္ကၽြန္ၾကီးမ်ားျဖစ္ၾက၍ဘြဲ႔မည္ရည္အသီးသီးႏွင့္
အေရးပါေသာဌာနမ်ားတြင္ဝန္ၾကီးမ်ားအျဖစ္ခန္႔အပ္ခံၾကရသည္
ကုိမူေကာင္းစြာမွတ္မိလ်က္ပင္ရွိ၏။

ထုိ႔အတူမင္းအျဖစ္ကိုရသည့္ေန႔မွာပင္မုိးလင္းမုိးခ်ဳပ္၊မ်ားလိုက္သည့္အလုပ္၊ဖင္ယား၍ပင္မကုပ္အားခဲ့ျခင္း ကုိလည္း၊ယခုထက္တုိင္ျပက္ျပက္ထင္ထင္ျမင္ေယာင္လ်က္ပင္ရွိေနေခ်ေသး၏။

(ႏွစ္)
ရာဇမဂၤလာဘိသိက္ခံယူ၍ဥကင္ထက္တြင္စံေနေတာ္မူရသည္ႏွင့္
ဇယ္စက္သလုိ၊အလုပ္မ်ားခဲ့၏။ဘိေသ ကမဂၤလာအခမ္းအနားသုိ႔ တက္ေရာက္လာေသာ၊ခုနစ္ျပည္ေထာင္မင္းတုိ႔၏သံၾကီးတမန္ၾကီး မ်ား ၏အဖူးအေျမာ္ခံရျခင္း၊ေနာက္ေတာ္ပါတုိ႔အား
ဘြဲ႔မည္ရည္အသီးသီးခ်ီးျမွင့္ရျခင္းအျပင္၊ျပည့္ရွင္မင္း တုိ႔ သိအပ္ေသာ၊မင္းတုိ႔အင္အားငါးပါး၊မင္းတုိ႔က်င့္ရာေသာ
တရားဆယ္ပါး၊ရွစ္ပါးသရုပ္၊စၾကဝေတးမင္းတုိ႔က်င့္ရာေသာ
ဝတ္တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါး၊အပရိဟာနိယတရားခုနစ္ပါးသရုပ္၊
မင္းတုိ႔၏သဂၤဟတရားေလးပါးသရုပ္စသည္တုိ႔ကို၊အခ်ိန္တုိအတြင္းအာဂံု ရေအာင္၊မင္းဆရာဂုရုတုိ႔ထံက်ဴရွင္ပါတက္ရျပန္သည္ မွာ၊
 ညဥ့္ဦး ယံတိုင္ေအာင္ျဖစ္ေခ်သည္။

စားေတာ္ကဲၾကီးျပင္ဆင္ေပးသည့္ညစာကုိ၊ေလးငါးလုပ္စာမွ်စိတ္မပါ့တပါ
ပြဲေတာ္တည္ျပီးႏွင့္၊တခ်ဳိးတည္းထုိးအိပ္စက္ေတာ္ေခၚရန္၊
သလြန္ထက္တြင္ေမွးကနဲ၊အိပ္ေပ်ာ္မည္ၾကံကာရွိေသး၊အိပ္ဖန္ေစာင့္ ဆီ မွအသံထြက္လာသျဖင့္၊ေငါက္ကနဲထထုိင္ေတာ္မူရျပန္သည္။

“မွန္လွပါ၊အိမ္ေတာ္ဝန္မင္းကပၸလီအမတ္ၾကီးအေရးတၾကီး
သံေတာ္ဦးတင္ရန္ရွိ၍၊ဖူးေျမာ္ခြင့္ေတာင္းေန ေၾကာင္းပါဖ်ာ့”

“ေခၚလုိက္ကြာ၊စက္ေတာ္ေခၚမဲ့ၾကံကာရိွေသး၊ဒင္းကတေမွာင့္”

ဆက္သလာေသာနန္းတက္လက္ေဆာင္ပ႑ာတုိ႔ကုိ၊
ဖြင့္ေဖာက္စစ္ေဆးရင္း၊ေမာေမာႏွင့္တေခါေခါအိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္
မိဖုရားေခါင္ၾကီးအပါးမွထတဲ့ကာ၊အိပ္ေဆာင္တင္းတိမ္ကုိအသာဖယ္၍၊
အထြက္၊ဒူးတုတ္ခစားေနေသာကပၸလီငယ္သည္ေရးၾကီးသုတ္ပ်ာ၊
ဗ်ာကရာပင္ေလွ်ာက္တင္လာ၏။

“မွန္လွပါ၊စက္ယာေဆာင္အထိလာေရာက္သံေတာ္ဦးတင္ရသည္မို႔
ထားလွ်င္လည္းေန၊သတ္လွ်င္လည္းေသရမည္ပါဘုရား”

“တိုတုိေျပာစမ္းပါကပၸလီရာ၊ဆယ့္ႏွနာရီေတာင္ထုိးေတာ့မယ္”

“မွန္လွပါ၊ေနာင္ခ်ဳိေအးရွားေဝါဂိတ္၌စိနတိုင္းဖက္တုိင္းမွ
တိတ္တဆိတ္ခိုးသြင္းလာေသာ၊ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္းမ်ားကားတဆယ့္ခုနစ္စီး တုိက္မိသည့္၊တယ္လီဖုန္းသတင္းဝင္လာေၾကာင္းပါဘုရာ့”

“ေဟ၊မ်ားလွခ်ည့္လားေမာင္မင္း”

“မွန္လွပါ၊ဘုရင့္သူလွ်ိဳတပ္ဖြဲ႔၏ရံုးစာအတုႏွင့္ျဖစ္ေနပါသည္ဘုရား”

“အလုိေလးေလး၊ေသာက္က်ဳိးနည္းကုန္ေတာ့မွာပါပဲ။
သည္ေလာက္မ်ားတဲ့ဒုိင္းနမုိက္ေတြ၊ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္းကားအစီးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔ဝင္လာတာ။
ဟုိးအရင္ကနဲ႔ဆုိဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ရွိေနျပီပါလိမ့္၊အရပ္ထဲခြဲရံုတင္မက
နန္းေတာ္ၾကီးတိုင္ေအာင္လာခြဲလွ်င္ျဖင့္ဒုကၡ၊တာဝန္အရွိဆံုးျဖစ္တဲ့စစ္သူၾကီးကုိခ်က္ခ်င္းအရာမွခ်ေစေမာင္မင္း”

“ေရႊဥာဏ္ရွင္ဆင္ျခင္ေတာ္မူပါဘုရား၊ထိပ္တန္းစစ္သူၾကီးဟာ
အရွင့္ဘုိးေလာင္းေတာ္ခန္႔အပ္ခဲ့သူမို႔၊လက္ဖ်ားႏွင့္ တုိ႔၍မျဖစ္ေၾကာင္းပါ”

“အင္း…၊ဒါဆုိလည္းထံုးစံအတုိင္းၾကည့္က်က္ျပီးသာလုပ္လုိက္ေပေတာ့၊
ငါကိုယ္ေတာ္အိပ္ခ်င္လွျပီ”

သက္ျပင္းကုိခပ္ေလးေလးခ်ေတာ္မူလ်က္၊သလြန္ေတာ္ရွိရာသုိ႔ျပန္ၾကြေတာ့မည့္၊တခဏမွာပင္၊ဝန္မင္းေဖၾကည္ကုတ္ကုတ္၊ကုတ္ကုတ္ႏွင့္အခစားဝင္လာျပန္ေလသည္။

(သံုး)
“ဟဲ့၊ငေဖၾကည္၊ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ဘာျဖစ္လာျပန္ျပီတုန္း”

“မွန္လွပါ၊ဒဂံုသုိ႔ေျခလ်င္ခ်ီတက္ေနသည့္၊တကၠသီလာမွေက်ာင္းသား
သပိတ္တပ္ၾကီးဝဲေလာင္ေတာင္သာနယ္သုိ႔ေရာက္ရွိကာ၊
ရဲမက္တို႔ႏွင့္ထိပ္တုိက္တုိးေနေၾကာင္းပါဘုရား”

ဗုေဒၶါ၊ဝဲေလာင္ေတာင္သာသက္ေတာ္ရွည္အမတ္မင္းကား၊
ယမ္းဘီလူးဝန္ၾကီးနာမည္ပ်က္စာရင္းဝင္သူ ေပတည္း။
ဒင္းကိုလႊတ္ထား၍မျဖစ္၊သုိ႔ေသာ္ထိပါး၍လည္းမျဖစ္ျပန္ေခ်။
ဒင္းသည္သြားေလသူဘုိးေလာင္းေတာ္၏အႏွိပ္ေတာ္
လူယံုလက္ရင္းျဖစ္ေပသည္။ေရႊစိတ္ေတာ္အိုက္လွပါဘိ။

“ပညာေရးကိစၥပဲလကြယ္၊ေျပလည္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးလုိက္ၾကမွေပါ့”

“မွန္လွပါ၊တည္ဆဲပညာေရးဥပေဒဟာ၊အရွင့္ေဘးေလာင္းေတာ္၊
ဘုိးေလာင္းေတာ္တုိ႔၊ျပဌာန္းခဲ့သည္ ျဖစ္ ၍၊လက္ရွိပြဲေက်ာင္းထြက္ဝန္မင္းမ်ားမတုိ႔မထိရဲေၾကာင္းပါဘုရား”

“အင္း၊ဘုိးေတာ္တုိ႔စကားပယ္ရွားရင္လည္းမသင့္ေတာ္ျပန္ေခ်ဘူးေမာင္မင္း
၊ေျမြမေသတုတ္မက်ဳိးတဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔သာဥပယ္တမ်ဥ္သံုးျပီးေျဖရွင္းၾကပါေစေမာင္မင္း ၊ေတာ္ေတာ့၊ငါအိပ္ေတာ့မယ္”

“ဒါဆုိေလးပြင့္ဆုိင္ဖုိ႔သေဘာတူလုိက္ပါ့မယ္ဖ်ာ့”

“ဟ၊ မဆုိင္ခ်င္ပါဘူးဆုိမွကြာ”

“မွန္လွပါ၊ယခုအပြင့္ဟာဆုိရင္ျဖင့္ေရႊနန္းရွင္ဆုိင္ရန္မလိုေသာ
ပညာေရးအပြင့္ဆုိင္ျဖစ္ေၾကာင္းပါဖ်ာ့”

“ဂြတ္တယ္ထင္ဒူးသာဒူးၾကေပေတာ့ေဟ့”

ျပည့္ရွင္မင္းတုိ႔မည္သည္ညဥ့္သံုးယံတြင္
တယံသာအိပ္စက္ရသည့္စကားမွာေသြးထြက္ေအာင္မွန္ေလ စြ။သလြန္ေတာ္ေညာင္ေစာင္းတြင္ေမွးစက္ေသာ္လည္းမေပ်ာ္ႏိုင္ပါေလ။

အိပ္မေပ်ာ္သည့္အတူတူ ဌာန ဆုိင္ရာဝန္မင္းမ်ားဖုတ္ပူမီးတိုက္တင္သြင္းသည့္၊ စာခၽြန္အတုိအရွည္တုိ႔ကုိ၊ဖတ္ရွဳမိျပန္ရာ၊
ေလးပြင့္၊ေျခာက္ပြင့္၊ေလးဆယ့္ရွစ္ပြင့္၊(၂၀၁၅)ေအာင္ႏိုင္ေရး၊
ဆီးသီးဗန္းေမွာက္ျခင္း၊တပ္မွဴးအမတ္အစိတ္သား၊
နယ္စြန္နယ္ဖ်ားမ်ားမွျပႆနာမ်ား၊ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ၊၊
လက္ပံေတာင္းနယ္အေရး၊စိနတုိ႔ ၏လက္ဝါးၾကီးအုပ္စုိးမုိးလာမွဳ၊၊

အမတ္လစာတုိးေရး၊ဟစ္တုိင္မွ လူစုလူေဝးၾကီး၊အမွဳေတာ္ထမ္းမ်ား ရိကၡာတုိးျမွင့္ေပးေရး၊ဟုိအေရးသည္အေရး၊
အေရးေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကုိဖတ္ေတာ္မူရင္း၊
မုိးစင္စင္လင္းလုခဲ့ျပီ။

။ေနာင္ဒုိင္းဟူေသာဘယ္ႏွနာရီထုိးမွန္းမသိသည့္ဗဟုိရ္စည္သံၾကားရသည္တြင္၊ဆက္ကပ္လာေသာမ်က္ႏွာသစ္ေတာ္ေရျဖင့္ကဗ်ာကယာမ်က္ႏွာသစ္လ်က္၊စံနန္းေတာ္ေဆာင္ဘုရားခန္းတြင္းမွ၊ေရႊစင္အတိသြန္းေလာင္းထားသည့္ေဘးေလာင္းေတာ္ဘုိးေလာင္းေတာ္တုိ႔၏ေရႊရုပ္တုတုိ႔ကုိ၊ဦးႏွိမ္မာန္ေလ်ာ့ကန္ေတာ့ရျပန္သည္။ခရစ္သကၠရာဇ္(၁၉၆၂)ခုႏွစ္မွယေန႔တုိင္အစဥ္အဆက္စုိးမုိးခဲ့ေသာဘိုးေဘးမင္းေကာင္းမင္းျမတ္တုိ႔ေပတည္း။

စံနန္းေဆာင္ဘုရားခန္းမွအထြက္၊ဝန္ၾကီးအေဆာင္အေယာင္ႏွင့္
ေလမင္းသားတစ္ေကာင္၊ဖဝါးေျခခိုက္ ဦးတုိက္လာသည္ကုိေတြ႔ရျပန္သည္။

(ေလး)
ကၽြန္ရင္းမုိ႔ခ်က္ခ်င္းပင္ေမးေစ့ကုိေျခမေတာ္ျဖင့္ကေလာ္၍ေမးရျပန္ေခ်၏။

“ဘာျဖစ္လာျပန္ျပီတုန္းဟ။ေစာေစာစီးစီးကြာ”

“မွန္လွပါ၊ေရႊနားႏွစ္ဆူပန္ဆင္ေတာ္မူပါဖ်ာ့”

“ၾကာရင္ငါကိုယ္ေတာ္နင့္ကိုေဆာင့္ကန္မိေတာ့မယ္၊ျမန္ျမန္ေျပာစမ္းကြာ”

“မွန္လွပါ၊ကခ်င္နယ္မွေက်ာင္းဆရာမႏွစ္ဦး၊အဓမၼက်င့္အသတ္ခံရမွဳကိစၥ
ကုလသမဂၢမွ၊အျမန္ဆံုးေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ အေရးတၾကီးေတာင္းဆုိလာေၾကာင္းပါဖ်ား”

“ေပၚေအာင္စစ္ၾကေလကြာ၊မင္းတုိ႔ပဲဥပေဒအထက္မွာဘယ္သူမွမရွိရဘူးဆုိ”

“မွန္ပါ၊ကခ်င္အေရးသည္ဘုိးေလာင္းေတာ္ေဘးေလာင္းေတာ္၏လက္ထက္မွအစျပဳ၍…”

“အာ၊ေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ဒီျပႆနာဟာစစ္မက္ျဖစ္ပြားရာေဒသ မွာေပၚေပါက္ခဲ့တာမုိ႔၊ဘုိးေလာင္း ေတာ္ ေတြခန္႔ခဲ့တဲ့စစ္သူၾကီးလက္ထဲသာ
ထုိးအပ္လုိက္ေပေတာ့။သူ႔ဖာသာၾကည့္ရွင္းေပ့ေစ။ေနာက္ထပ္ဘာရွိေသးတုန္း”

“မွန္လွပါ၊ ဘုရင့္အမိန္႔ျဖင့္မင္းဘ႑ာအျဖစ္သိမ္းဆည္းထားေသာ၊
ဂႏၶလရာဇ္ျပည္ပုိင္၊ စက္ယႏၱယား မ်ားကုိျပန္လည္ရယူလုိေၾကာင္းစိနျပည္နယ္ဘုရင္ခံမွရာဇသံၾကား
 ေရာက္ေၾကာင္းပါဖ်ာ့”

“ေအာင္မာ၊သူခိုးေတြကမ်ား၊ရာရာစစ၊ခုိးထုတ္ခိုးထည္ေတြနဲ႔
လက္ပူးလက္ၾကပ္မိတာေသခ်ာပါလ်က္၊
ဘာကိစၥျပန္ေပးရမတုန္း၊ေျခမမေကာင္းေျခမလက္မမေကာင္းလက္မ
၊ေက်ာသားရင္သားမခြဲျခားစေကာင္းဘူးမဟုတ္လားေမာင္မင္း”

“မွန္လွပါ။ကာလၾကာျမင့္စြာကပင္၊ေဘးေလာင္းေတာ္
ဘုိးေလာင္းေတာ္တုိ႔အက်ဳိးတူဖက္စပ္သေဘာ၊
ပုလင္းတူဗူးဆုိ႔ပါဝင္ပတ္ သက္၊ပတ္သက္..”

“လာျပန္ပဟ၊ဒီဘုိးေလာင္းေတာ္ေဘးေလာင္းေတာ္၊ေအးပါကြာ၊ေအးပါ၊ေအးပါ၊
ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္းစြဲသာ၊ေၾကာက္ရတယ္ဆုိတာ လူမသိေအာင္၊အခ်ိန္ေလးနည္းနည္းဆြဲျပီးျပန္ေပးလိုက္ၾက ေပေရာ့၊ရျပီေနာ္”

“မွန္လွပါ”

“နင့္အေမကလႊားမွန္လွပါလုပ္မေနနဲ႔၊ညီလာခံတက္ရမဲ့၊အခ်ိန္ေရာက္ေနျပီ၊တင္စရာရွိ၊ဟုိက်မွတင္စရာ ရွိတာ၊ တင္ေပေတာ့”

(ငါး)
ေရႊနန္းေတာ္ၾကီး၏ညီလာခံခန္းမအေရာက္သီဟသနပလႅင္ေပၚမွ
ရွဳစားေတာ္မူသည့္အခါ၊သက္ေတာ္ရွည္ အမတ္ၾကီးမ်ား၊ပုဏၰားျဖဴ၊ပုဏၰားညိဳ၊မွဴးၾကီးမတ္ရာေသနာပတိတုိ႔အျပင္
ခုနစ္ျပည္ေထာင္မင္းတုိ႔ ၏ သံတမန္မ်ားကိုပါ၊ညီလာခံခန္းမႏွင့္မဆန္႔အံုလုိက္က်င္းလုိက္ေတြ႔ျမင္ရျပန္ေလသည္။

“အိမ္း၊မင္းၾကီးမ်ား”

“ဖ်ား၊ဖ်ား”

“သံတမန္မ်ားမျပန္ၾကေသးဘူးလားကြယ္တုိ႔”

“မွန္လွပါ၊ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္၊ကုန္သြယ္မွဳစာခ်ဳပ္၊
သယံဇာတတူးေဖာ္ေရးစာခ်ဳပ္မ်ားခ်ဳပ္ဆုိရန္ပါဖ်ား”

“ေကာင္းလွေပတယ္အမတ္မင္းတုိ႔၊တုိင္းျပည္ဘ႑ာတုိးေပသေပါ့”

“မွန္လွပါ၊ယခင္ေၾကြးေဟာင္းႏွင့္ႏွိမ္ၾကမည္ျဖစ္၍၊ဝင္ေငြရရန္မရွိပါဖ်ာ့”

“ဟ၊ငါက မေန႔ကမွနန္းတက္တာ၊ဘယ္ကေၾကြးရွင္ေတြတုန္း”

“မွန္လွပါ၊ဘုိးေလာင္းေတာ္ေဘးေလာင္းေတာ္တုိ႔ၾကိဳတင္ေခ်းယူသံုးစြဲထားျခင္းပါဖ်ား”

လာလာသမွ်ျပႆနာေဘးေလာင္းေတာ္၊ဘုိးေလာင္းေတာ္တုိ႔စနက္ခ်ည္းျဖစ္ေနေလျပီ။

“ကဲပါဗ်ာ။တုိးသာဆုတ္သာ၊ေတာ္သလုိၾကည့္ညွိၾကေပေတာ့ဘုိးဘုိးတုိ႔”
ပလႅင္ေတာ္ေပၚမွေမွ်ာ္ၾကည့္ေလေသာ္၊ညီလာခံခန္းမအျပင္ဘက္မွာ၊
ရပ္ေဝးရပ္နီး၊ျမိဳ႕စားနယ္စားမ်ား၊
ျမိဳ႕ဝန္အၾကီးအအေသးမ်ဳိးစံုတုိ႔၊ျပႆနာေလွ်ာက္တင္လႊာ ကိုယ္စီကိုင္လ်က္သမဝါယမဆုိင္တန္းစီတုိးသလုိတသီတတန္းၾကီး
က်န္ေနေသးသည္ကုိရွဳစားေတာ္မူရ၏။

သည္ပံုအ တုိင္းဆုိရင္ျဖင့္၊ရာဇပလႅင္ေပၚမွာငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း
အသက္ေပ်ာက္ေပေတာ့မည္။ မင္း ေျမာက္တန္ဆာငါးပါးမွေခၽြးဒီးဒီးက်လာ၏။

လမ္းေဘးမွာဆုိင္းထမ္းျဖင့္မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းရသည့္
ဘဝကမွေတာ္ကာက်ေပဦးမည္။
မနက္ေစာဆီကႏို႔တစ္ခြက္သာေသာက္လာရသည့္ဝမ္းကလည္းဟာလွျပီ။
စိတ္အုိက္လြန္းလွသည္ႏွင့္ရာဇဣေျႏၵကိုမငဲ့ႏုိင္ေတာ့ပဲ
အသံထြက္ျငီးျငဴမိေလေတာ့သည္။

“ၾကီးလုိက္တဲ့ဒုကၡ၊ငါေတာ့ေသခ်င္ေစာ္နံေနျပီေဟ့”

“မွန္လွပါ၊ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္၊ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ျမတ္အတို္င္း၊
အရွင္မင္းတရားလူ႔ျပည္ျငီး၍နတ္ထီးစံလွ်င္လည္း
တဖက္လွ်င္ေလးငါးရားမွ်ေသာနတ္သမီးတုိ႔ျဖင့္၊
ဖလ္နန္းျပႆဒ္၊မွန္နန္းျပႆဒ္တုိ႔ျဖင့္ေဘးေလာင္း ေတာ္ဘုိးေလာင္းေတာ္တုိ႔နည္းတူ စံ၊စံ၊…”

“ေတာက္၊လာျပန္ျပီ၊ေသတာေတာင္၊ဒီဘုိးေလာင္းေဘးေလာင္းေတာ္၊
ဒီေသာက္ျပႆနာအမွ်င္မျပတ္ေသးဘူးလားဟဲ့”

“မွန္လွပါ၊အရွင့္အမ်ဳိးအရင္းေခါက္ေခါက္မ်ားျဖစ္ၾက၍၊အရွင္ဤနန္းစည္းစိမ္ကုိရလာျခင္းမွ ဘုိးေလာင္း ေတာ္….”

“ဟာ၊လွ်ာရွည္လွတဲ့မိေက်ာင္းသား၊ကဲ၊မွတ္ေရာ့လဟ”

ျပင္းထန္ေသာအမ်က္ေဒါသရာဇမာန္အရွိန္ေၾကာင့္၊အထြန္႔တက္ေနသည့္၊
သက္ေတာ္ရွည္အမတ္မင္းအား၊လက္တြင္းရွိ
သံလ်က္ေတာ္ျဖင့္၊ေကာက္ေပါက္လုိက္ခ်ိန္တြင္
မင္းတရားၾကီးကၽြႏု္ပ္လည္းအရွိန္လြန္၍ပလႅင္ထက္မွေဇာက္ထုိးက်ကာ၊
လန္႔ႏိုးေတာ္မူခဲ့ရာ၊ခါးဆစ္ရုိးနာသည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္မင္းဧကရာဇ္စည္းစိမ္ ကုိယေန႔တုိင္ေအာင္ထိတ္လန္႔ေနဆဲျဖစ္ေလသည္။
…………………………


“အိေယာင္ဝါးႏွင့္ကပ္ရုိက္ကပ္ေခြ”

၃၀ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၅ ေန႔ထုတ္ သည္ေလးဒီးစ္အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္မွ ။  ။

“အိေယာင္ဝါးႏွင့္ကပ္ရုိက္ကပ္ေခြ”

(မင္းဒင္)

(၁)
အသက္ဖင္ေဆာင့္လာလုိ႔မ်ားလားမေျပာတတ္ဘူးဗ်။အိမ္အျပင္ထြက္ရမွာ၊
လူေတြသူေတြၾကား၊ လတ္ လ်ားလတ္လ်ားလုပ္ရမွာ၊အေတာ့္ကုိေၾကာက္လာတယ္။
ဒါေၾကာင့္က်ဳပ္ဟာအခန္း ေအာင္းေနတာမ်ား တယ္။လူေတာမတိုးခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ၊အစြန္းေရာက္လြန္းရင္လဲ
မသင့္ေတာ္ျပန္တာမို႔တပတ္တစ္ေခါက္တန္သည္ႏွစ္ေခါက္တန္သည္
အျပင္ေတာ့ထြက္ပါရဲ့။ၾကာလွတစ္နာရီပဲ၊ေငးစရာေမာစရာျမန္ျမန္ေငးေမာ၊
ဝယ္စရာရွိတာတက္သုတ္ရုိက္ဝယ္ျပီး၊ဝပ္က်င္းထဲျပန္ေအာင္းေနခဲ့တာ
မွတ္မွတ္ရရေလးငါးႏွစ္ေတာင္ရွိေရာ့မယ္။

ဒါေပမဲ့ဗ်ာ။လာမဲ့လဆန္းပုိင္းမွာစကၤာပူကုိ၊မိသားစုအေရးကိစၥနဲ႔၊
မသြားမျဖစ္ခရီးယာယီထြက္ရမွာမို႔၊က်ဳပ္ျဖင့္ ဒီရက္ပိုင္းမွာအျပင္ခ်ည္းထြက္ေနရတာသဗ်ာ။

မထြက္လုိ႔လည္းမျဖစ္ဘူးေလ၊ဗီဇာကိစၥ၊ေလယာဥ္ လက္မွတ္ကိစၥ၊လိုအပ္မယ္ထင္တာေလးဝယ္ရျခမ္းရနဲ႔တယ္စိတ္ရွဳပ္စရာေကာင္းသကုိး။
ဒီမနက္လည္း၊ေဖ့စ္ဘြတ္တက္ေနရင္းျဗဳန္းဆုိ၊အေရးၾကီးကိစၥတစ္ခုေျပးသတိရသြားမိတာေၾကာင့္၊ အျပင္ထြက္ဖုိ႔ျဖစ္လာျပန္ေရာဗ်ာ။ဘယ္ကိစၥရွိရမတုန္း၊ဘုိသီဖတ္သီနဲ႔အျမင္မေတာ္ျဖစ္ေနတဲ့က်ဳပ္ဆံပင္ေတြကုိ ေသေသသပ္သပ္ျဖစ္ေအာင္၊အနည္းအက်ဥ္းညွပ္ရတိရ၊မဲ့အလုပ္ေပါ့ဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့က်ဳပ္သေဘာအတုိင္းသာဆုိ၊ဘာမွသိပ္ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္
မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။အထူးသ ျဖင့္ဆံပင္ကိစၥဆိုပုိဆုိးေသး။ျဖစ္ႏိုင္ရင္
ကတံုးေျပာင္ၾကီးနဲ႔သာေနလိုက္ခ်င္ေတာ့တာ။

ခက္တာက၊အသက္သာၾကီးတာ၊ကံေကာင္းေထာက္မျပီးဥပဓိရုပ္က၊
ဇရာေထာင္းေနတဲ့ပံုမေပါက္ေသးတာမုိ႔၊လူအမ်ားနဲ႔ထိေတြ႔ဆက္ဆံရမ့ဲပြဲမ်ဳိးမွာ၊
ကတံုးၾကီးနဲ႔ေတာ့မသင့္ေတာ္လွဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ဆံပင္ ကုိေတာ့၊လူၾကားထဲမသြားခင္၊အမ်ားအျမင္ ေကာင္းေအာင္၊
သသင့္တယ္လို႔ထင္တာပဲဗ်ာ။

(၂)
ေနဦးဗ်။ဆံသဆုိင္သြားမယ္ဆုိကာမွဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ဒီေန႔ဖြင့္မဖြင့္ဆုိတဲ့အေတြး
က်ဳပ္ေခါင္းထဲဝင္ျပန္ တယ္။ျမန္မာျပည္မွာသာဆံသဆုိင္တုိင္းလုိလုိ တနလၤာေန႔မွာတညီတညြတ္တည္းလိုလုိပိတ္ၾကေပမဲ့၊ ကိုေရႊထုိင္းေတြက ဗုဒၶဟူးေန႔ပိတ္လိုပိတ္၊ေသာၾကာေန႔ပိတ္လုိပိတ္နဲ႔မ်က္စကုိလည္ေနေတာ့တာပဲ။

 ေမြးေန႔ေသာၾကာတနလၤာေကသာဆံျဖတ္မျပဳအပ္တုိ႔ဘာတုိ႔ဆုိတာေတာ့
က်ဳပ္အယံုအၾကည္မရွိလွပါ ဘူး။
အင္း၊ဒီေန႔ကဗုဒၶဟူးေန႔ဆုိေတာ့ညွပ္ေနက်ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ဖြင့္ခ်င္မွဖြင့္မွာပါေလဆုိျပီး၊အျပင္မထြက္ခ်င္ တဲ့စိတ္ခံနဲ႔ အီေလးဆြဲေနမိေသးသဗ်။ ဒါေပသည့္၊ခရီးထြက္ရမ့ဲရက္ကလည္းသိပ္နီးေနျပီဆုိေတာ့၊ထြက္ မွျဖစ္မွာပါေလဆုိျပီး၊ပ်င္းေၾကာဆြဲေနတဲ့ကိုယ့္စိတ္ကုိ၊ကိုယ့္ဖာသာတြန္းအားေပးျပီး၊ကိုယ့္ကားကုိယ္ ေမာင္းထြက္ခဲ့ေရာဆုိပါေတာ့။

ထင္တဲ့အတုိင္းပါပဲဗ်ာ။က်ဳပ္အိမ္နဲ႔တဖာလံုသာသာေလာက္ေဝးတဲ့
ညွပ္ေနက်ဆံသဆုိင္ေရွ႕ေရာက္ ေတာ့၊ဆုိင္တံခါးဝမွာစကၠဴျဖဴတစ္ရြက္နဲ႔ေရးထားတာက၊ ယေန႔ဆုိင္တစ္ရက္ပိတ္သည္တဲ့။ ကဲ၊ၾကည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔တုိင္းဆုိင္ပိတ္သည္လုိ႔ ေရး ထားလုိက္ရင္ျပီးေနတဲ့ဥစၥာ၊ဒီစာရြက္မွာပါတဲ့အတိုင္းဆုိနက္ဖန္ လည္းဒီအတုိင္းေတြ႔ေနရင္ဘယ္နဲ႔လုပ္ပါ့မတုန္း။မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။
အမ်ားၾကီးညွပ္မွာမွမဟုတ္တာ၊

တုိ႔ရံုတိရံုဆုိေတာ့၊ဘယ္ဆုိင္ဝင္ညွပ္ညွပ္အဆင္ေျပေလာက္ပါရဲ့၊
ဆုိျပီးမနီးမေဝးမွာရွိႏိုင္မဲ့ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေတြကိုလုိက္ရွာရျပန္ေရာဗ်။
ေနဦး။က်ဳပ္လည္းဖူးခက္မွာေနလာတာဆယ္ႏွစ္ဆယ္မုိးေတာင္ေက်ာ္လာျပီဆုိေတာ့၊
ထုိင္းစာေလး တေခါက္ေရးတတ္ဖတ္တတ္၊ထုိင္းစကားေလး ထမင္းစားေရေသာက္ေလာက္ေတာ့တတ္ေနျပီဆုိပါ ေတာ့။

ခက္ေနတာကလံုးေစ့ပတ္ေစ့၊ဂဃနဏပုိင္ပုိင္ႏိုင္ႏုိင္မတတ္တဲ့ကိစၥ။ထားပါေတာ့ေလ။

က်ဳပ္ဟာကားကုိလမ္းေဘးကေနအရွိန္ေလ်ာ့ေမာင္းေနရင္း၊
ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႔လိုေတြ႔ ျငားလုိက္ရွာလုိက္ေတာ့၊
ညွပ္ေနက်ဆုိင္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ က်ားမဆံသဆုိင္ဆုိတဲ့ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခု ကုိေတြ႔သဗ်။ဒါနဲ႔ေသခ်ာေအာင္၊ကားရပ္ျပီးဆုိင္ပိတ္တဲ့ဆုိင္ဘုတ္မ်ား
ခ်ိတ္ထားေလသလား၊ေသခ်ာေအာင္ထပ္ၾကည့္ေတာ့၊
ဘာစာမွေရးမထားတာနဲ႔ကားကုိခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာလြတ္မွာရပ္ျပီး၊
ဆိုင္ေရွ႕မွန္တံခါးကေနတစ္ဆင့္ဆုိင္ထဲကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္ေရာဆုိပါေတာ့။


(၃)
အမယ္၊ဆုိင္ထဲမွာအသက္ခပ္ၾကီးၾကီးအမ်ဳိးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္
တယ္လီဖုန္းပြတ္ေနသဗ်။သူကက်ဳပ္ ကိုျမင္ေတာ့ဖုန္းအပြတ္ရပ္ျပီးတံခါးလာဖြင့္တယ္။ က်ဳပ္လည္းဆဝါဒီခပ္၊ဝမ္နိလန္ပစ္မုိင္ခပ္၊(ဒီေန႔ဆုိင္ ပိတ္ပါသလားခင္ဗ်ာ)လုိ႔ေမးလုိက္ေတာ့သူက ျပံဳးျပီး၊မုိက္ပစ္ခတဲ့။မပိတ္ပါဘူးရွင္ေပါ့ဗ်ာ။

အမ်ဳိးသမီးၾကီးၾကည့္ရတာ၊အသားအရည္ေကာကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ပါ
အသက္ၾကီးေပမဲ့ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ရွိတဲ့အထဲမွာပါတယ္
ဆုိရမယ္။ေျပာပံုဆုိပံုကလည္းရည္ရည္မြန္မြန္ပါပဲ။

တုိတုိေျပာရရင္၊က်ဳပ္လည္း အဝတ္ျပာစၾကီးအုပ္ျပီး
ဆံပင္ညွပ္ခံုေပၚေရာက္ေရာဆုိပါေတာ့။ သူကက်ဳပ္ ကုိ ဘယ္လုိပံုမ်ဳိးညွပ္မွာလဲလို႔စေမးသဗ်။ဒီမွာတင္ ဇာတ္လမ္းကစေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္ေျပာတတ္တဲ့ ထုိင္းစကားဆုိတာ၊တကယ့္ကုိထမင္းစားေရေသာက္မုိ႔၊ က်ဳပ္ညွပ္ခ်င္တဲ့ပံုစံကုိတိတိက်က်ၾကီးမေျပာ တတ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။

ကုိယ့္ေျမကုိယ္ေရကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာဆုိရင္ေတာ့ဗ်ာ။ “အမ်ားၾကီးမဟုတ္ဘူးေနာ္၊တိရံုပဲတိမွာ၊နည္းနည္းပါးပါးရွိတ္ကေလး
လုိက္ေပးပါ၊ဂြကပ္ေက်းေတာ့မသံုးနဲ႔ဗ်..”၊အစရွိသည္ျဖင့္ ဒက္ကနဲကြက္တိေျပာတတ္ပါေသာ္ေကာဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ပဲ လိုတုိရွင္းနစ္ဒီးယုိး၊ နစ္ဒီးယုိး (နည္းနည္းနည္းနည္း) ဆုိတဲ့ ထုိင္းစကားေထာ့က်ဳိးနဲ႔စခန္းသြားလုိက္ရတာေပါ့။
ဒီမွာတင္ဘြားေတာ္ဟာက်ဳပ္ထုိင္းစကားမေရလည္တဲ့တုိင္းတပါးသားဆိုတာ
ခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္ သြားဟန္တူပါရဲ့။ရွင္ထုိင္းစကားေျပာတာအရမ္းပီတာပဲဆုိျပီး အရူးဘံုေျမာက္ပါေလေရာဗ်ာ။ဒါတင္မက ေသးဘူးဗ်။

သူက က်မေတြ႔ဖူးသမွ်ကိုးရီးယားလူမ်ဳိးေတြဟာ၊ထုိင္းစကားေရာ၊
ထုိင္းစာပါမႊတ္ေနေအာင္ တတ္ၾကတယ္ဆုိျပီး၊စကားဆက္ျပန္ပါေရာ။
အေရးထဲသူက က်ဳပ္ကုိကုိးရီးယားထင္ေနျပန္သကုိး။
အမ္၊က်ဳပ္ကဘယ္လုိနားလည္တုန္းဟုတ္လား၊သူေျပာတဲ့စကားထဲမွာ
 ေကာက္လီ၊ဖတ္စာထုိင္း၊ ခီယန္ ထုိင္း၊မားမား၊ယဲ့ယဲ့ဆုိတာေလာကုိ
က်ဳပ္ကနားလည္ေနေတာ့၊
အဓိပၸါယ္ျပည့္စံုေအာင္၊ သူ႔မ်က္ရိပ္ မ်က္ ႏွာကဲၾကည့္ျပီးအကဲခတ္ရတာေပါ့ဗ်။

သူ႔စကားဆံုးေတာ့က်ဳပ္လည္းအလုိက္သင့္အလ်ားသင့္ခ်ဳိင္းခပ္၊ခ်ဳိင္းခပ္ျပန္လုပ္ရတာေပါ့။
က်ဳပ္ရဲ့ခ်ဳိင္းခပ္ကိုလည္းၾကားေရာသူလည္းပုိျပီးအားတက္သြားပံုရပါရဲ့။

သူေျပာခ်င္တာေတြတသီတတန္းၾကီးဆက္ေျပာေတာ့တာပဲဗ်ဳိ႕။
အမွန္ေျပာရရင္သူေျပာေနတဲ့စကားရဲ့ခုနစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏွဳန္းကုိ က်ဳပ္ နားမလည္တာမုိ႔၊က်ဳပ္မွာ၊စကားထားဖြက္တာကုိအေျဖေပၚေအာင္စဥ္းစားရသလုိ၊
စစ္ေျမျပင္မွာ ရန္သူ႔ စကားဝွက္ကိုေဖာ္ရသလုိ၊ဦးေႏွာက္ကုိေမာ္တာ တပ္ရေတာ့တာေပါ့။

“ေၾသာ္၊အခ်ိန္ေတြမ်ားကုန္လြယ္လိုက္တာေနာ္၊အခုဆုိက်မအသက္ငါးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီ၊
အသက္ႏွစ္ဆယ္တုန္းကဘဝ၊အသက္သံုးဆယ္တုန္းကဘဝေတြဟာ၊ မေန႔တေန႔ကလိုပါပဲလား”တဲ့။

အဟဲ။သူ႔ဖာသာဘာသေဘာရွိရွိက်ဳပ္ဖက္ကေသြးရုိးသားရုိးပါဗ်။
က်ဳပ္ကိုလႊြတ္အထင္ၾကီးမေနန႔ဲအံုးေနာ္။သူေျပာတဲ့ထဲမွာ၊ေတာ္နိအာယုဟဆစ္၊
ဆမ္ဆစ္၊ရိဆစ္၊ဆုိတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔ သူ႔ရဲရွက္စႏိုးအမူအယာ၊အတိတ္ကို လြမ္းေနတဲ့မ်က္ႏွာေပးေတြေၾကာင့္၊က်ဳပ္က ဒက္က နဲ နားလည္လုိက္တာ။

က်ဳပ္လည္းသူအားရွိသြားေအာင္၊က်ဳပ္က “ငါ့ညီမထက္ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ၾကီးပါသဗ်ား”ဆုိတဲ့ သေဘာ၊ဖုန္အာယုဟဆစ္ပက္ကြာေလ်ာက္ဆုိျပီးႏွစ္သိမ့္လုိက္ေတာ့သူက

“ရွင္ေတာ္ေတာ္အရြယ္တင္ တာပဲ”တဲ့။ဘုန္းၾကီးရူးနဲ႔ေလွလူးေတြ႔ေနၾကျပီေပါ့ဗ်ာ။

ဘယ္ကလာ၊က်ဳပ္အကုန္နားလည္ပါ့မတုန္း၊သူေျပာတဲ့ အထဲမွာ ေလာ္ (ေခ်ာတယ္)ဆုိတာတစ္လံုးပဲက်ဳပ္နားလည္တာ။က်န္တာကေတာ့ အလကၤာ ဆန္တဲ့ အေတြးနဲ႔ျဖည့္နားလည္ရတာေပါ့ေလ။

(၄)
အေရးၾကီးတဲ့တစ္ခ်က္က်န္ေသးတယ္ဗ်။က်ဳပ္ဟာသူကပ္ေက်းကုိင္ပံု၊
လွဳပ္ရွားသြားလာပံုေတြကုိအနီးကပ္ေလ့လာရင္းသိလုိက္တာက သူဟာ အျမဲဆံပင္ညွပ္ေနတဲ့သူမဟုတ္ေလာက္ဘူးဗ်။ အမွန္ေတာ့ သူဟာဆုိင္ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေလာက္တယ္။ဘာ ေၾကာင့္တုန္းဆုိေတာ့
သူဆံပင္ညွပ္ေနပံုဟာနည္းနည္း ေတာ့ စမ္းတဝါးဝါးႏုိင္ေနတယ္။

ကၽြမ္းက်င္ေသာ္ျငားအေလ့အက်င့္ျပတ္ေနတာလည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ။
ဒီေတာ့က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာနည္းနည္းေတာ့စုိးရိမ္စိတ္ဝင္လာမိတယ္။
အမယ္ေလး၊မယ္မင္းၾကီးမရမ္းသမ္းျပီးလက္စြမ္းျပလုိက္လုိ႔ ကတံုးတံုးရမဲ့ဘဝေရာက္ရင္ဒုကၡေပါ့။ဒါေၾကာင့္က်ဳပ္လည္း သိပ္မဆုိးလွ ဘူးဆုိတဲ့အေနအထားတစ္ခု မွာေတာ္ေလာက္ျပီဗ်။ေကာင္းေနပါျပီ
လုိ႔ေျပာလုိက္ေတာ့၊

သူက မေသ မသပ္ျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေလးေတြကိုလက္ညွဳိးထုိးျပျပီး၊ ဒါေလးေတြတိလုိက္မွပုိၾကည့္ေကာင္းသြားမွာေလ
ဆုိျပီးေစတနာေရစီးကမ္းျပိဳလိုက္ေနျပန္ပါေလေရာ။
ဒါလဲမွန္းေျခသမ္းေျခ၊အရိပ္အျခည္ၾကည့္ျပီး၊သူ႔စကားရဲ့အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ
ခန္႔မွန္းနားလည္ ရတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒီလုိနဲ႔က်ဳပ္က၊ရင္မေနခ်ိန္မွာသူကသဒၶါေတြပုိေနလုိက္တာနာရီဝက္
သာသာေလာက္မွာမွ၊ ဆံသျခင္း အလုပ္ေအာင္ျမင္စြာျပီးဆံုးခဲ့သဗ်။ ဒီေတာ့မွက်ဳပ္လည္းဟင္းကနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္ျပီးက်သင့္ေငြရွင္း၊
သူ႔ကုိျပံဳးျပီးႏွဳတ္ဆက္၊ကားေမာင္းထြက္ေရာဆုိပါေတာ့။

က်ဳပ္လည္းကားေမာင္းေနရင္းနဲ႔၊ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္မွာ၊
အခုပူပူေႏြးေႏြးလတ္တေလာၾကံဳခဲ့တဲ့က်ဳပ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့အျဖစ္ကိုေတြးျပီး၊
တစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္ျပံဳးျပံဳးမိသဗ်။

အင္း၊သူကလည္းဆံပင္ညွပ္တာစမ္းတဝါးဝါး၊ငါကလည္း ထုိင္းစကားအိေယာင္ဝါး၊စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ လိုက္ၾကတာမ်ား၊
တယ္ဟုတ္ေနခဲ့ၾကတာပါကလား။
ကံၾကီးလုိ႔ကတံုးဘဝမေရာက္တယ္။

ဒီမွာတင္၊က်ဳပ္တဆက္တည္းေတြးမိတာကက်ဳပ္တုိ႔ တုိင္းကားဌာနီမွာ၊ဒီမုိကေရစီစနစ္ဆီဦးတည္ေန ၾကျပီ
ဆုိတာေတာ့ဟုတ္ပါရဲ့။

ဒါေပမဲ့ သမၼတတုိ႔၊လႊတ္ေတာ္တုိ႔၊စစ္တပ္ဆုိတာေတြဟာ၊ဆံသဆုိင္မွာ က်ဳပ္တုိ႔ျဖစ္ခဲ့သလုိအိေယာင္ဝါးေတြျဖစ္ေနၾကရင္ျဖင့္၊
တုိင္းျပည္ေရွ႕ေရး၊ဘယ္လုိဆက္ေတြးရမွန္းေတာင္
က်ဳပ္မသိေတာ့ပါဘူး။ေအးေလ။ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံထူေထာင္တယ္ဆုိတာ၊
ကပ္ရုိက္ကပ္ေခြအင္အားစုေတြသံုးျပီး၊
ကတံုးမျဖစ္ရင္ေတာ္ပါေသးရဲ့လို႔၊ၾကံေျဖဆည္လုိ႔ရတဲ့ကိစၥမ်ဳိးမွ မဟုတ္တာ။ ။