Pages

ကန္စြန္းရြက္သည္၊အမ်ဳိးသားေရးသစၥာေဖာက္ျဖစ္၏


၁၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၄ေန႔ထုတ္ သည္ေလးဒီးစ္အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္မွ။ ။

“ကန္စြန္းရြက္သည္၊အမ်ဳိးသားေရးသစၥာေဖာက္ျဖစ္၏”

(မင္းဒင္)

(တစ္)
ကၽြႏု္ပ္ကဲ့သုိ႔၊စိတ္ဓာတ္ေရးရာ၌၊သူမတူေအာင္မာေက်ာၾကံ့ခုိင္ျပီး၊မတစ္ေထာင္တစ္ေကာင္ဘြားေယာက္်ားဇာနည္ဟုပင္၊တင္စားရ ေလာက္သူတစ္ဦးသည္ အစားအေသာက္အရာ၌ ဇီဇာေၾကာင္လွသည္ဟူေသာအခ်က္ကုိ၊စာဖတ္သူတုိ႔ သိရွိၾကပါမူ၊လြန္စြာအံ့အားသင့့္ ဖြယ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ထုိမွ်မက၊ကၽြႏု္ပ္စြဲလန္းႏွစ္သက္ေသာ၊အစားအစာအမ်ဳိးအစားကုိ ထပ္မံသိရိွၾကလွ်င္မူကား၊ ျပံဳးစစ ျဖစ္ၾကမည္မွာမုခ်မခၽြတ္ေသခ်ာလွေပ၏။အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္၊ ဤဘဒၵေျမျပင္တြင္၊ ကၽြႏု္ပ္အစြဲလန္းဆံုးအရာကားကန္စြန္းရြက္ ဟင္းလ်ာျဖစ္၍၊ကန္စြန္းရြက္မပါလွ်င္၊ထမင္းျမိဳမက်သည္အထိ၊ ျဖစ္ေလ့ရွိေသာ၊ ကန္စြန္းရြက္ခ်စ္သူျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ေပတည္း။
ကၽြႏု္ပ္ကား၊ကန္စြန္းရြက္ပါဝင္သည့္မည္သည့္ဟင္းလ်ာကုိမဆုိၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည္ခ်ည္းျဖစ္ပါ၏။ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္၊ကန္စြန္း ရြက္ခ်ဥ္ရည္၊ကန္စြန္းရြက္တုိ႔စရာတုိ႔အျပင္ယုတ္စြအဆံုးကန္စြန္းရြက္သုတ္ပင္ပါဝင္ေခ်၏။ေရကန္စြန္း၊ကုန္းကန္စြန္း၊ ရုိးနီ ကန္စြန္း၊ရုိးပြကန္စြန္း၊ေတာကန္စြန္း၊ျမိဳ႕ကန္စြန္း၊ျမန္မာကန္စြန္း၊တရုတ္ကန္စြန္းသာမက၊ဥေရာပအေမရိကန္၊ကန္စြန္း တိုင္ ေအာင္ ကန္စြန္းဆုိရင္လာခဲ့ဆုိသည့္အစားထဲကျဖစ္ေခ်သည္။

ပုထုဇဥ္ဟူသည္၊တဏွာမာနဒိ႒ိတည္းဟူေသာ၊အေၾကာင္းတရားတုိ႔ေၾကာင့္အစြဲဲတရားမကင္း၊ထင္ရာျမင္ရာ တပ္မက္တတ္ၾကေလရာ၊ကန္စြန္းရြက္ကုိမွ၊ထူးျခားစြာႏွစ္ျခိဳက္မိသည့္၊ ကၽြႏု္ပ္၏စရုိက္ကုိ၊အတူေနတပည့္မ်ားသိစကေသာ္၊အဘယ္ေၾကာင့္ ထုိသုိ႔စြဲလန္းရေၾကာင္း၊သိလုိလြန္းလွသျဖင့္၊အၾကိမ္ၾကိမ္အထပ္ထပ္စပ္စုခဲ့ေသာ္ျငား၊ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္တစ္စံုတစ္ရာ တုန္႔ျပန္ရွင္းလင္းမွဳမျပဳပဲ၊ခပ္မဆိတ္သာေနခဲ့ေလသည္။စင္စစ္ ကန္စြန္းရြက္စားသံုးျခင္း၏ေကာင္းက်ဳိးကုိ အက်ယ္တဝင့္ ရွင္းျပခဲ့လွ်င္ အသိဥာဏ္ႏံုနဲ႔လွေသာ၊ တပည့္တုိ႔အေနျဖင့္လက္ခံနားလည္ႏုိင္စရာအေၾကာင္းမျမင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

(ႏွစ္)
ေဆးအဘိဓာန္က်မ္းၾကီးမ်ား၌ -
ကန္စြန္းရြက္သည္ ခ်ိဳငန္ေသာ ရသရွိ၏။ ေအး၏။ နိဳ႕ႏွင့္ သုက္ကို ပြားေစတတ္၏။ ဝမ္းမီးကိုလည္း ေျဖာင့္ေစတတ္၏။ ရူး သြပ္ေသာအနာ သည္းေျခႏွင့္ ယွဥ္ေသာအနာတို႔ကို နိဳင္၏။ ငန္းမန္းရွိေသာ အနာကို ဗူးရြက္မ်ားႏွင့္ ေရာစပ္၍ ေရစိမ္ျပီး အနာ ကိုဆြတ္လိမ္းျခင္းအားျဖင့္ ငန္းမန္းက်ေစနိဳင္၏။ ေရ၌ျဖစ္ေသာ ပိုးတို႔ကို ပယ္တတ္၏။ ႏူနာ ေရာဂါ၌ အက်ိဳးျပဳ၏။

ကာမစိတ္ကို ထက္သန္ေစ၏။ေလသလိပ္ကို ျဖစ္ေစ၏။ ကန္စြန္းရြက္မွ ညွစ္၍ရေသာ အရည္(သတၱဳရည္)သည္ မီး ေလာင္နာ၊ ေရငတ္၊ ဆီးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေရာဂါတို႔ကိုေပ်ာက္ကင္းေစ၏။ ရက္ခ်န္ဖ်ား သႏၷိပါတ္ဖ်ားတို႔ ၌ ေပးရ၏။ ဘိန္း ႏွင့္စိန္ အဆိပ္ေတာက္မ်ားကိုလည္း ေျပေစ၏။ေသြးဝမ္းေရာဂါ၌အရြက္ကို ဟင္းခ်က္စားေသာ္ ေသြးဝမ္းကိုရပ္တန္႔ ေစ၏။ အလြန္ပူေလာင္ျခင္းကိုေပ်ာက္ေစ၏။၎ျပင္ အန္ေဆး၊ပိုး၊ ဝမ္းဗုိက္ေရာင္အဖ်ား၊ ဝါသင့္နာ၊ ေခ်ာင္းဆိုး အသည္းႏွင့္ စပ္ေသာ ေရာဂါတို႔၌လည္း အက်ိဳးျပဳ၏။ ၎၏ အရိုးသည္ ပူပန္ေသာ အနာကိုျငိမ္းေစ၏။

သည္းေျခကို မပြား ေစတတ္။ ေလသက္ ေလက်၍ ေလရ၏ ဟုဆိုထား၏။
ထုိ႔အတူရသဓာတု က်မ္း၊နယရာသီ က်မ္း၊ နယၾသသဓက်မ္း၊ ဥတုရသာေဆးက်မ္း၊ ဓာတုစိႏၲာေဆးက်မ္းအစရွိသည့္ ေဆး က်မ္းအေစာင္ေစာင္တုိ႔တြင္၎၊ကန္စြန္းရြက္၏မ်ားေျမာင္လွစြာေသာအက်ဳိးအာနိသင္ကို၊ေဖာ္ျပထားေပရာ၊စာေလးအံ့ ထင္၍ ဤေနရာတြင္မေဖာ္ျပလိုေတာ့ျပီ။(အက်ယ္ကုိသိလိုပါမူ၊(၁၉၇၁)ခုႏွစ္တြင္၊တေကာင္းစာအုပ္တုိက္မွ၊ထုတ္ေဝေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀၀) ေဆးပညာစာအုပ္၊ေခြးေဆာင္ကုထံုးက်မ္းတြင္ ရွဳေလ)။ေခြးေဆာင္ဟူသည္ကား၊ရြာအမည္ျဖစ္၍၊ မႏၱေလးတုိင္း၊တံ တားဦးျမိဳ႕နယ္တြင္တည္ရွိသည္။ေခြးေဆာင္ကုထံုးကုိ၊၎ရြာဇာတိ၊သမားေတာ္ၾကီးဦးျမတ္ထြန္းက၊ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းတရားထံ ဆက္သြင္းခဲ့ဖူးသည္။(ဤကားစကားခ်ပ္)
သုိ႔ေသာ္၊ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ ကန္စြန္းရြက္ကုိစြဲလန္းရျခင္းအေၾကာင္းရင္းခံကား၊ထုိထုိေသာ၊ေဆးက်မ္းၾကီးတုိ႔ကုိ ဖတ္ရွဳနား လည္ဆင္ျခင္ခဲ့မိျခင္းေၾကာင့္မူကား၊မဟုတ္ျပန္ေခ်။

(သံုး)
ကၽြႏု္ပ္ကန္စြန္းရြက္ခေရဇီျဖစ္ခဲ့ရျခင္းမွာ၊လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္၊ကၽြႏု္ပ္တုိ႔မိသားစု၊ရန္ကုန္ေခၚေရႊဂံုျမိဳ႕ၾကီးဆီသုိ႔ စတင္ေျခခ်၊ေရာက္ရွိစကာလမွ အစျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။တိတိက်က်ဆုိရလွ်င္၊ ကၽြႏု္ပ္၊ေမြးဖြားခ်က္ျမွုဳပ္ခဲ့ရာ၊မွဳိက္ပင္ရြာ၊ အညာေျမ မွာကန္စြန္းရြက္မရွိေလ။ ေရႊဂုန္ျမိဳ႕ၾကီးဆီသုိ႔အေရာက္ ဖခင္ၾကီးကုိယ္တုိင္၊စီမံခ်က္ျပဳတ္ေလသည့္ ရန္ကုန္ဟင္းလ်ာ အမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္၊၊ တရုတ္ကန္စြန္းရြက္အရုိးပြပြၾကီးအေၾကာ္ကုိ ကၽြႏု္ပ္ပထမဆံုးအၾကိမ္၊ျမည္းစမ္းမိ ေသာအခါ၊ ေဆြမ်ဳိးေမ့လု မတတ္၊စြဲမက္ဖြယ္အရသာထူးေၾကာင့္၊ ကန္စြန္းရြက္ကုိ စတင္စံုမက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေခ်၏။

ထုိမွသည္ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္၊လူလားေျမာက္ခဲ့ျပန္ရာ၊ေယာက္်ားေကာင္းတုိ႔တတ္ေျမာက္ အပ္သည့္၊အ႒ာရႆ တစ္ဆယ့္ရွစ္ ရပ္တြင္ပါဝင္သည့္ေကတုတည္းဟူေသာ သံတမန္အတတ္ျဖင့္ျပည့္စံုေသာေၾကာင့္ အေပါင္းအသင္းဝင္ဆန္႔ လာေသာအခါတြင္လည္း၊ကာလူးတည္းဟူေသာ၊ယမကာကုိေသာက္တတ္စားတတ္လာျပန္ရာ၊အဆိပ္ကုိႏိုင္သည့္၊ကန္စြန္းပလိန္းေၾကာ္သည္ မရွိမျဖစ္၊တြဲဲဖက္အပ္ေသာအျမည္းေဘာဇနာအျဖစ္ပါဝင္လာခဲ့ျပန္သည္။
ထုိ႔သုိ႔လွ်င္၊ႏုပ်ဳိစဥ္ဘဝက ညတုိင္းေရခ်ိန္မ်ားတတ္ေနေသာ၊ကၽြႏု္ပ္သည္၊ အသက္ဥာဏ္ေစာင့္ဟူေသာဆုိရုိးႏွင့့္အညီ၊ ကန္စြန္းရြက္ကုိ၊အစဥ္တစုိက္စားသံုးရာမွ၊မသိမသာစြဲလန္းလာခဲ့ရာ၊ယုိးဒယားျပည္ဖူးခက္ျမိဳ႕သုိ႔ေရာက္ရွိခဲ့ခ်ိန္တုိင္ေအာင္ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ဖူးခက္မည္မွတ္ဤအရပ္ကား၊ၾကက္ဝက္ငါးစသည္တုိ႔ေပါမ်ားလွေသာ္ျငား၊အသီးအရြက္ရွားပါးလွေသာ အရပ္ ျဖစ္ေလရာ၊ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ သည္၊ေစ်းႏွဳန္းျမင့္ဟင္းလ်ာစာရင္းဝင္ေလသည္။မွတ္သားဖြယ္ရာအျဖစ္ေဖာ္ျပရပါမူ၊ဖူးခက္
ျမိဳ႕ရွိ၊ေခတ္မီဟုိတယ္တုိ႔၌ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္တစ္ပြဲသည္ ထုိင္းဘတ္(၁၅၀)၊ျမန္မာေငြအားျဖင့္က်ပ္ငါးေထာင္နီးပါး က်သင့္ သည္ဟူ၏။

ကၽြႏု္ပ္ကား၊ယင္းအခက္အခဲကုိ ေျဖရွင္းရန္၊တလစြတ္၊တလနပ္စေသာေစ်းတကာတြင္၊ကန္စြန္းရြက္ကုိကိုယ္တုိင္ဝယ္ကာ အိမ္တြင္ကိုယ္တုိင္ခ်က္ျပဳတ္သည့္နည္းျဖင့္ေက်ာ္လႊားခဲ့ရာ၊အတူေနတပည့္တုိ႔မွာကန္စြန္းရြက္ေဟ့ဆုိလွ်င္၊ေလသံပင္မၾကားခ်င္ ေလာက္ေအာင္ရွိေခ်ျပီ။ၾဆာသမားမို႔သာ၊မလွန္ရဲသည္ထင့္။ေရွ႕တြင္ေကာ၊ကြယ္ရာတြင္ပါ မၾကားတၾကား၊မေက်မခ်မ္း ေလ သံပစ္ၾကသည္ကား…၊
“ေနႏွင့္ဦးေပါ့ဗ်ာ။ဒီေလာက္ကန္စြန္းရြက္တန္းတန္းစြဲတဲ့ဘုိးေတာ္ၾကီး၊ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္မွကန္စြန္းရြက္ေတြခ်ည္းအန္
ထြက္ ေအာင္ေၾကြးလုိက္ဦးမယ္”ဟူေခ်သည္တစ္မံု႔။

(ေလး)
လြန္ခဲ့ေသာရက္ပုိင္းကမူ၊ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ၾဆာတပည့္တစ္သုိက္သည္၊ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေန၊အလြန္တရာခင္မင္ရင္းႏွီးလွေသာ၊မိတ္ေဆြ ရင္းခ်ာတစ္ဦး၏၊စားရိတ္စုိက္ထုတ္ပင့္ဖိတ္မွဳေၾကာင့္၊ကုိယ့္အရပ္ကုိယ့္ဌာနီလြမ္းဆြတ္သတိရေနၾကသူမ်ားပီပီ၊ေရႊဂံုသုိ႔အ
လည္အပတ္၊ေရာက္ခဲ့ၾကပါ၏။လူကံုတန္မိတ္ေဆြကား၊သူ၏ခန္းနားၾကီးက်ယ္လွေသာ၊ကုိယ္ပုိင္တုိက္ၾကီးတြင္တည္းခုိေစလ်က္၊ ေကာင္း ေပ့ညႊန္႔ေပဆုိသည့္အစားအေသာက္မ်ဳိးစံုႏွင့္ေန႔ညဥ့္မလပ္ဧည့္ခံျပဳစုေသာ္ျငား၊ကန္စြန္းရြက္ဟင္းလ်ာမပါ သည္ျဖစ္၍၊ကၽြႏု္ပ္ မတင္းတိမ္ေလ။

ကၽြႏု္ပ္။ ။ၾကံၾကစမ္းပါဦး၊တပည့္တုိ႔။ဟင္းအမယ္ေတြ စံုလွေပမင့္၊ကန္စြန္းရြက္မပါေလေတာ့၊အာသာမေျပဘူးထင္မိတယ္

ကပၸလီ။ ။ ဟာ၊ဟုတ္သားပဲၾဆာ။တပည့္တုိ႔လည္း ၾဆာ့အၾကိဳက္ကုိေမ့ေနပါပေကာ

ေလမင္းသား။ ။အျပင္စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ဆုိင္ သြားၾကစုိ႔ၾဆာ။ၾဆာအန္ထြက္ေအာင္၊အဲ..၊စိတ္တုိင္းက်ၾကိတ္ ႏုိင္ေအာင္ တပည့္တုိ႔ဒကာခံပါ့မယ္

ေဖၾကည္။ ။သံုးပြဲသာတျပိဳင္တည္းစားပါၾဆာ။ၾဆာရင္းတပည့္ရင္းေတြ ဘာမွအားနာပါးနာလုပ္ေနစရာမလုိဘူးေနာ္
တပည့္တုိ႔ကား၊ၾဆာသမားအား၊အရြဲ႕တုိက္လက္စားေခ်လုိဟန္ရွိေသာ္လည္းကၽြႏု္ပ္မွာမူ၊ဖုိးက်ဳိင္းတုတ္ျဖစ္လ်က္အူျမဴးရ၏။
ထုိသုိ႔ျဖင့္၊ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ၾဆာတပည့္သံုးေယာက္သား၊ရန္ကင္းျမိဳ႕နယ္ရွိကုိခုိင္ၾကီးစားေသာက္ဆုိင္ဆီသုိ႔ခ်ီတက္ၾကျပီးသကာလ ခ်စ္လွစြာေသာ၊တပည့္မ်ားသည္၊ကၽြႏု္ပ္တစ္ဦးတည္းအတြက္၊ကန္စြန္းပလိန္းေၾကာ္သံုးပြဲကုိ၊ေစတနာဗလပြျဖင့္၊ တခ်ီတည္း မွာယူေလ၏။သင္းတုိ႔ကိုယ္တုိင္အတြက္မူ၊အယ္လ္ပိုင္းေသာက္ေရသန္႔တစ္ဗူးစီျဖင့္ ကိစၥျငိမ္းၾကသည္။

ဆယ္မိနစ္ခန္႔ ေစာင့္ ဆုိင္းျပီး၊ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ရွိရာစားပြဲဆီသုိ႔ ကန္စြန္းပလိန္းေၾကာ္သံုးပြဲေရာက္လာခ်ိန္တြင္မူ၊ေလးဦးသားတအံ့တၾသမ်က္လံုးမ်က္ ဆန္ျပဴးလ်က္၊ဟုိက္ကနဲ႔ အာေမဋိတ္သံတစ္ျပိဳင္တည္းထြက္မိၾကသည္။ကန္းစြန္းရြက္ေၾကာ္တစ္ပြဲတြင္ ပါဝင္သည့္ကန္စြန္း ရြက္မမာဏမွာ ႏွစ္ညႊန္႔စာထက္မပုိေခ်။ေစ်းႏွဳန္းကားၾကီးျမင့္လွသည္။ဤပံုမ်ဳိးျဖင့္သာ ကၽြႏု္ပ္ကန္စြန္းပလိန္းေၾကာ္အဝ ၾကိတ္ရလွ်င္တပည့္ေက်ာ္တုိ႔ ဖူးခက္ျမိဳ႕တြင္ႏွစ္ရွည္ကၽြန္ခံရေပလိမ့္မည္။အတန္ၾကြယ္ဝေသာ၊လူကံုတန္စာရင္းဝင္ ကၽြႏု္ပ္ ပင္လွ်င္ စည္းစိမ္ျပဳတ္ေလာက္ေခ်၏။
နံၾကားမွ်မကပ္ေလေသာ၊ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္သံုးပြဲဲကုိ အျမန္လက္စသိမ္း၍၊ေကာင္တာတြင္ေငြရွင္းရင္း၊ဆုိင္ပုိင္ရွင္ျဖစ္ ဟန္ တူသည့္ကုိမင္းေဝအမည္ရွိလူငယ္အား၊အက်ဳိးအေၾကာင္းမသိမသာတီးေခါက္ၾကည့္မိရာ၊

“ဆရာတုိ႔ၾကည့္ရတာ၊ဗမာျပည္မွာေနၾကတာမဟုတ္ဘူးထင္ပါရဲ့။ရန္ကုန္မွာကန္စြန္းရြက္ေစ်းေတြေခါင္ခုိက္ေနျပီခင္ဗ်။၀ယ္သူနည္းမွာစိုးလို႔ ေစ်းတက္ၿပီး မေရာင္းေပမယ့္ ပမာဏေတာ့ နည္းနည္းေလ်ွာ့ထည့္ရတယ္။ဒါမွ ကိုက္တာေလ’’ ဟု၊အားတံု႔အားနာေလသံျဖင့္ယဥ္ေက်းစြာရွင္းျပရွာသည္။
ၾဆာတပည့္ေလးဦးသားအသံတိတ္အျမီးကုပ္လ်က္၊ဆုိင္အတြင္းမွျပန္ထြက္လာၾကခ်ိန္တြင္၊ဗမာျပည္ၾကီးႏွင့္ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီး ၏အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိစနည္းနာရန္အလုိ႔ငွာ၊လမ္းတြင္ေတြ႔မိသမွ်သူတုိ႔အား၊တီးေခါက္စံုစမ္းေမးျမန္းရေလေတာ့သည္။

(ငါး)
ကၽြႏု္ပ္တုိ႔စံုစမ္းသိရွိရသမွ်၊ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္၊ကန္စြန္းခင္းမ်ား ဖ်က္သိမ္းေနေသာေၾကာင့္ ကန္စြန္းရြက္ေစ်းခုန္တက္ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆုိပါသည္။စီမံကိန္း အခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ ကန္စြန္းခင္းအခ်ဳိ႕ကို ဖ်က္သိမ္းေနၿပီး ထပ္မံ၍လည္း ဖ်က္သိမ္းရန္ရွိေသာ ေၾကာင့္ ကန္စြန္းခင္းရွားပါးလာကာ ကန္စြန္းရြက္ ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္လာေၾကာင္းသိရ၏။
ကန္စြန္းခင္းပိုင္ရွင္ေဟာင္း ဦးျမင့္ေရႊကမူ၊သံုးလအတြင္း ကန္စြန္းခင္း ဧကႏွစ္ရာခန္႔ ဖ်က္သိမ္းေပးခဲ့ရေၾကာင္း၊ ေျမာက္ဥကၠလာပတြင္၊ကန္စြန္းခင္းမရွိသ ေလာက္ျဖစ္ေနၿပီး၊ ကိုယ္ပိုင္ေျမ မဟုတ္သည့္အတြက္  ကိုယ့္ကန္စြန္းေတြကို ဖ်က္ဆီးသြားျခင္းကုိ၊လက္ပိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ရေၾကာင္းနာက်ည္းေၾကကြဲစြာရင္ဖြင့္ရွာ၏။

ကန္စြန္းခင္းမ်ား ရွားပါးလာေသာေၾကာင့္ ကန္စြန္းေစ်းမွာ လည္း ယခုသံုးလအတြင္း သံုးဆ ခန္႔ျမင့္တက္လာခဲ့သည္။ ေစ်းအခ်ဳိ႕တြင္ သံုးစည္းလွ်င္ က်ပ္တစ္ေထာင္ႏႈန္းရွိေနၿပီး ယခင္ကေစ်းငယ္မ်ား၌ တစ္စည္းတစ္ရာသာေပးရေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းေစ်းတက္လာကာ ယခု အခါ တစ္စီးသံုးရာခန္႔ျဖင့္ ၀ယ္ ယူရသည္ဟု ေရႊျပည္သာေန ေဒၚေအးေအးပြင့္ဆုိသူ အိမ္ရွင္မတစ္ဦးက၊ညည္းညဴျမည္တမ္းသည္။
အေနာက္ပိုင္းခ႐ိုင္ႏွင့္ ေျမာက္ပိုင္းရွိ ကန္စြန္းခင္းမ်ားကို ဖယ္ရွားရန္ စီမံခ်က္ရွိသည့္အေၾကာင္း အေရွ႕ပိုင္းခ႐ိုင္လမ္းႏွင့္ တံတားအဖြဲ႕မွ အင္ဂ်င္နီယာ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိသန္းက ေျပာသည္။ “ကန္ စြန္းရြက္ေစ်းႀကီးလာတယ္ဆိုေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ္ လည္း ကန္စြန္းႀကိဳက္တာပဲ’’ဟု ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိသန္းက အားတင္းသံျဖင့္ဆိုသည္။
ေျမာက္ဥကၠလာပေန ေဒၚပူစူးမ၏ကန္စြန္းရြက္အေပၚသေဘာထားမွာ မခ်ိတင္ကဲေလသံစြက္လ်က္ရွိ၏။

‘‘ကန္စြန္းရြက္က အခုသူေဌး စာျဖစ္ေနၿပီ။ တစ္စည္းတည္းနဲ႔လည္း ဟင္းမျဖစ္ဘူး။ တစ္မိသား စုလံုးအတြက္ဆို သံုးစည္း ေလာက္မွ ေလာက္တာ၊ကန္စြန္းရြက္ဆိုတာ အေျခ ခံအက်ဆံုးအစားအစာေလ။ ကန္စြန္းရြက္မွ ေစ်းတက္ေနရင္ ဘာ သြားစားရမလဲ။ အသား၊ ငါးေတြ ကလည္း ေစ်းတက္ေနတာ’’

(ေျခာက္)
တုိ႔တုိင္းဌာနီျမန္မာျပည္သည္အဘယ္စနစ္ၾကီးျဖင့္ေရွ႕ခရီးဆက္ေနၾကပါသနည္း။ကန္စြန္းရြက္ေသာ္မွ်ဝဝလင္လင္မစားႏုိင္ေလသည့္ ေခတ္သစ္ၾကီးဆီသုိ႔ေရာက္ေနေလျပီတကား၊ ကၽြႏု္ပ္၏ဘဝတြင္၊ကန္စြန္းရြက္ကုိဆက္၍ယံုၾကည္အားကုိးရန္ မျဖစ္ႏုိင္ ေတာ့ေခ်။ကန္စြန္းရြက္အေပၚထားရွိခဲ့ေသာ၊သေဘာထားကုိျပန္လည္ဆန္းစစ္ ရန္၊လိုအပ္လာေခ်ျပီ။ ကန္စြန္းရြက္ကား အေျခ ခံလူတန္းစားႏွင့္ကင္းကြာခဲ့ေလျပီျဖစ္၍၊ႏြယ္တစ္မွ်င္ျမက္တစ္ပင္လုိသံေယာဇဥ္ ကုိျဖတ္မွသာ ေတာ္ေခ်ေရာ့မည္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ၾဆာတပည့္တစ္သုိက္သည္ မေရာက္သည္မွာအေတာ္ၾကာျပီျဖစ္ေသာ၊ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကုိ ဟုိဟုိဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ လမ္းသလားၾကရင္း အျပန္ခရီးတြင္၊ငယ္ဘဝေအာက္ေမ့ဖြယ္အျဖစ္၊ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးမွသည္ ၊တည္းခိုသည့္အိမ္ရွိရာ၊ ကမာရြတ္ ဘူတာဆီသုိ႔၊ျမိဳ႕ပတ္ရထားစီးကာ၊ျပန္ခဲ့ၾက၏။တစ္ဘူတာျပီးတစ္ဘူတာေက်ာ္ျဖတ္လာျပီးေနာက္၊လွည္းတန္း ဘူတာကုိလြန္ေျမာက္ေလေသာ္၊ ဟုိေခတ္ဟုိအခါကဆီက ကန္စြန္ခင္းမ်ားျဖင့္ဖံုးလႊမ္းလ်က္ရွိသည့္ဆင္မလုိက္ သေဘာၤက်င္းႏွင့္ မီးရ ထားလမ္းအၾကား၊ဧရာမ ေျမကြက္ၾကီးတြင္၊ေခတ္မီအိမ္ယာတုိ႔အစားထုိးေနရာယူလ်က္ရွိေလသည္။
ထုိကန္စြန္းခင္းေနရာေဟာင္းၾကီးကုိေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ရွဳေနမိေသာ၊ကၽြႏု္ပ္သည္၊ေတြးရင္း၊ေတြးရင္းဝမ္းနည္းစိတ္ဝင္လာ၏။

ကန္စြန္းရြက္သာအမိ၊ကန္စြန္းရြက္သာအဖဟူ၍ ထင္မွတ္မွားခဲ့ေသာ၊ကၽြႏု္ပ္၏ ဘဝအျဖစ္ကုိေတြးေတာရင္း နာၾကည္း ေၾကကြဲမိသည့္နည္းတူ၊ အမိျမန္မာျပည္ၾကီး အတြက္ယူက်ဳံးမရျဖစ္ရလ်က္၊တဂ်ဳံးဂ်ဳံးခုတ္ေမာင္းေနေသာ ျမိဳ႔ပတ္ရထား ေပၚမွာပင္၊အိေျႏၵမဆည္ႏုိင္ဘဲ၊ၾကဴၾကဴပါေအာင္ရွဳိက္ၾကီးတစ္ငင္ငုိေၾကြးမိေလေတာ့၏။
ကန္စြန္းရြက္သည္အမ်ဳိးသားေရးကုိသစၥာေဖာက္ခဲ့ေလျပီတကား။

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္စံုလံုးကန္း၍ခ်စ္တတ္ၾကသူမ်ား



၁၈၊ဒီဇင္ဘာ၂၀၁၄ေန႔ထုတ္ ဆဲဗင္းေဒးေန႔စဥ္သတင္းစာ မွ။ ။

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္စံုလံုးကန္း၍ခ်စ္တတ္ၾကသူမ်ား။(မင္းဒင္)

(တစ္)

တစ္ခုေသာ ဒီဇင္ဘာလ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္  နံနက္ခင္းျဖစ္ေလ၏။

 ကြယ္လြန္သူမိခင္ႀကီး၏ သြန္သင္ဆံုးမမႈအရ ငယ္စဥ္က ပင္ ေနဖင္ထိုးေအာင္အိပ္ေလ့မရွိ ေသာ ကြၽႏ္ုပ္၏ စ႐ိုက္အတိုင္း နံနက္ ၅ နာရီခန္႔တြင္ အိပ္စက္ရာ မွ ႏိုးထလ်က္ သံုးဆယ့္တစ္ဘံု က်င္လည္ၾကကုန္သည့္ ေဝေနယ်သတၱဝါအေပါင္းအား ေမတၱာ ပို႔အမွ်ေဝၿပီးခ်ိန္တြင္မူ နံနက္ ၆ နာရီမွ်ရွိခဲ့ေလၿပီ။ အိမ္ေနာက္ေဖး ေတာအုပ္ရွိ သစ္ပင္ႀကီးငယ္တို႔ သည္ ႏွင္းရည္ႏွင္းစက္တုိ႔ျဖင့္ လန္းဆန္းလ်က္ရွိကုန္၏။

ကြၽႏ္ုပ္သည္ အိပ္ခန္းျပတင္းတံခါးဆီမွ ျပင္ပေလာက ဓာတ္တစ္ခြင္ကို ေငးေမာၾကည့္ ႐ႈရင္း ေလာက၏ နိယာမ၊ အနိစၥတရား၏ မၿမဲေသာ တရားသေဘာကို အထပ္ထပ္ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္း ေနမိေလသည္။ မၾကာမီ အေရွ႕ အရပ္ဆီမွ ေနမင္း၏ အလင္း ေရာင္ကိုျမင္ရေပေတာ့မည္။ တစ္မိုးေသာက္လွ်င္ တစ္ေနဝင္ေခ်ဦးေပေတာ့မည္။ မၿမဲေသာ သေဘာေပတည္း။ သည္နံနက္မွ သည္တစ္ေနကုန္၍ တစ္ေနကြယ္ ျပန္လွ်င္ ေသမ်ိဳးပီပီ၊ ေသနယ္သို႔ တစ္ခါကူးရေပေတာ့ဦးမည္။

အသက္ရွင္ေနရစဥ္ကာလ အတြင္း သတိခ်ပ္သင့္ေသာ ျမန္မာစာေပကဝိအေက်ာ္ ဆရာႀကီးေဇာ္ဂ်ီ၏ ‘‘သင္ေသသြားေသာ္’’အမည္ရွိ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သည္ ကြၽႏ္ုပ္၏မွတ္ဉာဏ္အတြင္းသို႔ ႐ုတ္တရက္အမွတ္မထင္ တိုးဝင္ထင္ဟပ္လာခဲ့ျပန္သည္။

‘‘ေဩာ္.. လူ႔ျပည္ေလာက၊ လူ႔ဘဝကား၊ အိုရ၊ နာရ၊ ေသရ ဦးမည္ မွန္ေပသည္တည္း။ သို႔ တၿပီးကား.. သင္ေသသြားေသာ္၊ သင္ဖြားေသာေျမ၊   သင္တို႔ေျမ သည္၊  အေျခတုိးျမင့္၊ က်န္ ေကာင္းသင့္၏။ သင္၏မ်ိဳးသား၊ စာစကားလည္း၊ ႀကီးပြားတုိးျမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏။ သင္ဦးခ်၍ အမွ်ေဝရာေစတီသာႏွင့္ သစၥာ အေရာင္ဉာဏ္တန္ေဆာင္လည္း ေျပာင္းလ်က္ဝင္းလ်က္ က်န္ေစ သတည္း’’

(ႏွစ္)

ကြၽႏ္ုပ္သည္ မရဏာႏုႆ တိတရားပြားမ်ားရင္း အိမ္ေအာက္ ထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ့ခ်ိန္တြင္မူ တပည့္ေက်ာ္သံုးဦးသားသည္ ႏိုး ေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ္ျငား အိပ္ရာထဲ ၌ လဲေလ်ာင္းလ်က္ပင္။ လက္ ကိုင္ဖုန္းကိုယ္စီပြတ္ၾကရင္း သတင္းတစ္ပုဒ္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ထူးျခားစြာ အျငင္းပြားလ်က္ရွိၾကေလ၏။

‘‘ေသတယ္ဆုိတာေသခ်ာၿပီဟ’’

‘‘အဲဒါဝါဒျဖန္႔တယ္လို႔ေခၚ တယ္ကြငတံုးရ’’

‘‘မဂၤလာဒံုစစ္ေဆး႐ံုကလာ တဲ့ သတင္းေလကြာ။ နာေရးတပ္ ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕ ဇနီးေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာ ေတာင္ ရွယ္ကားျပင္ထားရေတာ့  မလားတဲ့။ ဒါဆုိေသခ်ာလို႔ျဖစ္ မယ္’’

‘‘ေလျဖတ္ၿပီးပါးရြဲ႕ေနပါၿပီ ဆိုတာလည္းၾကားေသးတယ္ကြ။ ဒါဆုိရင္ မၾကာေလာက္ေတာ့ပါ ဘူးေလ’’

‘‘ဒါဆိုလည္း မင္းနဲ႔ငါ ေသ တယ္၊ မေသဘူး ေလာင္းေၾကး ထပ္လိုက္ၾကစို႔ရဲ႕။ မေသတဲ့ဘက္ က   ငါးေလး တစ္ေလးေတာင္ေပးရဲေသးကြာ’’

‘‘ေတာ္ၾကာ ေသၿပီ၊ ေတာ္ ၾကာေလျဖတ္တယ္နဲ႔ ဘယ္ေကာင္ေတြ ေလွ်ာက္ဖြေနၾကသလဲမသိပါဘူး’’

‘‘အင္း.. ဒီလိုဆုိရင္ေတာ့ ဗဟုသုတအရာမွာ စြယ္စံုမံု ေသာက္တဲ့ တုိ႔ၾဆာမွသာ ဒီ သတင္းမွန္၊ မမွန္ အတည္ျပဳႏုိင္ မယ္ထင္ပါရဲ႕’’

သူေတာ္ေကာင္းတရားႏွင့္ မယဥ္ပါးၾကေလေသာ တပည့္ မိုက္တုိ႔ကား ေစာေစာစီးစီး မ်က္ ႏွာမွ်ပင္မသစ္ရေသးမီ မ်က္ေခ်း ကိုယ္စီျဖင့္ အျငင္းပြားၾကရင္း မဆီမဆိုင္ပိႏၷဲပင္ကိုဆြဲထည့္ေန ျပန္ေခ်ၿပီ။ ဤကဲ့သို႔ အရည္မရ အဖတ္မရ သူတစ္ပါး၏မေသခ်ာ ေသာ  နာေရးသတင္းအေပၚ ကြၽႏ္ုပ္အေနျဖင့္ ထင္ျမင္ခ်က္တစ္ စံုတစ္ရာေပးလိုစိတ္အလွ်င္းမရွိ ေခ်။ ထိုသို႔ျဖစ္ရျခင္းကား ႀကံ႕ဖြံ႕ အမတ္မင္းတစ္ဦးၿခိမ္းေျခာက္ သကဲ့သို႔  အဆုိပါေခါင္းေဆာင္ ႀကီး၏ နာေရးသတင္းကိုျပက္ရယ္ ျပဳပါက   ႏုိင္ငံေတာ္အၾကည္ညိဳ ပ်က္ေစမႈျဖင့္   တရားတေပါင္ အစြဲခံရမည္ဟူေသာ သတိေပး ခ်က္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေၾကာင့္ ကားမဟုတ္။ အကုသိုလ္မမ်ားလို ျခင္းေၾကာင့္သာျဖစ္၍ လူမွန္လွ်င္ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးၾကသည္ မဟုတ္ေခ်ေလာ။

(သံုး)

ကြၽႏ္ုပ္၏ အသက္အရြယ္ႏွင့္ ျမားေျမာင္လွေသာ အေတြ႕အႀကံဳ မ်ားေၾကာင့္ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာျခင္းရာထုပၸတ္စံုစီ နဖာကိုအူမေခ်းခါးမက်န္သိပါ ၏။ ထို႔အျပင္ တဝ၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အဆုိပါ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး အနိစၥသေဘာျဖင့္ ကိစၥေခ်ာေလၿပီဟူသည့္ သတင္း စကား သဲ့သဲ့ၾကားစကပင္ အေဝး အနီးမွ တစ္ခဲနက္ပို႔သၾကေလ ေသာ ေမတၱာေတာ္တို႔ကား မ်ိဳးစံု လွေခ်၏။

‘‘ဘယ္လိုဧယင္က်ဴးထည့္ ေပးရမလဲ။ အမေလး ေနာက္က် လွခ်ည္ရဲ႕ ေဟးေဟး’’

‘‘ဖ်ာၾကမ္းနဲ႔ဆို ေတာ္ၿပီေပါ့’’

  ‘‘သူ႔အိမ္ဝင္းထဲမွာသာ ေမွာက္လ်က္ခ်ေပးလိုက္ပါ။ သူ႔ ဘာသာ မဟာအဝီစိအေရာက္ ယက္ဆင္းသြားပါလိမ့္မယ္’’

  ‘‘လူေကာင္းေတြတင္တဲ့ အသုဘယာဥ္နဲ႔မတင္ပါနဲ႔ေနာ္။ စံျပငါးေဈးက အမိႈက္သယ္တဲ့ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔တင္ရင္ျဖစ္ပါတယ္ ဗ်ာ’’ အစရွိသည့္ ဖံုးမရဖိမရဝမ္း သာရႊင္ျမဴးေသာ ေလသံတို႔ထြက္ ေပၚလာသည္မွာ စၾကဝဠာတုိက္ တစ္ေသာင္းမွဟူ၍ပင္ တင္စား ႏုိင္ေလာက္ပါေပ၏။ အသက္ရွင္ လ်က္ရွိသည္၊ မရွိသည္ အပ ထား။ စင္စစ္ေသဆံုးခဲ့ၿပီျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္  ကြၽႏ္ုပ္အေနျဖင့္ကား ႏူရာဝဲစြဲ၊  လဲရာသူခိုးေထာင္း၊ ေရနစ္သူဝါးကူ၍ မထိုးလိုသျဖင့္ ခတ္မဆိတ္သာတိတ္တိတ္ေနခဲ့ ေခ်သည္မွာ တပည့္ေက်ာ္ေဖ ၾကည္၏ ထူးဆန္းလွေသာ မွတ္ ခ်က္စကားကိုမၾကားရမီအခ်ိန္ အထိျဖစ္ေခ်သည္။ ၾဆာတပည့္ တစ္သိုက္ ထိုေန႔ နံနက္စာကို လက္ရည္တစ္ျပင္တည္းစားသံုး ေနၾကခ်ိန္တြင္ျဖစ္၏။

ေဖၾကည္- ၾဆာ..တပည့္ဖတ္မိတဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုအရ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးရဲ႕ ဈာပန အခမ္းအနားမွာ ႏုိင္ငံေတာ္အလံ တစ္ဝက္လႊင့္ထူၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ လည္း ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ေတြမွာ ျပ႒ာန္းသင့္တယ္ဆုိတဲ့ ဂန္႔ေဂါ အမတ္မင္းရဲ႕အဆိုကို အေကာင္ အထည္ေဖာ္ဖို႔ စဥ္းစားသင့္တာ ေပါ့ၾဆာ’’

ကြၽႏ္ုပ္- ‘‘အလုိ၊ ေမာင္ရင့္အျမင္ က အဆန္းပါကလား။ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္မ်ားဖတ္မိလို႔ပါလိမ့္ ေမာင္’’

ေဖၾကည္- ‘‘ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိ သေလာက္ျပန္ေျပာရရင္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးဟာ အမည္ဆိုးအမ်ိဳး မ်ိဳးနဲ႔ ထိုးႏွက္ခံရသူျဖစ္ေပမယ့္ သူဟာ ေလသူရဲနဲ႔အတူ တုိက္ ေလယာဥ္ေပၚလုိက္သြားၿပီး ေလ ယာဥ္ကိုလွမ္းပစ္ေနတဲ့ က်ည္ ဆန္ေတြၾကားက ရန္သူ႔ပစ္မွတ္ ကို ဗံုးႀကဲဖို႔ကိုယ္တုိင္ၫႊန္ၾကားခဲ့ သတဲ့။ အေမရိကန္စစ္ေက်ာင္း မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထြန္းၾကည္တို႔နဲ႔အတူ သင္တန္းေတြတက္ခဲ့ေပမယ့္ စကားသိပ္နည္းသတဲ့။ သူ႔ခရီးစဥ္ တစ္ခုမွာ လံုၿခံဳေရးေတြတားထား တဲ့ၾကားက  ဇြတ္ဝင္လာၿပီး ႏႈတ္ ဆက္တဲ့   သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း အဘုိးႀကီးကိုဖက္လဲတစ္ကင္းႀကိဳ ဆိုတာလည္းပါေသးတယ္ၾဆာ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိုႏုိင္ငံတကာအလယ္ မွာ မ်က္ႏွာမငယ္ရေလေအာင္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲ၊ ပထဝီစတာေတြကို တြက္ခ်င့္ခ်ိန္ ဆၿပီး   ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို အဆင့္ျမႇင့္ (Up Grade)ေပးသြား တဲ့အတြက္ ေလးစားစရာလႊတ္ ေကာင္းဆုိပဲၾဆာရဲ႕’’

ကြၽႏ္ုပ္ကား ေဖၾကည္ငယ္၏ စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ နားေထာင္ေနရင္း စကားဝိုင္း ေဘးမွာ နားစြင့္ေနၾကေသာ က်န္ တပည့္မ်ား၏ သေဘာထားကို ငံ့လင့္ေနမိ၏။ မၾကာပါေလ။ ကပၸလီႏွင့္ ေလမင္းသားတုိ႔မွ အသံထြက္လာ၏။

ကပၸလီ-  ‘‘ဒီလိုဆုိေတာ့လည္း အဟုတ္သားၾဆာဒင္ရ။ သူ႔မွာ ေကာင္းကြက္ေတြလည္းရွိေသး သကိုး’’

ေလမင္းသား- ‘‘အင္း.. လက္စ သတ္ေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးဟာ တကယ့္လူစြမ္းေကာင္းႀကီးထင္ ပါရဲ႕’’

(ေလး)

‘‘အစဥ္အဆက္ေျပာသည္ ဟူကာမွ်ႏွင့္ အတည္မယူေလ ႏွင့္။ တစ္ဆင့္စကားၾကားကာမွ် ႏွင့္ အတည္မယူေလႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ ဉာဏ္ျဖင့္ယွဥ္၍ ဆင္ျခင္ဆံုးျဖတ္ အပ္သည္’’ဟူေသာ ကာလမသုတ္လာ ဘုရားရွင္၏ လမ္းၫႊန္ခ်က္ ကိုမွ် သတိမမူႏိုင္ၾကေလေယာင္ တကား။ သူတစ္ပါးအားျပစ္တင္ ႐ႈတ္ခ်ျခင္းအမႈကို မျပဳလိုေသာ္ ျငား ၾဆာတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ တာဝန္ရွိလာခဲ့ေခ်ၿပီ။ ဆိတ္ဆိတ္ ေန  ေထာင္မတန္ေတာ့သည္ျဖစ္ ၍ ဆိုေရးရွိကဆုိရေပေတာ့မည္မို႔ တပည့္တို႔ကို  ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနခဲ့သည့္အျဖစ္မွ ႐ုန္းထြက္လုိက္ရေပေတာ့သည္။

ကြၽႏ္ုပ္- ‘‘႐ိုေသထိုက္သူကို႐ိုေသ တာ မဂၤလာေတာ့မည္ပါရဲ႕ေမာင္ တုိ႔ရယ္။ ဒါေပသိ ေမာင္ရင္တို႔ အယူအဆအတုိင္းသာဆုိရင္ျဖင့္ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ရဟန္း တစ္ပါးရဲ႕ေကာင္းကြက္ေလးေတြ ကို ေျပာျပခ်င္ပါရဲ႕။ တစ္လက္စ တည္း ႐ိုေသေလးစားလိုက္ၾက ေပေရာ့ကြယ္တုိ႔’’

ေဖၾကည္- ‘‘ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ ၾဆာ’’

ကြၽႏ္ုပ္- ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္တဲ့  သာကီမ်ိဳးလကြဲ႕။ ဘုရားရွင္နဲ႔ ေဆြမ်ိဳးစပ္ရင္ေတာင္ ေယာက္ဖ   ေတာ္ေသးသဟ- ေနာက္ေတာ့ ရဟန္းဘဝနဲ႔ သမာ ဓိတရားပြားမ်ားလိုက္တာ တန္ခိုး အဘိညာဥ္ေတာင္ရခဲ့ဆုိပဲ’’

ကပၸလီ- ‘‘တကယ့္ကိုၾကည္ညိဳ စရာပါကလားၾဆာ’’

ကြၽႏ္ုပ္- ‘‘ဒါတင္ဘယ္ဟုတ္ေသး တုန္း။ အိမ္ေရွ႕မင္းသားကို အခ်ိန္ မတိုင္မီ ထီးနန္းရေအာင္ႀကံ ေဆာင္ေပးႏုိင္ခဲ့တာေၾကာင့္ မင္း ဆရာအျဖစ္လည္းရခဲ့ေသးသကြဲ႔။ ေမာင္တုိ႔လိုေနာက္လိုက္ေနာက္ ပါေတြ လည္းမ်ားေပသေပါ့ကြယ္’’

ေလမင္းသား- ‘‘ေလာကီေလာ ကုတၱရာႏွစ္ျဖာ ထူးခြ်န္သူလို႔ဆိုရ မွာေပါ့ၾဆာ’’

ကြၽႏု္ပ္- ‘‘ေလာကီေရး ထူးခြၽန္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္ကင္း တယ္လို႔ဆိုရမယ္ေဟ့။ သူ႔ရန္သူ လာရာလမ္းမွာ လက္ေျဖာင့္ေလး သမားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ရွင္းခိုင္း၊ အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္ကိုႏႈတ္ပိတ္ဖို႔ ေနာက္ ေလးသမား  ေလးေယာက္ကို အျပန္လမ္းမွာေစာင့္ခုိင္း၊ အဲဒီ ေလးသမား   ေလးေယာက္ကို လက္စတံုးဖို႔ ေနာက္ထပ္ေလး သမားရွစ္ေယာက္ကိုထပ္ေစာင့္ ခိုင္းၿပီး အျပတ္ရွင္းတဲ့ မဟာဗ်ဴ ဟာေျမာက္အစီအမံမ်ိဳးကိုလည္း တစ္ဖက္ကမ္းခပ္တတ္သတဲ့။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီရန္သူကို သူကိုယ္ တိုင္ေက်ာက္ေမာင္းဆင္ၿပီး လုပ္ ႀကံတဲ့အထိ စစ္ေရးအျမင္ရွိတဲ့ အျပင္ သံဃာထုကို (Up Grade) လုပ္ဖို႔အားထုတ္ခဲ့သူေပါ့ကြယ္’’

ေဖၾကည္- ‘‘နည္းနည္းေနာေနာ ပါရမီမဟုတ္။ တကယ့္ကိုရွာမွ ရွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါကလား’’

ကြၽႏု္ပ္- ‘‘ပါရမီႀကီးပံုမ်ား အဲဒီ ကိုယ္ေတာ္ဟာ ဒီကမၻာသက္ကုန္ ဆံုးတဲ့အခါ လူ႔ဘဝျပန္ေရာက္ၿပီး အ႒ိႆရမည္ေသာ ပေစၥကဗုဒၶါ ျဖစ္ဦးမွာေမာင္တုိ႔ရ’’

ဤတြင္တပည့္ေက်ာ္သံုး ဦးသားသည္ သိခ်င္စိတ္ကို မ်ိဳ သိပ္ရန္မစြမ္းႏုိင္ေတာ့သည္ျဖစ္၍ တစ္ၿပိဳင္တည္းလိုလိုအသံထြက္လ်က္  စပ္စုၾကကုန္ေလေတာ့သည္။

တပည့္မ်ား- ‘‘ပုဂၢိဳလ္ထူး၊ ပုဂၢိဳလ္ ျမတ္ဆုိတာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။ ဒီ ေလာက္ထူးျခားထူးခြၽန္တာ ဘြဲ႕ ေတာ္ေလးသိပါရေစၾဆာ’’

ကြၽႏ္ုပ္- ‘‘အိမ္း၊ ေမာင္တုိ႔အေနနဲ႔ ႐ိုေသျမတ္ႏိုးလက္စံုမိုးၿပီး ရွိခုိး ကန္ေတာ့ႏုိင္ေအာင္ ေသခ်ာမွတ္ ထားၾကေပေတာ့။ ဘြဲ႕ေတာ္က ေဒဝဒတ္တဲ့လကြဲ႕’’

ကြၽႏု္ပ္၏အေျဖစကားအဆံုး တြင္ တပည့္မိုက္သံုးဦးသည္ အံ့ ဩထိတ္လန္႔စိတ္ျဖင့္ ဟိုက္ခနဲ အာေမဍိတ္သံျပဳလ်က္ မ်က္လံုး အျပဴးသား၊ ပါးစပ္အေဟာင္း သားျဖင့္ ကုလားထုိင္အသီးသီးမွ ေနာက္ကြၽမ္းျပန္ပက္လက္လဲက် သြားၾကခ်ိန္တြင္  ကြၽႏ္ုပ္သည္ စားလက္စ   ထမင္းပန္းကန္ကို ထားရစ္ကာ ဥေပကၡာတရားကို ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ရင္း အိမ္ အေပၚထပ္ဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းတက္  ခဲ့ေခ်ေတာ့သည္။ မ်က္စိစံုလံုးကန္း၍ ခ်စ္ခင္ေလး စားတတ္ၾကသူမ်ားႏွင့္ ကြၽႏ္ုပ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရန္   မလိုေတာ့ ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေခ်သည္တမံု႔။