Pages

“ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ပုဂံေျမခ်စ္သူ”


၂၆။၀၂။၂၀၁၅ေန႔ထုတ္ သည္ေလးဒီးစ္အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္မွ။ ။

“ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ပုဂံေျမခ်စ္သူ”

(မင္းဒင္)

(တစ္)
သာယာလွေသာဖူးခက္ျမိဳ႕၏၊ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွသည့္ညေနခင္းတစ္ခုတြင္ျဖစ္ေလသည္။

“ကဲ၊ၾဆာ၊အထုတ္အပုိးသာျပင္ေပေတာ့၊က်ေနာ္တုိ႔စပြန္ဆာေကာင္းေကာင္းရခဲ့ျပီမုိ႔၊ခရီးယာယီထြက္ၾကစုိ႔ရဲ့”

“တကယ္ပဲၾဆာ၊ၾဆာတပည့္ေတြကံေကာင္းခ်က္ကေတာ့
အိပ္မက္မ်ားလားလုိ႔ေတာင္ရင္ဖုိစုိးထိတ္ရ တဲ့ အထိ”

“ၾဆာတပည့္ေတြကုိ၊တစ္ေယာက္ေဒၚလာတစ္ေထာင္စီေဘာက္ဆူးေပး
တာသာၾကည့္ေပေတာ့ၾဆာ”

ႏိုင္ငံတစ္ကာခရီးသြားတုိ႔ျဖင့္အျမဲတေစစည္ကားေနေလ့ရွိေသာ
ဖူးခက္ျမိဳ႕သည္၊(Height Season)ဟု ေခၚတြင္ သည့္၊ခရီးသည္အဝင္
မ်ားသည့္ကာလမ်ားမွာပင္၊
သိသိသာသာေျခာက္ကပ္လ်က္ရွိ၏။ႏိုင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္သူအခ်ဳိ႕ကမူ၊
ဤသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းသည္၊ထုိင္းဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးအစုိးရ၏စီမံခန္႔ခြဲမွဳအမွားေၾကာင့္ဟုဆုိၾကသည္။
မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ၊ေနာက္ဆက္တြဲရလာဒ္အျဖစ္၊ျမန္မာအလုပ္သမားတုိ႔
အလုပ္ပါးလ်ားၾကလ်က္၊ယင္းတုိ႔ကိုမွီခုိရပ္တည္ေနရေသာ၊ကၽြႏ္ုပ္၏ စံုစီနဖာမဟာအေရာင္းဆုိင္ၾကီးမွာက်ီးႏွင့္ဖုတ္ဖုတ္ျဖစ္ေနေလ၏။

မုိးေသာက္မွသည္ ေနဝင္သည္အထိေစ်းဦးမေပါက္ေသာေန႔ရက္မ်ားေၾကာင့္၊
ဆုိင္ကုိယာယီပိတ္ထားကာ၊အခန္းေအာင္းျပီး
အိမ္ေနာက္ေဖးေတာအုပ္ငယ္ဆီမွေတာၾကက္တြန္သံကုိနာခံရင္း၊
လဒမွဳိင္မွဳိင္ေနမိခ်ိန္တြင္၊တပည့္ေက်ာ္ေဖၾကည္၊
ကပၸလီႏွင့္ေလမင္းသားတုိ႔ရႊင္ျမဴးအားရေသာေလသံတုိ႔ျဖင့္ၾဆာ့ထံ
အူယားဖားယားဝင္လာၾကေသာေၾကာင့္၊ကၽြႏ္ုပ္သတိ ျပန္ဝင္လာခဲ့၏။

“ဘာေတြတုန္းကြာ၊ေစ်းေရာင္းမေကာင္းလုိ႔စိတ္ညစ္ရတဲ့ၾကားထဲ၊နင္တုိ႔ကတစ္ေမွာင့္”

“ကဲပါၾဆာ၊ေမွာင့္ခ်င္ရင္ေနာက္မွေမွာင့္ေပေတာ့၊အဝတ္ထုတ္ကုိ
တပည့္တုိ႔ျပင္လုိက္မယ္၊ဖလုိက္တိကက္ေတာင္ျဖတ္ျပီးေနျပီ၊ခုပဲေလဆိပ္ဆင္းရေတာ့မွာ”

“ေနၾကပါဦး၊လားရာအရပ္ေလးေတာ့ေျပာၾကပါဦးလဟ”

“ပုဂံကုိၾဆာရဲ့ပုဂံ၊ပုဂံ၊ၾဆာ့ရြာနားကပုဂံကုိခင္ဗ်”

“ဘယ္သူက၊ဘာအတြက္၊ငတုိ႔တအုံတမၾကီးကိုစပြန္ဆာေပးသတဲ့တုန္း”

“ေမးမေနပါနဲ႔ၾဆာရယ္၊တပည့္နားလည္သေလာက္ေတာ့
သူဟာေရွးေဟာင္းသမုိင္းပညာရွင္ထင္ပါရဲ့၊
ပုဂံကဘားမားကုိရင္ညြန္႔ကိုေတြ႔ခ်င္လုိ႔တဲ့ၾဆာ”

ေနာက္မွက်ားလုိက္သလုိ၊ဝူးဝူးဝါးဝါးရွင္းျပေနသည့္၊
တပည့္ေက်ာ္တုိ႔၏စကားကုိကၽြႏု္ပ္နားမရွင္းသည္ကား၊အမွန္ ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။သုိ႔ေသာ္ေလယာဥ္ခ်ိန္အလြန္နီးေနျပီျဖစ္သည္ကတေၾကာင္း၊
ဇာတိရြာႏွင့္မေဝးလွေသာ၊ ျမန္မာ့ ေရွးေဟာင္းနယ္ေျမသုိ႔မေရာက္သည္မွာ
အႏွစ္သံုးဆယ္ခန္႔ၾကာျပီျဖစ္သည္ကတေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္၊ ခရီးေဆာင္ အိတ္တုိ႔ကို၊ကသုတ္ကရက္ယူေဆာင္လ်က္၊ၾဆာတပည့္တသုိက္၊
ဖူးခက္ေလဆိပ္ဆီသုိ႔တက္သုတ္ႏွင္ခဲ့ၾကေလ သည္တမံု႔။

(ႏွစ္)
တပည့္ေက်ာ္တုိ႔ကား၊ဘယ္ကဘယ္လုိအခ်ဥ္မိလာေလသည္ေတာ့မသိ။
သုိ႔ေသာ္ကၽြႏု္ပ္၏လက္ရင္းတပည့္ေက်ာ္တုိ႔သည္၊ညာတာပါေတးေျမွာက္ပင့္
ခ်ဴစားတတ္သည့္ဥာည္ကေလးရွိၾကေသာ္ျငား၊
မလိမ့္တပတ္အေကာက္ၾကံျခင္းမ်ဳိးကုိမူ၊လုပ္ေလ့မရွိေၾကာင္း၊
ယံုၾကည္ျပီးသည့္အေလ်ာက္၊ေလဆိပ္သုိ႔သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ခပ္မဆိတ္ပင္ လုိက္ပါလာခဲ့ေလသည္။

ဖူးခက္ေလဆိပ္အေရာက္တြင္လည္း၊ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္နီးကပ္ေနျပီျဖစ္၍၊
တပည့္ေက်ာ္တုိ႔ညြန္းေလေသာ၊ေရွးေဟာင္းသမုိင္းပညာရွင္ဆုိသူၾကီးႏွင့္၊“ဟုိင္း” “ဟုိင္း”ဟူ၍သူဟုိင္းကိုယ္ဟုိင္း၊ႏွစ္ေယာက္ဟုိင္း၊ ဟုိင္းသံျပိဳင္သာ ျပဳခဲ့ၾကရျပီး၊ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္သည္တြင္မွ၊ အႏွီပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ ခံုေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ တြဲက်ကာ၊
 ေအး ေအးလူလူစကားစျမည္ေျပာျဖစ္ၾကေလေတာ့၏။

သူထုတ္ေပးေသာလိပ္စာကဒ္ပါအမည္ကိုဖတ္မိသည္တြင္၊
(ေရာဘတ္ဘဲလာ့ဒ္-ေရွးေဟာင္းသုေတ သနကၽြမ္း က်င္သူ၊ေရတပ္အရာရွိေဟာင္း)ဟု ေရးသားထားေလရာ၊ ကၽြႏု္ပ္၏စိတ္ထဲတြင္၊
ရုတ္တရက္ ထိတ္ကနဲျဖစ္ သြား ရေလသည္။
ဗဟုသုတဥာဏ္ပညာၾကီးမားလွေသာ၊ကၽြႏု္ပ္သည္ လက္ကိုင္ဖုန္းျဖင့္၊မသိမသာ
 ဂူးဂလင္းလုပ္ လုိက္မိသည္တြင္၊ကၽြႏု္ပ္ကားမထင္မွတ္ပဲ၊
ကမၻာေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ၾကီးတစ္ဦးႏွင့္နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ရင္ဆုိင္ၾကံဳေတြ႔ေနရျပီျဖစ္ ေၾကာင္း၊
သည္းထိတ္ရင္ဖုိသိလုိက္ရေခ်သည္။

ေရာဘတ္ ဘဲလာ့ဒ္(RobertBallard)သည္၊ေရေအာက္တြင္နစ္ျမွဳပ္ေနခဲဲ့ေသာ၊ ဧရာမသေဘၤာပ်က္မ်ား ကုိရွာ ေဖြရာ၌ကမၻာ့ အေတာ္ဆုံးနံပါတ္တစ္အျဖစ္သတ္မွတ္ထားခံရ၊သူမတူေအာင္ျပိဳင္စံရွားသူၾကီး ေပ တည္း။

တုိက္တန္းနစ္သေဘၤာ၊ဘစ္စမာ့ခ္စစ္သေဘၤာၾကီး၊
(USS)ယူအက္စ္စ္ေယာ့ခ္ေတာင္းေလယာဥ္တင္သေဘၤာ၊
ဂၽြန္အက္ဖ္ကေနဒီသေဘာၤၾကီးတုိ႔ကိုသူရွာေဖြႏိုင္ခဲ့သည္။
ထုိ႔ထက္ပုိ၍ၾကီးက်ယ္သည္ကား၊တူရကီဆိပ္ကမ္းအနီး၊
ပင္လယ္နက္ေအာက္ၾကမ္းျပင္တြင္လြန္ခဲ့ေသာ၊
နွစ္ေပါင္းတစ္ေသာင္းခန္႔ကတည္ရွိခဲ့သည့္ျမဳိ႔ပ်က္ၾကီးတစ္ျမိ႕ ကိုရွာ ေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္၊ၾကီးက်ယ္ခန္းနားသည့္ရွာေဖြေတြ႔မွဳမ်ားကုိ
စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သူပီပီ၊ကမၻာပတ္၍ေငြကုိေလလိုသံုးႏိုင္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊
ကၽြႏု္ပ္၏တပည့္ေက်ာ္တုိ႔အားေဘာက္ဆူးေကာင္းေကာင္းႏွင့္ စပြန္ဆာေပးကာ၊ ပုဂံေျမဆီသုိ႔ေခၚခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပမည္။

သုိ႔ေသာ္ကၽြႏု္ပ္နားမရွင္းႏိုင္သည့္အခ်က္တုိ႔ကား၊မစၥဘဲလာ့ဒ္ကဲ့သုိ႔ေသာ
ကမၻာေက်ာ္အဏၰဝါမုဆုိးသည္၊အဘယ္ေၾကာင့္ကုန္းေခါင္ေခါင္
ပုဂံေျမကုိစိတ္ဝင္စားေပသနည္း။သူေတြ႔ဆံုလုိေသာကုိရင္ညြန္႔ဟူသည္ မည္သူနည္း။

(သံုး)
အဘုိးၾကီးဘဲလာ့ဒ္သည္၊ကၽြႏု္ပ္၏ဥပဓိရုပ္ႏွင့္ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးကုိ
အေတာ္ပင္ေလးစားဟန္ရွိေလ ရာ၊ဘန္ ေကာက္ရန္ကုန္ခရီးစဥ္တြင္လည္း ခံုခ်င္းေဘးခ်င္းကပ္ထုိင္ခြင့္ျပဳရန္ေတာင္းပန္သျဖင့္၊ကၽြႏု္ပ္လည္းစိတ္လိုလက္ရ ပင္ခြင့္ျပဳရေခ်သည္။ေလယာဥ္ေျမျပင္မွၾကြသည္ႏွင့္သူကပင္စတင္၍
စကား ေဖာင္ဖြဲ႔လာခဲ့ျပန္၏။

ဘဲလာ့ဒ္။ ။ဒါနဲ႔မစၥတာဒင္၊ကက္သလင္းကင္ညြန္ (Kathleen Kenyon)ဆုိတဲ့
အမ်ဳိးသမီးၾကီးကုိသိ သလားဗ်

ဒင္။ ။(ဗုေဒၶါတလ်က္၊ဣေျႏၵမပ်က္)။အင္း၊ၾကားေတာ့ၾကားဖူးသလုိပဲဗ်၊ဒါေပသည့္ ပုိျပည့္စံုေအာင္ နည္းနည္း ရွင္းျပပါဦးခင္ဗ်

ဘဲလာ့ဒ္။ ။သူက(၁၉၀၆)မွာေမြးတာဗ်။(၁၉၇၈)ခုႏွစ္မွာဆံုးပါးသြားရွာတယ္ ။ျဗိတိသွ်ျပတုိက္ညႊန္ၾကား ေရးမွဴး လုပ္ခဲ့တာေလ။သူလက္တြဲခဲ့တာက ၀ွီးလားစ္ေဖာင္ေဒရွင္း
(wheelers foundation Institute of Archaeology of the University of London)ေပါ့ဗ်ာ၊

ကၽြႏု္ပ္လည္းဟန္မပ်က္၊မွင္ေမွာင္းအျပည့္ျဖင့္၊
သူ႔စကားကုိနင္းကာ၊ေခ်ာ္လဲေရာထုိင္လုိက္ရျပန္၏။

ဒင္။ ။ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ။ဟုတ္ပါ့၊သိပ္ေတာ္တဲ့အမ်ဳိးသမီးၾကီးေပါ့။ဒါနဲ႔ဆက္ပါဦးဗ်

ဒဲေလာ့ဒ္။ ။သူကအေဟာင္းအျမင္းေတြကိုစိတ္၀င္စားခဲ့ရာက
၊ေရွးေဟာင္းပစၥည္းတူးေဖာ္နည္း အသစ္ေတြ ေခတ္မီေအာင္
တီထြင္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့၊အေရွ႕ အလယ္ပုိင္းက၊ေသနတ္ေတြၾကားထဲ၀င္ျပီး
 ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦေတြထုံးမသုတ္ေအာင္ ၊လက္ကေလးနဲ႔ယက္ျပီးတူးတတ္ေအာင္၊ပညာေပး ေဟာေျပာခဲ့တဲ့ အမ်ဳိး သမီးၾကီးဗ်။
အကြက္ခ်ျပီး စနစ္တက် ေဖာ္ခဲ့တဲ့သူ႔ေၾကာင့္ ေဂ်ရုဆလင္ကုိ၊အာရပ္ မြတ္ဆလင္ကမာၻ၊ ဂ်ဴးကမာၻနဲ႔ ခရစ္ယန္ေတြၾကားထဲ အေကာင္း အတုိင္း ရွင္းရွင္းျမင္ခြင့္ရတာ၊

အေနာက္ကမာၻအတြက္ ေဂ်ရုဆလင္ကုိ ဗဟုိျပဳေနတဲ့ အာရပ္ မြတ္ဆလင္-ဂ်ဴး ခရစ္ေတာ္သမုိင္းေတြကုိအမွန္အတုိင္းသိနားလည္ႏိုင္ခဲ့ရျခင္းဟာ ကမာၻ႔သမုိင္းအတြက္ အင္မတန္ အေရး ပါခဲ့တယ္။အာရပ္ကမာၻအတြက္ သူတုိ႔သမုိင္းကုိ ကမာၻက အမွန္အတုုိင္း သိနားလည္လက္ခံ ျခင္းဟာကမာၻ႔သမုိင္းအတြက္အင္မတန္တန္ဖုိးၾကီးလွတယ္။အခုအဲဒီမစၥကင္ညြန္နဲ႔နာမည္တူ၊ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ျမတ္ႏိုးထိန္းသိမ္းသူ ျမန္မာျပည္မွာရွိေနတယ္ဆုိေတာ့၊က်ေနာ္အရမ္းရမ္းကိုစိတ္ဝင္စား တယ္ဗ်ာ။ သူ႔ကုိက်ေနာ္ ေတြ႔ခ်င္စမ္းလွပါဘိ”

ကၽြႏု္ပ္ကားနဖူးကုိလက္ဝါးႏွင့္ေယာင္ယမ္း၍မရုိက္မိေလေအာင္
အတန္ပင္ထိန္းလုိက္ရ၏။တစ္စံုတစ္ခုျဖင့္၊အၾကီး အက်ယ္လြဲမွားေနခဲ့ေလျပီ။

အဘုိးၾကီးဒဲေလာ့ဒ္သည္မစၥကင္ညြန္ကုိေလးစားအားက်ကာ၊
ပင္လယ္ျပင္အဏၰဝါမွသည္၊ပံုဂံေျမကုန္းေခါင္ေခါင္ကုိစိတ္ဝင္ စားေနသူေပတကား။သူေျပာသည့္နာမည္ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္၊
အရာက် ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း တစ္ဦးရွိ ခဲ့သည္ ကိုကၽြႏု္ပ္သိပါ၏။
သူ၏ေရွးေဟာင္းပစၥည္းဆုိင္ရာ ဒႆနကုိလည္း ကၽြႏု္ပ္ၾကား နာဖူးပါ၏။

 ဖူးခက္တြင္ေနေသာတပည့္ေက်ာ္တုိ႔သည္အဆုိပါဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း၊ပင္စင္ပင္
မစားရ သည့္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ႏွင့္ မည္သည့္အခါက မည္သုိ႔မည္ပံုအဆက္အသြယ္ရကာ ပတ္သက္ဆက္ ႏြယ္ခဲ့ ေလသနည္း။

(ေလး)
ကၽြႏု္ပ္သည္အေျဖရွာမရေသာပုစၦာမ်ားကုိရင္ဝယ္ပုိက္လ်က္ပင္၊
ပုဂံေျမသုိ႔ေခ်ာေမာစြာေရာက္ခဲ့ပါ၏။ပုဂံေျမကား၊ သက္ဆုိင္ရာတုိ႔၏ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္နည္းပါးမွဳေၾကာင့္၊ျမင္ရေတြ႔ရသည္မွာ
စိတ္မသက္မသာစရာ၊ျမင္ကြင္းတုိ႔ရိွေနေသာ္ျငား
ဘုရားရိပ္တုိ႔ေၾကာင့္ေအးခ်မ္းသာယာလ်က္ရွိေလသည္။တပည့္ေက်ာ္တုိ႔မွာ ကုိရင္ညြန္႔အားဆက္ သြယ္စံုစမ္း ရွာေဖြရန္နံနက္ေစာေစာကပင္၊ တည္းခုိရာဟုိတယ္ မွာထြက္ခြာသြားခဲ့ ၾကျပီးကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ မစၥတာ ဒဲေလာ့ဒ္အား၊သရပါတံခါးဝတြင္ေစာင့္ဆုိင္းရန္ခ်ိန္းဆုိခဲ့၏။

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္မစၥတာဒဲလာ့ဒ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား၊သရပါတံခါးဝရွိ
တမာပင္ရိပ္ေအာက္တြင္၊ခမာအင္ပါယာထက္ေစာ၍ တန္ခိုးထြားခဲ့ေလေသာ၊ပ်ဴအင္ပါယာ၊
ခမာအင္ပါယာႏွင့္ေခတ္ျပိဳင္ၾကီးက်ယ္ခန္းနားခဲ့ ေသာပုဂံအင္ပါယာတုိ႔၏ လြမ္းေမာဖြယ္သမုိင္းေၾကာင္းကုိတံေထြးစင္ေအာင္အာေခ်ာင္ေနၾကစဥ္၊ တပည့္ေက်ာ္သံုးဦးသည္၊မ်က္ႏွာစိမ္းပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးႏွင့္အတူေပါက္ခ်လာၾက၏။

အဆုိပါပုဂၢိဳလ္ကား၊ဖ်င္ၾကမ္းပုဆုိးကုိတုိတုိဝတ္လ်က္၊ေက်ာေျပာင္ၾကီးႏွင့္ျဖစ္၏။
ရင့္ေရာ္လွေသာရုပ္ရည္ေၾကာင့္အသက္ကုိမခန္႔မွန္းႏိုင္ေလ၊
ထူးျခားသည္ကားေနာက္ေစ့ထက္တြင္ယပ္ေတာင္ေဟာင္း
တေခ်ာင္းကုိၾကိဳးျဖင့္ခ်ည္ေႏွာင္ထား၏။

လက္တဖက္တြင္ထံုးပံုး၊အျခားတဖက္တြင္၊တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္း
 ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ တပည့္ ေက်ာ္ ေဖၾကည္သည္မ်က္ႏွာလုိမ်က္ႏွာရေလသံျဖင့္၊
သြက္လက္ခ်က္ခ်ာစြာမိတ္ဆက္ေပး၏။

“ဟယ္လုိ၊မစၥတာဒဲေလာ့ဒ္၊ဒီလူဟာ မစၥတာေတြ႔ခ်င္တဲ့ကုိရင္ညြန္႔ပဲခင္ဗ်၊"

အဘုိးၾကီးဒဲေလာ့ဒ္သည္၊စေကာနီးပါးဝုိင္းစက္ျပဴးက်ယ္ေသာမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္
ကုိရင္ညြန္႔ကိုေသခ်ာစြာစုိက္ၾကည့္ လုိက္ရင္း၊(Oh, My God)ဟုေရရြတ္လ်က္သူ႔နဖူးသူ ျဖန္းကနဲေနေအာင္၊ ေယာင္ယမ္း၍ ရုိက္ လုိက္ေလသည္။

ေနပူရွိန္ေၾကာင့္ေလာ၊ျပင္းထန္ေသာစိတ္ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ေလာမဆုိႏုိင္၊
မစၥတာဒဲေလာ့ဒ္သည္ ရုတ္ ျခည္းပင္ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ေျမတြင္လဲေလ၏။

ကၽြႏု္ပ္လည္းကိုရင္ညြန္႔၏ေနာက္ေစ့ဆီမွ၊ယပ္ေတာင္ကုိႏွဳတ္ယူလ်က္၊ မစၥတာ ဒဲေလာ့ကုိႏွာႏွပ္ေနရခ်ိန္တြင္၊ကုိရင္ညြန္႔သည္ အသင့္ပါလာေသာထံုးပံုးႏွင့္ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္း ကုိကုိင္ဆြဲ ကာ၊သရပါတံခါး၏အုတ္နံရံၾကီးကုိ၊ စိမ္ေျပနေျပထံုးသုတ္ေနေလသည္။

“မင္းတုိ႔နဲ႔ေတာ့ခက္ပါဘိကြာ”

ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိဗ်ာမ်ားေနေသာကၽြႏု္ပ္သည္၊တပည့္ေက်ာ္တုိ႔အားေတာ္ေတာ္ရွဳပ္တဲ့ေကာင္ေတြဟူေသာအဓိပၸါယ္ပါသည့္မ်က္ေထာက္နီၾကီးျဖင့္၊လွမ္းၾကည့္ရင္းျပစ္တင္ေမာင္းမဲလိုက္ခ်ိန္တြင္ကား၊သင္းတုိ႔သည္ဣေျႏၵမပ်က္ေအးေဆးတည္ျငိမ္သည့္ မ်က္ႏွာထားကုိယ္စီ ႏွင့္ရွိေနၾက၏။

“တပည့္တုိ႔ဘာမ်ားအမွားလုပ္မိပါလိမ့္ၾဆာရယ္”

“ငါ့ႏွယ္လဲသာေသလုိက္ခ်င္ပါဘိေတာ့၊သူေတြ႔ဖုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ထားတာက
၊ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမွဳ အေမြ အႏွစ္ေတြ ကုိအျမတ္တႏိုးတန္ဖုိးထားတတ္တဲ့၊လူၾကီးလူေကာင္းကြ၊
ကုိရင္ညြန္႔နဲ႔နာမည္ခ်င္းေတာ့၊ခပ္ဆင္ဆင္ တူတာ ေပါ့ ကြာ”

အကင္းပါးလွေသာတပည့္တုိ႔ကား၊ကၽြႏု္ပ္၏ဆုိလုိခ်က္ကုိဒက္ကနဲ သေဘာေပါက္ဟန္ရိွ၏။

“ေၾသာ္သိျပီၾဆာ၊တပည့္တုိ႔လုိမုိက္ဂရင့္ဝါးကားက အဲသေလာက္ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ဳိးနဲ႔ ဘယ္မွာ လာအဆက္အသြယ္ရွိပါ့မတုန္း။ဒါေပသိ၊ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားရင္၊
တပည့္တုိ႔ရဲ့ ကုိရင္ညြန္႔နဲ႔ ၾဆာ့ ကုိခင္…၊ အဲၾဆာ့လူၾကီးဟာေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကိုျမတ္ႏိုးထိိန္းသိမ္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့
နည္းလမ္းခ်င္း အတူတူပါပဲၾဆာ”

ကၽြႏု္ပ္သည္အာေစးမိသကဲ့ရွိေလ၏။ဆင္ေျခမ်ားလွေသာ၊
မိေက်ာင္းသားတုိ႔ႏွင့္စကားဆက္ရန္၊ကၽြႏု္ပ္တြင္အင္အားမရွိေတာ့ေခ်။
အဘုိးၾကီးဒဲေလာ့ဒ္ကားတအင္းအင္းျငီးျငဴရင္း၊
သတိျပန္လည္လာခဲ့ျပီ။ယင္းတခဏ၌ သရပါ တံခါးႏွင့္မနီးမေဝးရွိထေနာင္းပင္အုပ္ဆီမွဂ်ဳိးငွက္ကူသံသည္အညာေလပူပူ၊ေနပူပူတြင္၊တကူကူး၊ကူ၊ခ်င္းထပ္ေအာင္၊ေပၚထြက္လာလ်က္ရွိ၏။
အဘယ္အရာကိုကူခိုင္းေလပါသနည္း။ျမန္မာ့အတိတ္သမုိင္းလက္ရာပုဂံေျမကုိေလာ၊ကၽြႏု္တို႔ႏုိင္ငံသားမ်ား၏အနာဂတ္ကုိေလာ။ ။


ေလာက္ကုိင္စစ္ေျမျပင္ႏွင့္အမ်ဳိးကုိအလြန္ခ်စ္တတ္ေသာကၽြႏု္ပ္။ ။


၁၇။၀၂။၂၀၁၅ေန႔ထုတ္ ဆဲဗင္းေဒးေန႔စဥ္သတင္းစာမွ ။

ေလာက္ကုိင္စစ္ေျမျပင္ႏွင့္အမ်ဳိးကုိအလြန္ခ်စ္တတ္ေသာကၽြႏု္ပ္။ ။

(မင္းဒင္)

 (တစ္)

‘ဒိုင္း၊ ဒိုင္း၊ ဒိုင္း’‘ဒက္၊ ဒက္၊ ဒက္’

‘ရႊီ ဝုန္း၊ ဝုန္း၊ ဒုန္း၊ ဒုန္း’

   ‘‘ေဆာ္ကုန္ၿပီၾဆာေရ႕။ လယ္ဒီ ဝမ္း တူး သရီး’’

နားကြဲလုမတတ္ဆူညံေသာ ေသနတ္သံ၊ အေျမာက္သံ၊ ဗုံး သံတို႔ေၾကာင့္ ကြၽႏ္ုပ္ႏွင့္တပည့္ ေက်ာ္သံုးဦးသား နီးရာလမ္းေဘး ခ်ဳံပုတ္ထဲသို႔ အုန္းခနဲေနေအာင္ တညီတညာတည္း ဒိုင္ဗင္ထုိး လိုက္ၾကသည္မွာ ယိမ္းတိုက္ထား သည္ႏွင့္ပင္တူေသးေတာ့သည္။ သတၱိခဲတပည့္တစ္သိုက္ ခ်ဳံပုတ္ အတြင္းမွာ ဒူးတဆတ္ဆတ္တုန္ ကာ ေၾကာက္ရြံ႕လ်က္ရွိေနရွာၾက ဟန္ကား  ကြၽႏ္ုပ္၏စိတ္ကို အေတာ္ပင္ကသိကေအာက္ျဖစ္ ေစသည္မွာအမွန္။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ ဘိုးေဘးမ်ားျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရားႏွင့္ ဗႏၶဳလတို႔သာ ဤအျဖစ္ကို ျမင္ေလေသာ္ ရွက္ႏိုးဖြယ္ရာတည္း။

ကြၽႏ္ုပ္သည္ ပက္လက္လန္ ေနသည့္  အေနအထားမွပင္ ေကာင္းကင္ယံဝယ္ ေဝါခနဲထုိးပ်ံ သြားသည့္တိုက္ေလယာဥ္ကို လက္ကိုင္ဖုန္းျဖင့္ အမိိအရဓာတ္ ပံုလွမ္း႐ိုက္ေနမိ၏။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ သည္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အႏၲရာယ္ စက္ကြင္း၏  ဗဟိုခ်က္မတြင္ ေရာက္ရွိေနၾကေခ်ၿပီ။ ေသေပါက္ေသဝ အေရးဟယ္အေၾကာင္း ဟယ္အျဖစ္မ်ဳိးႀကံဳလာခ်ိန္တြင္ မည္းမည္းျမင္ရာအျပစ္ရွာတတ္သည့္ တပည့္ေက်ာ္တို႔၏ မေက်မခ်မ္းညည္းတြားေရရြတ္သံတို႔မွာ အလြန္ပင္နားၾကားျပင္းကပ္စရာေကာင္းလွ၏။

‘‘သည္တစ္ခါေတာ့ ကိုယ္ က်ဳိးနည္းပါေပါ့ၾဆာရယ္၊ တပည့္ တို႔အသက္  ဘယ္ကထြက္ရ မတုံးၾဆာ။  ေျခရွည္ခ်င္ဦးေလ’’

‘‘အမွန္ေတာ့ ၾဆာတရားခံ ပဲ။ အခုလိုတပည့္ေတြကို ေျမာင္း ထဲေရာက္ေအာင္ပို႔တာ ၾဆာမွ ၾဆာပဲ’’

‘‘အသက္သာဖင္ေဆာင့္ေန တာ၊ ဇြတ္တရြတ္လုပ္တတ္တဲ့ စိတ္က ေသမွပဲေပ်ာက္မွာထင္ပါ ရဲ႕။ ကဲ...အခုေတာ့မွတ္ၿပီလား ဂု႐ုႀကီး’’


 သင္းတို႔ ငိုသံပါေအာင္ ညည္းေနၾကေလသည္တြင္ ကြၽႏ္ုပ္လည္း ခပ္တည္တည္ဘာမထီ အုိက္တင္ျဖင့္ ေလသံတင္းတင္း တုံ႔ျပန္စကားဆိုလိုက္ရသည္။

‘‘ေသတစ္ေန႔ ေမြးတစ္ေန႔ပါ ကြာ။ လွမုန္းတို႔မိသားစုကိုသာ ေတြ႕ေအာင္ရွာၾကစို႔ကြယ္။ငါ့ႏွမေလးကုိ ေတြ႕တာနဲ႔ ရြာျပန္ၾကတာေပါ့ကြာ’’

(ႏွစ္)

ကြၽႏ္ုပ္တို႔ေရာက္ရွိေနသည့္ ေနရာကား ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပုိင္း နမ့္စမ္လပ္ရြာႏွင့္ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕အၾကား ဗ်ဴဟာကုန္းအနီးတြင္ျဖစ္ ၏။ အႏၲရာယ္၏အေငြ႕အသက္ ကိုရိပ္စားမိဟန္ရွိသည့္ နယ္ခံ ယာဥ္ေမာင္းမွာ ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕ အေရာက္ ခရီးေရွ႕မဆက္ရဲေတာ့ ေလသျဖင့္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔အား နမ့္စမ္ လပ္ရြာမွာပင္ ခ်ထားရစ္ကာ လား႐ိႈးၿမိဳ႕ဆီသို႔ ျပန္လည္တပ္ ေခါက္သြားခဲ့ေလၿပီ။ ၾဆာတပည့္ ေလးဦးသား ေျခလ်င္တစ္လွည့္၊ ကုန္းေၾကာင္းတစ္နည္း ေလာက္ ကိုင္သို႔ စိုးရံြ႕စိတ္ကိုယ္စီျဖင့္ ခရီး ဆက္ေနၾကစဥ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အထက္ပါအတိုင္း အေျမာက္သံ၊ စိန္သံ၊ ဗံုးဆန္တို႔ၾကားတြင္ ပိတ္မိ ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

 စင္စစ္ ထုိအျဖစ္အပ်က္ သည္ ကြၽႏ္ုပ္၏ေမြးရပ္ေျမျဖစ္ ေသာနတ္ေမာက္နယ္ေရႊပင္ရြာ သို႔ လြန္ခဲ့ေသာရက္သတၱပတ္ခန္႔ က အလည္ေရာက္ခဲ့စဥ္တြင္ ျမစ္ဖ်ားခံအစျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလ ၏။  ထုိရက္မ်ား၏တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းဝယ္  ကြၽႏ္ုပ္၏မိခင္ ဘက္မွ ေတာ္စပ္ေသာဦးႀကီးတစ္ ေယာက္ ကြၽႏ္ုပ္တည္းခိုရာအိမ္သို႔ ေပါက္ခ်လာကာ  မ်က္ႏွာကို ေအာက္က်ဳိ႕ရင္း မ်က္ရည္တစမ္း စမ္းႏွင့္စကားဆိုခဲ့သည္။

‘‘က်ဳပ္တို႔တစ္ေဆြလံုးတစ္ မ်ဳိးလံုးမွာ ေလာက္ေလာက္လား လားအားထားစရာဆုိလို႔ ကိုရင္ ငဒင္တစ္ေယာက္သာရွိတာကလား။ ကိုရင့္ႏွမေလး ကေလး တစ္ၿပံဳတစ္မႀကီးနဲ႔ ကိုရင္မကယ္ရင္ ေသဖြယ္သာရွိပါေတာ့တယ္’’

ဦးႀကီးတင္ ေတာင္းခံေသာ အကူအညီက ေရႊပင္တြင္စားေရး ဝတ္ေရးမေသာင္သာသည္ျဖစ္၍ ရွမ္းျပည္နယ္ ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕သို႔ မိသားစုလိုက္သြားေရာက္ကာ ႀကံစိုက္ေနၾကရေသာ သူ၏သမီး ေထြး၊ ကြၽႏ္ုပ္၏ႏွမဝမ္းကြဲလွမုန္း တို႔မိသားစုကို ရြာအေရာက္ျပန္ လည္ေခၚေဆာင္လာရန္ျဖစ္ေခ် သည္။ ဦးႀကီးတင္ပူပန္မည္ဆုိက ပူထုိက္လွ၏။ လွမုန္း၏လင္သား လူႏံုလူအစာရင္းဝင္ ကိုရင္ငျပား မွာလည္း မမာမက်န္းျဖစ္ေနသည့္ အျပင္ လွမုန္းထံမွ တယ္လီဖုန္း သတင္းစကားအရ ေလာက္ကိုင္ ၿမိဳ႕ကို ဖုန္ၾကားရွင္ႏွင့္အဖြဲ႕မွ ျပန္ လည္သိမ္းပိုက္ရန္ လူသူလက္ နက္မ်ား တစ္စတစ္စစိမ့္ဝင္လာ ေနၿပီဟုလည္းဆိုပါ၏။

အမ်ဳိးအတြက္ အေရးေတာ္ ပံုႀကံဳလာသည္မို႔ အမ်ဳိးကိုခ်စ္ တတ္ေသာကြၽႏ္ုပ္၏ဂုဏ္ပုဒ္ကို ထုတ္ေဖာ္ကာ အကူအညီေတာင္း ခံလာသည့္ဦးႀကီးတင္၏ ေမတၱာ ရပ္ခံခ်က္ကိုကြၽႏ္ုပ္တြန္းလွန္ရန္ အေၾကာင္းမရွိေခ်။  ထုိ႔ေၾကာင့္ ဖူးခက္သို႔ျပန္ခ်င္ေဇာကပ္ေနသည့္ တပည့္ေက်ာ္တို႔ကို ဇြတ္အတင္းအပါေခၚကာ ေရႊပင္၊ မႏၲေလး၊ လား႐ိႈးမွသည္ စစ္ရိပ္စစ္ေငြ႕သန္းေနေသာ ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕ထိတိုင္ မဟာခရီးရွည္ႀကီးကို ရင္ေကာ့ခ်ီတက္ခဲ့ၾကရာမွ ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕အနီး အႏွီခ်ဳံပုတ္အတြင္းသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ရွိေနခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္တမံု႔။

(သံုး)

ႀကိဳတင္ရရွိထားေသာ သတင္းမ်ားႏွင့္ ပစၥကၡပကတိ အေျခအေနတို႔ကို   ေပါင္းစပ္လ်က္ ခ်ဳံပုတ္အတြင္းမွေန၍  ကြၽႏ္ုပ္ ေလ့လာ သံုးသပ္မိသေလာက္ ဤတိုက္ပြဲသည္ ဖုန္ၾကားရွင္ဦး ေဆာင္ေသာ ဘိန္းေမွာင္ခိုစာရင္း ဝင္ေသာင္းက်န္းသူတို႔ႏွင့္ထိေတြ႕ တိုက္ပြဲျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္အေနျဖင့္ နယ္ေျမရွင္းလင္းေရးသေဘာ ေခ်မႈန္းေနျခင္းျဖစ္ဟန္ရွိ၏။ ရာဇဝင္ေျပာင္လွ ေသာ  ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ႀကီး အေနျဖင့္ သင္းတို႔လက္တစ္ဆုပ္ စာကိုအျမစ္ပါမက်န္တြန္းလွန္ၿဖိဳ ဖ်က္ႏိုင္မည္မွာေသခ်ာလွေပ၏။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ကား ခ်ဳံပုတ္အတြင္းမွာ ျပားျပားဝပ္ရင္း တပ္မေတာ္၏ ေျပာင္ေျမာက္လွေသာလက္သံ ကုိ နာခံနားစြင့္ေနခဲ့ၾက၏။

နာရီအတန္ၾကာတြင္ ေသ နတ္သံတို႔စဲေလသျဖင့္  ၾဆာ တပည့္တစ္သိုက္ ယမ္းေငြ႕မစဲ ေသးသည့္   စစ္ေျမျပင္ကိုျဖတ္ သန္း  ခရီးဆက္ေနရင္း  ျမင္ မေကာင္း႐ႈမေကာင္းျပန္႔က်ဲေန သည့္ စစ္သည္႐ုပ္အေလာင္းတို႔ ကိုမၾကည့္ခ်င္ျမင္ခ်င္လ်က္သား ျဖစ္ေန၏။ အတံုးအ႐ံုးျဖစ္ေန ေသာ ႐ုပ္အေလာင္းတို႔ကိုေသခ်ာ စြာၾကည့္မိသည္၏တစ္ခဏတြင္ မူ ကြၽႏ္ုပ္၏ႏႈတ္မွ အလန္႔တၾကား ေရရြတ္မိသည္အထိ တုန္လႈပ္ ျခင္းႀကီးစြာျဖစ္ရေလေတာ့သည္။

‘‘အလိုေလး က်ဆံုးေနတာ ငတို႔တပ္မေတာ္သားေတြပါကလားဟ႐ို႕’’

  ‘‘ဟုတ္တယ္ၾဆာဒင္၊ ဒီ ေကာင္ေတြစနစ္တက်ျပင္ဆင္ အလစ္ငိုက္ဖမ္းၿပီး အကြက္က်က် ဝင္ေဆာ္သြားတာဗ်’’

‘‘ဒီေကာင္ေတြေပါ့ေပါ့ေသး ေသးမဟုတ္ဘူး။ တိုက္ေလယာဥ္ ကိုေတာင္ ေအာက္ကေနဒံုးက်ည္ နဲ႔လွမ္းပစ္တာေတြ႕လိုက္မိတယ္ ၾဆာ’’

  ‘‘ျမန္မာ့တပ္မေတာ္သား ေတြအျဖစ္ဆိုးခ်က္ၾဆာရယ္။ ရာဇဝင္႐ိုင္းလိုက္တာ’’

ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕ဆီသို႔ ခရီး ဆက္ရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၾကား သိရသမွ်သတင္းစကားတို႔အရ ကိုးကန္႔တိမ္းေရွာင္အဖြဲ႕ဝင္တို႔ သည္  သစ္လြင္ေသာယူနီေဖာင္း မ်ားဝတ္ဆင္ထားၿပီး  အသြင္ သဏၭာန္အရ  ခရီးေဝးမွလာ ေရာက္ခဲ့ဟန္မရွိဘဲ  လန္းဆန္း သည့္အေနအထားရွိေၾကာင္း၊ ၎တို႔လႈပ္ရွားရာတြင္ လ်င္ျမန္ လြယ္ကူစြာေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္ေရးအတြက္ နယ္စပ္ေဒသကုန္သြယ္ေရးႏွင့္ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈျပဳလုပ္ရန္ ေဖာက္လုပ္ထားေသာလမ္းမ်ား ကိုအသံုးျပဳ၍  အမ်ဳိးအစားေကာင္းမြန္ေသာယာဥ္ငယ္မ်ားျဖင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းမႈမ်ားေဆာင္ရြက္ၾကေၾကာင္း တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားရာတြင္ ဒံုးပစ္ေလာင္ခ်ာႏွင့္ လက္ပစ္ဗံုးအေရအတြက္မ်ားျပားစြာ သံုးစြဲႏိုင္ၿပီး  ေလယာဥ္ပစ္စက္ေသနတ္ႀကီးမ်ားကိုလည္း အဖြဲ႕အားလံုးတြင္ျဖန္႔ခြဲအသံုးျပဳႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ ၎တို႔လႈပ္ရွားတိုက္ပြဲဝင္သည့္အေနအထားမွာ စနစ္တက်ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္ထားသူမ်ား  ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း  သိရွိရေလေသးသည္။

  အကြက္ဆန္းလွေခ်၏။ ႐ိုးပံုမရေခ်။ ကြၽႏ္ုပ္၏မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ သည္  ငယ္ထိပ္သို႔႐ုတ္ျခည္း ေဆာင့္တက္လာေလသည္။

(ေလး)

ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕ သို႔ေရာက္ရွိသည့္အခါ ယင္းၿမိဳ႕ တြင္အသံုးျပဳသည့္ တယ္လီဖုန္း မ်ားျဖတ္ေတာက္ထားသည္ျဖစ္၍ ႏွမကေလးလွမုန္း၏သတင္းအစ အနကိုမရႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ေလာက္ ကိုင္ၿမိဳ႕ႀကီးကား တစျပင္ကဲ့သို႔ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္လ်က္ရွိ ေန၏။ တီးတိုးအရပ္သတင္းမ်ား အရ ျဖစ္ပြားေနဆဲတိုက္ပြဲမ်ားတြင္ ေၾကးစားစိနစစ္သားအခ်ဳိ႕ပါဝင္ ေနသည့္အျပင္ ျမန္မာ-တ႐ုတ္ နယ္စပ္တြင္ တ႐ုတ္စစ္အင္အား ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ တိုက္ပြဲဝင္ရန္ အသင့္အေနအထားျဖင့္ရွိေန ေၾကာင္း   သိလာရသည့္အခါ ကြၽႏ္ုပ္သည္   လာရင္းကိစၥကို ေမ့ေလ်ာ့ေလၿပီတကား။ အမ်ဳိးသားေရးမို႔ ေသြးေအး၍ျဖင့္မေနသင့္ေလၿပီ။ ကြၽႏ္ုပ္သည္ခိုင္မာျပတ္သားေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏိုင္ႀကီးခ်လိုက္ရေပေတာ့သည္။

‘‘ဟေကာင္ေတြ ဆိုင္းဘုတ္ ေတြလိုက္ဖတ္ၾကစမ္းေလကြာ’’

‘‘တ႐ုတ္လိုခ်ည္းပဲမို႔ ဘယ္လိုလုပ္ဖတ္မတုံးၾဆာရဲ႕။ ဘာမ်ားဝယ္ခ်င္လို႔ပါလိမ့္’’

‘‘ၾဆာဗိုက္နာရင္ျဖင့္ နီးရာ ခ်ဳံသာတိုးေပေတာ့ၾဆာ။ ဒီအခ်ိန္ မွာေရြးလမ္းမရွိေတာ့ဘူး’’

‘‘အာ..တကယ့္ငတံုးေတြပါ ကလား။ စစ္သားစုေဆာင္းေရး ဌာနဆိုင္းဘုတ္ကိုရွာခိုင္းေနတာ လကြ။ တကတည္းကြာ ေသာက္ စကားမ်ားခ်က္’’

‘‘ဟမ္..ၾဆာ့ဥစၥာအဆန္းပါ ကလား’’

‘‘ဘာဆန္းရမတုံုး၊ ဒါဟာ တုိင္းတစ္ပါးရဲ႕စနစ္တက်ေသြး ထုိးလႈံ႕ေဆာ္မႈနဲ႔ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကိုထိပါးေစာ္ကားလာ တာကြ။ ႏိုင္ငံသားတိုင္းမွာတာဝန္ ရွိသလုိ ငါတို႔မွာလည္းတာဝန္ရွိ တယ္။ ငါတို႔ၾဆာတပည့္တစ္ သိုက္ စစ္မႈထမ္းဖို႔စာရင္းသြင္းၿပီး အမိေျမကိုကာကြယ္ၾကစို႔ရဲ႕’’

ကြၽႏ္ုပ္၏ဇာတိမာန္ထက္ သန္လွေသာစကားအဆံုးတြင္ တပည့္တို႔သည္ တီေကာင္ကို ဆားႏွင့္တို႔သကဲ့သို႔ ဆတ္ခနဲတြန္႔ သြားၾက၏။

‘‘ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ ၾဆာ။ ဒါေပမဲ့ လွမုန္းတို႔ကိစၥ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုံးၾဆာ’’

            ‘‘ခရီးမတ္တတ္၊လမ္းခုလတ္တြင္၊ ကိုယ္လြတ္ေရွာင္ခြာ၊ ခြဲရပါ ၍၊ အားနာခဲ့ေၾကာင္းေျပာၾကတာ ေပါ့ကြာ’’

‘‘ဟုတ္ၾဆာ ဒါေပသိ’’

‘‘ဟိတ္ေကာင္ေတြ ဘာမွ ဒါေပသိ လုပ္မေနနဲ႔။ အခုလို ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ကိုထိပါးေႏွာင့္ယွက္လာတာဟာ ျဖင့္ လံုးဝအေလွ်ာ့ေပးသည္းခံလုိ႔ မရဘူးကြ။ ဒူးမေထာက္လက္ မေျမႇာက္၊ ဓားကိုိဓားခ်င္း၊ လွံကို လွံခ်င္းရင္ဆိုင္ၿပီး လာမယ့္ေဘးေျပးေတြ႕ဖို႔ပဲရွိတယ္’’

‘‘ဒီ . . . ဒီ . . .ဒီလိုပါၾဆာ’’

‘‘ဒီေတြ ဟိုေတြလုပ္မေနၾက နဲ႔။ ေၾကာက္တတ္ရင္ နင္တို႔ခ်ည္း ေနခဲ့ၾကေပေရာ့’’

‘‘ငတို႔ၾဆာနဲ႔ေတာ့ခက္ေနပါ ၿပီ။ အခု ေလာက္ကိုင္ကိုဝင္ၿပီး ထင္တိုင္းႀကဲေနတဲ့  ေမာင္ေတြ ဟာ တပည့္တို႔တပ္မေတာ္ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ေဘာ္ဒါအရင္း ေတြခင္ဗ်။  ဖုန္ၾကားရွင္ကိုသူ ေကာင္းျပဳအရာသြင္းခဲ့တာလည္း အစဥ္အလာႀကီးမားတဲ့ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ေတြပဲခင္ဗ်’’

‘‘အင္း . . . ’’

အင္း..သံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ကြၽႏ္ုပ္အငိုက္မိေတြေဝသြားခ်ိန္တြင္ တပည့္တို႔သည္ ၾဆာ့အား စက္ေသနတ္ပစ္သကဲ့သို႔ တရစပ္ ေဝဖန္ဆန္႔က်င္ေစာေၾကာတိုက္ ခိုက္ၾကကုန္၏။

(ငါး)

‘‘မေဟနဲ႔ၾဆာ၊ ေလာက္ကုိင္ ကို ဖုန္ၾကားရွင္တိုက္မယ္လို႔ သတင္းထြက္ေနတာ သံုးလ ေလာက္ရွိေနၿပီတဲ့။ ေလာက္ကိုင္ ၿမိဳ႕ေတာင္ျခမ္း၊ ေျမာက္ျခမ္းေတြ မွာ ေၾကးစားစစ္သားေတြ၊ လက္ နက္ႀကီးေတြ တစ္စတစ္စ ခိုးသြင္း ေနတာကို ေစ်းေန႔လာတဲ့အရပ္ သားေတြေတာင္ ႀကိဳသိေနၾကသတဲ့။ ၾဆာ့စစ္တပ္က တ႐ုတ္လုပ္သမွ်ၿငိမ္ခံဖို႔ နဂိုကတည္းက ဆံုးျဖတ္ထားပံုရသဗ်’’

‘‘ေၾသာ္...ေၾသာ္’’

‘‘မေၾသာ္နဲ႔ၾဆာ။ ၾဆာက ေလာက္ကိုင္ကိစၥက်မွ မိေအး ဂဏန္းညႇပ္သလုိ  ထေအာ္ေန။ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးမွာ တ႐ုတ္ ေတြထင္တိုင္းႀကဲေနႏိုင္တာၾကာ လွေပါ့။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ ေၾကးနီစီမံကိန္းမွာ လံုၿခံဳေရး အသြင္ယူထားတဲ့ တ႐ုတ္ရဲေတြ ဝင္စြက္ေနတာကို ၾဆာ့ရဲ႕ဦးမ်ဳိး ခ်စ္ေတြ မျမင္ခ်င္၊ မၾကားခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတာပဲ။ ျမန္မာျပည္ကို ခါးလယ္ကျဖတ္ၿပီး ဓာတ္ေငြ႕ပို႔လႊတ္မယ့္ေက်ာက္ျဖဴ ကူမင္းဓာတ္ေငြ႕လိုင္းႀကီးေတာင္ လုပ္ငန္းစေနပါၿပီၾဆာ။ မႏၲေလး လည္း တ႐ုတ္ၿမိဳ႕လုံးလံုးျဖစ္၊ ျမစ္ ဆံုမီးကမၿငိမ္းေသးခင္ သံလြင္ျမစ္ကိုပိတ္ၿပီး ေရကာတာေဆာက္ၾကဦးမတဲ့။ ေလာက္ကိုင္ ကိစၥေလာက္ကို ဟုိဒင္းဥစၥာအနာလုပ္ေနတာဟာျဖင့္ သေဘၤာႀကီးတစ္စီးလံုးနစ္ေနတာကို ဆန္ေဆး ေတာင္းနဲ႔လိုက္ဆယ္ေနသလုိ ျဖစ္မေနဘူးလားၾဆာရယ္’’

တပည့္တို႔၏ ေထာက္လက္ သီးဆင္ေျခမ်ားေၾကာင့္ ကြၽႏ္ုပ္၏ အမ်ဳိးခ်စ္စိတ္သည္ ဘယ္ဆီသို႔ ႐ုတ္ျခည္းခိုဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြား ေလသည္မသိ။ အာေစးမိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ကာ ယမ္းေငြ႕အူအူေလာက္ ကိုင္ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္တြင္ ငူငူႀကီး သာေျခစံုရပ္ေနမိေတာ့သည္။ ထုိစဥ္ လွမုန္းတို႔မိသားစုကို ႐ုတ္ တရက္သတိရလာမိျပန္သည္။ တယ္လီဖုန္းလိုင္းမ်ားေကာင္း လာခ်ိန္တြင္ ဆက္သြယ္လာမည့္ ‘‘ေမာင္ႀကီး က်ဳပ္လွမုန္းပါေတာ့၊ က်ဳပ္တို႔ကိုကယ္ပါဦး’’ဟူေသာ လွမုန္း၏ အသံစာစာကိုၾကား ေယာင္လာသည္။

ေလာက္ကုိင္၏ေျမာက္ဘက္အရပ္ဆီမွ အေျမာက္သံတို႔ကို ႀကိဳးၾကားစိပ္စိပ္ ၾကားေနရသည္။ တာေရႊထန္အရပ္တြင္ ဆက္ လက္ျဖစ္ပြားေနေသာတိုက္ပြဲမ်ား ဆီမွဟုဆိုၾကပါ၏။ ကြၽႏ္ုပ္၏စိတ္ တြင္မူ ယင္းအေျမာက္စိန္ေျပာင္း သံတို႔သည္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွ ကြၽႏု္ပ္တို႔ျပည္ေထာင္စုႀကီးၿပိဳကြဲစိမ့္ ေသာငွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ပစ္ ခြင္းတိုက္ခိုက္သည္ဟုသာထင္မိ ေတာ့သည္။ ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕ အေနာက္ကုန္းဝယ္ ေနလံုးကြယ္ ခ်ိန္နီးေလၿပီ။ ကြၽႏ္ုပ္အေနျဖင့္ လွမုန္းတို႔မိသားစုကို အခ်ိန္မီ ကယ္တင္ႏုိင္မည့္အေရးမွာ မေသခ်ာလွေတာ့ေခ်။      ။